คลื่นพลังงานสีดำมืดแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจากศูนย์บัญชาการกลาง ภาพบนจอแสดงผลของทหารผู้พิทักษ์น่าสะพรึงกลัว ทุกสิ่งที่ถูกคลื่นพลังงานนี้แตะต้อง จะบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างไปจากเดิมอย่างน่าสยดสยอง เสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงกรีดร้องของโลกที่กำลังจะดับสูญ "นั่นมัน... ไม่ใช่แค่อาวุธทำลายล้างธรรมดา..." ดวงดาวพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "มันคือพลังที่... เกินกว่าที่มนุษย์จะควบคุมได้" พลเอกทรงยศมองภาพนั้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "พวกเขา... ทำสำเร็จแล้ว... พวกเขาเปิดประตูสู่... หายนะ" "ท่านพลเอก!" ผู้กองภาคย์หันไปถาม "อะไรคือ 'พวกเขา' ที่ท่านพูดถึง! และอาวุธนี้คืออะไร!" พลเอกทรงยศถอนหายใจเฮือกใหญ่ "มันยาวนาน... กว่าที่เจ้าจะเข้าใจได้..." เขากล่าว "แต่สรุปง่ายๆ... พวกเขาคือกลุ่มอำนาจโบราณ... ที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง... พวกเขาควบคุมทุกอย่าง... มาตลอดประวัติศาสตร์..." "แต่... ทำไม?" ผู้กองภาคย์ถาม "ทำไมพวกเขาถึงจะทำลายทุกสิ่ง?" "พวกเขาไม่ได้ต้องการทำลาย..." พลเอกทรงยศกล่าว "พวกเขาต้องการ 'เปลี่ยนแปลง'" "เปลี่ยนแปลง?" ดวงดาวถาม "เปลี่ยนแปลงอย่างไร?" "พวกเขามองว่า... โลกใบนี้... มันสกปรก... เต็มไปด้วยความโลภ... ความเห็นแก่ตัว..." พลเอกทรงยศอธิบาย "พวกเขาต้องการ... 'ชำระล้าง'... และเริ่มต้นใหม่... โดยใช้พลังงานนี้... เป็นเหมือน... 'เมล็ดพันธุ์'... ที่จะสร้างโลกใหม่..." "เมล็ดพันธุ์?" ผู้กองภาคย์เลิกคิ้ว "หมายความว่า... สิ่งนี้จะทำลายล้างทุกอย่าง... แล้วสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมา?" "ใช่..." พลเอกทรงยศพยักหน้า "แต่... กระบวนการนี้... มันโหดร้าย... และมันจะคร่าชีวิตผู้คนไปจำนวนมหาศาล..." ทันใดนั้น คลื่นพลังงานสีดำก็ขยายวงกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากระยะไกล เกิดเป็นเงาดำมืดปกคลุมท้องฟ้าของกรุงเทพฯ "เราต้องหยุดมัน!" ผู้กองภาคย์ตะโกน "ทำได้อย่างไร?!" พลเอกทรงยศถาม "พลังนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะหยุดได้" "ต้องมีวิธีสิ!" ดวงดาวกล่าว "ถ้ามันเป็นเมล็ดพันธุ์... ก็ต้องมีวิธีที่จะควบคุมมัน!" "การควบคุม... มันเป็นไปไม่ได้..." พลเอกทรงยศกล่าว "แต่มันอาจจะมีวิธี... ที่จะ 'ผนึก' มันไว้..." "ผนึก?" ผู้กองภาคย์ถาม "ใช่" พลเอกทรงยศตอบ "มีตำนานโบราณ... เกี่ยวกับการผนึกพลังงานดำ... แต่... มันต้องใช้... 'แก่นแท้'..." "แก่นแท้?" ดวงดาวถาม "ใช่... สิ่งที่บริสุทธิ์ที่สุด... และแข็งแกร่งที่สุด..." พลเอกทรงยศกล่าว สายตาของเขากวาดมองไปที่ดวงดาว "และ... ดูเหมือนว่า... เจ้า... จะมีคุณสมบัติเหมาะสม..." ดวงดาวมองพลเอกทรงยศด้วยความแปลกใจ "ท่านหมายความว่า... ฉัน?" "ใช่" พลเอกทรงยศยืนยัน "พลังของเจ้า... มีความเชื่อมโยงกับพลังงานดำ... แต่มีความบริสุทธิ์มากกว่า... ถ้าเจ้าสามารถ... ผสานพลังของเจ้า... เข้ากับพลังงานนั้น... เจ้าอาจจะสามารถ... ควบคุมและผนึกมันไว้ได้..." "แต่... นั่นมันอันตรายเกินไป!" ผู้กองภาคย์ตะโกน "เธออาจจะถูกกลืนกินไปเลย!" "ฉันรู้..." ดวงดาวตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "แต่ถ้าไม่มีใครทำ... โลกนี้ก็จะจบสิ้น\..." ขณะที่ทั้งสามกำลังหารือกัน ทหารผู้พิทักษ์คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทีที่ตื่นตระหนก "ท่านพลเอก! รายงานด่วน!" เขาตะโกน "พวก... พวกมัน... กำลังจะใช้ 'อาวุธ' นั้น... กับ... กับกองทัพของเราเอง!" "หา?!" พลเอกทรงยศอุทานด้วยความตกใจ "ทำไมพวกมันถึงต้องทำเช่นนั้น?!" "ผมไม่ทราบครับ!" ทหารผู้นั้นกล่าว "แต่... ภาพจากดาวเทียม... แสดงให้เห็นว่า... พวกมันกำลัง... เล็งเป้าหมาย... มาที่..." ทหารผู้นั้นหยุดพูด หันไปมองหน้าจอแสดงผลด้วยความตกใจสุดขีด "เล็งเป้าหมายมาที่ไหน?!" ผู้กองภาคย์ถาม "ที่... ที่... " ทหารผู้นั้นตะกุกตะกัก "ที่... กองบัญชาการ... ของพวกเราเอง!!!" ผู้กองภาคย์และดวงดาวมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อ ภาพจากดาวเทียมแสดงให้เห็นลำแสงสีดำกำลังพุ่งตรงมาจากศูนย์บัญชาการกลาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นกองบัญชาการหน่วยพยัคฆ์ดำ..."