น้ำในแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลเอื่อยๆ ค่อนข้างใส ประจักษ์และปรานปรามพาคณะผู้รอดชีวิตมาถึงริมฝั่ง ท่ามกลางความเงียบสงบที่ตัดกับเสียงระเบิดที่เพิ่งดังขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ พวกเขาทราบดีว่าฐานบัญชาการลับถูกค้นพบแล้ว และแผนการของพวกเขาก็ถูกเปิดเผยต่อศัตรู "เราต้องหาทางสื่อสารกับกองบัญชาการใหญ่ให้ได้" ประจักษ์พูดขณะที่เขากำลังสำรวจสภาพแวดล้อมริมแม่น้ำ "ถ้าเรารายงานเรื่องนี้ได้เร็วที่สุด เราอาจจะสามารถพลิกสถานการณ์ได้" "แต่เราไม่มีอุปกรณ์สื่อสารที่นี่เลย" ปรานปรามพูดพลางมองไปที่ทหารที่บาดเจ็บหลายนาย "แล้วพวกเราก็ต้องดูแลคนเหล่านี้ด้วย" "ผมจะลองหาดู" ประจักษ์ตอบ "ผมเคยเรียนเรื่องการใช้สัญญาณควัน และการส่งสัญญาณด้วยกระจก" "นั่นอาจจะใช้เวลามากเกินไปนะ" ปรานปรามกังวล "แล้วศัตรูก็อาจจะตามเรามาถึงที่นี่ก็ได้" "เราต้องลองดูครับ" ประจักษ์ยืนกราน "ผมจะให้ทหารที่พอจะเดินได้ช่วยผม" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เข้ามาสมทบ "ผมจะช่วยคุณเอง" เขากล่าว "เรามีทหารที่ยังพอเคลื่อนไหวได้อยู่บ้าง" ขณะที่ประจักษ์และทหารบางส่วนกำลังพยายามหาวัสดุที่สามารถใช้ทำสัญญาณขอความช่วยเหลือ ปรานปรามก็กำลังปฐมพยาบาลผู้บาดเจ็บอย่างเร่งรีบ เธอใช้ผ้าพันแผลและยาที่มีอยู่อย่างจำกัดเท่าที่หาได้จากกระเป๋าของเธอและจากทหารที่รอดชีวิต "อาการสาหัสแค่ไหนคะ?" เธอถามทหารที่กำลังกุมแผลฉีกขาดที่ต้นขา "เจ็บมากครับ แต่ผมยังพอทนได้" ทหารคนนั้นตอบ "ดีแล้วค่ะ" ปรานปรามพูด "เราต้องอดทนกันหน่อย" เด็กๆ เริ่มร้องไห้ด้วยความหิวและกระหาย ประจักษ์หันไปเห็น "ผมจะไปหาอาหารและน้ำเพิ่ม" เขาบอกปรานปราม "คุณดูแลทุกคนไปก่อนนะ" "ระวังตัวด้วยนะ" ปรานปรามเตือน ประจักษ์เดินลึกเข้าไปในป่า โดยมีทหารอีกสองนายคอยคุ้มกัน พวกเขาพยายามหาผลไม้ป่าที่กินได้ และแหล่งน้ำที่สะอาด แต่ก็เป็นเรื่องยากลำบาก "ไม่เจออะไรเลย" ทหารนายหนึ่งบ่น "ป่าแห่งนี้แห้งแล้งจริงๆ" "เราต้องพยายามต่อไป" ประจักษ์บอก "เราจะหาจนกว่าจะเจอ" ขณะที่พวกเขากำลังค้นหา ก็มีเสียงดังมาจากที่ไกลๆ "เสียงอะไรน่ะ?" ทหารอีกนายถาม "เหมือนเสียงปืน" ประจักษ์ตอบ "แต่... ฟังดูไม่เหมือนเสียงปืนที่เราคุ้นเคย" พวกเขารีบหมอบลงกับพื้น พยายามเพ่งสมาธิฟังเสียงที่ดังมาอีกครั้ง "ไม่ใช่เสียงปืนแน่นอน" ประจักษ์สรุป "มันเหมือนเสียง... หึ่งๆ?" "หึ่งๆ?" ทหารอีกนายทวนคำ "เสียงอะไร? เสียงแมลง?" "ไม่ใช่" ประจักษ์ส่ายหน้า "มันเหมือนเสียงเครื่องยนต์... แต่เบามาก" ทันใดนั้นเอง ภาพที่น่าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา เหนือยอดไม้ที่สูงเสียดฟ้า มีวัตถุประหลาดลำหนึ่งลอยอยู่ มันมีรูปร่างคล้ายจานบินขนาดใหญ่ สีเงินวาววับ และกำลังปล่อยลำแสงสีขาวออกมาจากด้านล่าง "นั่นมัน... อะไรน่ะ?" ทหารนายหนึ่งอุทานด้วยความตกตะลึง "ยานพาหนะของศัตรู?" ประจักษ์คาดเดา "ไม่น่าจะใช่" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่ตามมาสมทบพูดขึ้น "รูปร่างมันแปลกตาเกินไป... ไม่เคยเห็นมาก่อน" ลำแสงสีขาวจากยานปริศนาดังกล่าวส่องลงมายังพื้นป่าเบื้องล่าง และค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กลุ่มของพวกเขามากขึ้น "พวกมันกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง" ประจักษ์พูด "เราต้องซ่อนตัว!" พวกเขาพากันวิ่งหลบเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ พยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยานปริศนาดังกล่าวลอยวนอยู่เหนือพวกเขาเป็นเวลานาน ก่อนที่จะค่อยๆ เคลื่อนตัวจากไป "นั่นมันอะไรกันแน่?" ทหารนายหนึ่งถามหลังจากที่ยานหายลับไปแล้ว "ผมไม่รู้" ประจักษ์ตอบ "แต่มันดูไม่น่าไว้วางใจเลย" "เราต้องกลับไปบอกปรานปราม" หัวหน้าหน่วยกล่าว "แล้วเราต้องรีบหาทางติดต่อกองบัญชาการให้เร็วที่สุด" พวกเขารีบเดินทางกลับไปยังริมแม่น้ำ ท่ามกลางความกังวลใจที่เพิ่มสูงขึ้น "เกิดอะไรขึ้น?" ปรานปรามถามทันทีที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพวกเขา "เราเห็น... บางอย่าง" ประจักษ์เล่าเรื่องที่พวกเขาพบเห็น "ยานประหลาด ลอยอยู่บนฟ้า" ปรานปรามเงยหน้ามองขึ้นฟ้า "ยานประหลาด?" "ใช่" ประจักษ์พยักหน้า "มันดูไม่เหมือนของที่เราเคยเห็นเลย" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน จู่ๆ เสียงวิทยุสื่อสารที่หัวหน้าหน่วยพกติดตัวมาด้วยก็ดังขึ้นมา "สัญญาณขาดหายไปนานมาก... แต่... นี่! นี่มันสัญญาณขอความช่วยเหลือ!" เสียงที่ดังออกมาจากวิทยุนั้นแห้งผากและสั่นเครือ "ใครน่ะ?" หัวหน้าหน่วยถาม "นี่... ทหารกล้า... จากหน่วย... หน่วยรบพิเศษ... ปี 2545..." เสียงนั้นดังขึ้นมาอย่างติดขัด "เรา... ถูกทิ้ง... ไว้... ที่นี่... โปรด... ช่วยเรา..." ทุกคนเงียบกริบด้วยความตกตะลึง "ปี 2545?" ปรานปรามทวนคำ "มัน... มันเป็นไปไม่ได้! นั่นมันหลายสิบปีก่อน!" "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" ประจักษ์ถามด้วยความสงสัย "เราไม่รู้" หัวหน้าหน่วยตอบ "แต่สัญญาณนี้... มันมาจากที่ไหนสักแห่งในป่าแห่งนี้" "เราต้องไปตามหาสัญญาณนั้น!" ประจักษ์ตัดสินใจ "บางที... เราอาจจะเจอคำตอบบางอย่างที่นี่" "แต่เรายังต้องดูแลผู้บาดเจ็บนะ" ปรานปรามทักท้วง "เราจะแบ่งกำลังกัน" หัวหน้าหน่วยเสนอ "ผมจะอยู่ดูแลคนเจ็บที่นี่ ส่วนคุณ ประจักษ์ กับผม จะออกไปตามหาสัญญาณนั้น" "ตกลง" ประจักษ์พยักหน้า "เราต้องไปให้เร็วที่สุด" การเดินทางที่เต็มไปด้วยปริศนาและความไม่แน่นอนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พวกเขาไม่รู้ว่าสัญญาณที่ได้รับนั้นคืออะไร และจะนำพาพวกเขาไปพบกับอะไร ท่ามกลางความหวังริบหรี่ที่จะได้พบกับผู้รอดชีวิตจากอดีต