ใบประกาศการตายของแม่ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้บรรยากาศในบ้านหลังเก่ากลับตึงเครียดอีกครั้ง ความรู้สึกสับสนและความไม่เข้าใจถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันมองหน้าพ่อที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลาย “พ่อคะ...” ฉันเรียกเสียงแผ่วเบา พ่อไม่ตอบสนอง เขาเพียงแต่มองใบประกาศการตายในมือด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้” พ่อพึมพำ “แม่... แม่ยังอยู่กับเรา” “พ่อคะ” ฉันพยายามดึงสติของพ่อกลับมา “ลองตั้งสติก่อนนะคะ เราต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น” พ่อค่อยๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไป “ใช่... เราต้องหาคำตอบ” เรานั่งลงที่โต๊ะไม้เก่า พ่อกางใบประกาศการตายออกอีกครั้ง เขาไล่อ่านรายละเอียดต่างๆ อย่างละเอียด “วันเวลา... สถานที่...” พ่อพูดเบาๆ “มัน... มันเป็นที่โรงพยาบาลในตัวเมืองนะลูก” “โรงพยาบาลในตัวเมือง?” ฉันทวนคำ “แล้วทำไม... ทำไมเราถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย” “พ่อไม่รู้” พ่อตอบ “หลังจากที่แม่หนีไป พ่อก็พยายามตามหาแม่ทุกหนทาง แต่ก็ไม่เคยเจอ” “แล้ว... ในจดหมายฉบับอื่นๆ ล่ะคะ” ฉันถาม “มีอะไรที่บ่งบอกถึงเรื่องนี้บ้างไหม” เรากลับไปหยิบจดหมายของแม่มาอ่านอีกครั้งอย่างละเอียด คราวนี้เรามองหาเบาะแสที่อาจจะซ่อนอยู่ “นี่ไงคะพ่อ” ฉันชี้ไปที่ประโยคหนึ่งในจดหมาย “แม่เขียนว่า ‘ฉันกำลังจะไปหาหมอ เพื่อดูว่าฉันจะเข้มแข็งพอที่จะกลับไปหาพ่อกับลูกได้ไหม’” “แม่กำลังจะไปหาหมอ?” พ่อทวนคำ “แล้วทำไมแม่ถึงไม่บอกพ่อ” “บางที... แม่คงไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง” ฉันคาดเดา “หรือบางที... แม่ก็อาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย” “แต่ถ้าแม่ไปหาหมอจริง ทำไมพ่อถึงไม่เคยรู้เลย” พ่อถามคำถามที่อยู่ในใจของฉันเช่นกัน “พ่อคะ” ฉันพูดอย่างมีความหวัง “บางที... อาจจะมีใครบางคนช่วยแม่ไว้ก็ได้” “ใคร?” พ่อถาม “หนู... หนูจำได้ว่าตอนเด็กๆ เวลาหนูไม่สบาย แม่มักจะพาไปหาคุณหมอท่านหนึ่ง” ฉันนึกถึงความทรงจำเก่าๆ “คุณหมอ... คุณหมอคนนั้นใจดีมาก” “แล้ว... พ่อพอจะจำชื่อคุณหมอคนนั้นได้ไหม” ฉันถาม พ่อใช้เวลาคิดสักครู่ “พ่อจำได้เลือนรางนะลูก... เหมือนจะชื่อหมอสมชาย” “หมอสมชาย!” ฉันอุทาน “ใช่ค่ะ! หนูจำได้แล้ว! คุณหมอสมชาย!” “ถ้าอย่างนั้น... เราลองไปหาคุณหมอคนนั้นดูไหม” พ่อเสนอ “บางที... คุณหมออาจจะพอรู้เรื่องราวของเรา” เราตัดสินใจเดินทางไปยังโรงพยาบาลเดิมที่คุณแม่เคยไปในวัยเด็ก พ่อขับรถไปตลอดทาง ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เราได้พบกับคุณหมอสมชาย คุณหมอที่ตอนนี้ก็มีอายุมากแล้ว แต่ดวงตายังคงฉายแววเมตตา “สวัสดีครับ คุณหมอสมชาย” พ่อกล่าวทักทาย “ผม... ผมมาหาคุณหมอเพื่อสอบถามเรื่องคนไข้เก่าท่านหนึ่งครับ” “ครับ เชิญนั่งก่อนครับ” คุณหมอสมชายเชิญเราเข้าไปในห้องทำงาน “มีอะไรให้ผมช่วยครับ” พ่อหยิบใบประกาศการตายของแม่ขึ้นมา “คุณหมอพอจะจำคนไข้ที่ชื่อ ‘อรุณี’ ได้ไหมครับ” คุณหมอสมชายรับใบประกาศการตายไปอ่านอย่างละเอียด แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ “อรุณี... อรุณี... อ้อ! ผมจำได้แล้วครับ” “คุณหมอ... คุณหมอพอจะทราบเรื่องราวของเธอไหมครับ” พ่อถามอย่างกระวนกระวาย “ครับ ผมจำได้ว่าเธอมาหาผมเมื่อหลายปีก่อน” คุณหมอสมชายเล่า “เธอมีอาการป่วยทางจิตใจครับ เกิดจากความเครียดจากการสูญเสียลูก” “แล้ว... คุณหมอพอจะทราบไหมครับว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างหลังจากนั้น” พ่อถามต่อ “หลังจากนั้น... เธอได้เข้ารับการรักษาจากผมอยู่ระยะหนึ่งครับ” คุณหมอสมชายกล่าว “แต่แล้ววันหนึ่ง... เธอก็หายตัวไปครับ” “หายตัวไป?” พ่ออุทาน “ผม... ผมคิดว่าเธอเสียชีวิตแล้ว” “ไม่ครับ” คุณหมอสมชายส่ายหน้า “ผมได้พยายามตามหาเธอแล้วครับ แต่ก็ไม่พบ” “แล้ว... ทำไมถึงมีใบประกาศการตายนี้ได้ครับ” พ่อถาม ชี้ไปที่ใบประกาศ คุณหมอสมชายมองใบประกาศการตาย แล้วก็ขมวดคิ้ว “ผมไม่เคยออกใบประกาศนี้เลยนะครับ” “เป็นไปไม่ได้!” พ่อกล่าว “ผมเจอใบประกาศนี้ในกล่องจดหมายของแม่” คุณหมอสมชายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผมว่า... ผมพอจะเดาได้แล้วครับ” “เดาว่าอะไรครับ” พ่อถาม “ผมจำได้ว่าตอนที่เธอหายตัวไป เธอได้ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง” คุณหมอสมชายเล่า “ในจดหมาย เธอเขียนว่าเธอจะเดินทางไปที่อื่น เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่” “แล้ว... ทำไมถึงมีใบประกาศการตายในกล่องจดหมายของพ่อล่ะครับ” พ่อถาม “อาจจะเป็นไปได้ว่า... มีใครบางคน ต้องการให้คุณเข้าใจผิด” คุณหมอสมชายกล่าว “หรืออาจจะเป็นไปได้ว่า... เธอทิ้งใบประกาศการตายปลอมไว้ เพื่อให้คุณหยุดตามหาเธอ” “ทำไมแม่ต้องทำแบบนั้นคะ” ฉันถาม “บางที... แม่ก็อาจจะอยากให้พ่อกับลูกได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยที่ไม่มีอดีตที่เจ็บปวดมาตามหลอกหลอน” คุณหมอสมชายคาดเดา “หรือบางที... แม่ก็อาจจะกลัวว่า หากพ่อรู้ว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่ พ่อจะไปตามหาเธอ แล้วก็ต้องมารับภาระดูแลเธอ” “แต่... แม่ก็ทิ้งหนูไปอยู่ดีนะคะ” ฉันพูดเสียงสั่นเครือ “บางที... แม่ก็อาจจะคิดว่า การที่เธอหายไป คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน” คุณหมอสมชายกล่าว “แต่สุดท้าย... มันก็สร้างความเจ็บปวดให้กับพวกคุณ” เราออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความโล่งใจที่แม่ไม่ได้เสียชีวิต และความสับสนกับเบื้องหลังอันซับซ้อนของเรื่องราวทั้งหมด “แล้ว... เราจะตามหาแม่เจอไหมคะพ่อ” ฉันถาม พ่อเงยหน้าขึ้นมองฉัน แววตาของเขามีความแน่วแน่ “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พ่อจะตามหาแม่ให้เจอ” “แต่พ่อคะ... ถ้าแม่ไม่อยากให้เราเจอจริงๆ ล่ะคะ” “พ่อรู้” พ่อตอบ “แต่พ่อต้องพยายาม เพื่อให้ความสัมพันธ์ของเรามันสมบูรณ์อีกครั้ง” ฉันมองพ่อด้วยความรัก พ่อผู้เงียบขรึม บัดนี้ได้กลายเป็นชายผู้ที่พร้อมจะก้าวข้ามทุกอุปสรรค เพื่อครอบครัวของเขา ความจริงที่ซ่อนเร้นมานาน บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว และมันนำมาซึ่งบททดสอบครั้งใหม่ แต่ครั้งนี้... เราจะเผชิญหน้ามันไปด้วยกัน