"พ่อคะ พ่อกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" ฉันถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงพูดเช่นนั้น ความรู้สึกผิดที่ว่านั้นคืออะไรกันแน่ ฉันกวาดสายตาไปมองคุณหมออรทัย ขอความช่วยเหลือ แต่คุณหมอยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ปล่อยให้พ่อเป็นคนอธิบาย พ่อหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เรื่องนี้... มันเป็นเรื่องที่นานมากแล้ว นานจนพ่อเกือบจะลืมมันไปเอง แต่ความรู้สึกผิดนั้นมันไม่เคยจางหายไปเลย" ท่านหยุดพูดไปครู่หนึ่ง หายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "มันเกี่ยวกับอุบัติเหตุ... อุบัติเหตุที่ทำให้แม่ของเธอต้อง... ป่วยหนัก" คำว่า "อุบัติเหตุ" และ "ป่วยหนัก" ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น ฉันจำได้รางๆ ว่าคุณแม่ป่วยเรื้อรังมานาน แต่ไม่เคยมีใครเล่ารายละเอียดของต้นเหตุเลย "อุบัติเหตุอะไรคะพ่อ" "เมื่อก่อน... ก่อนที่พ่อจะแต่งงานกับแม่ของเธอ พ่อเคยคบกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งชื่ออรุณี" พ่อเริ่มเล่า เรื่องราวที่เหมือนจะค่อยๆ ปะติดปะต่อกัน "เราคบกันอยู่ระยะหนึ่ง แต่สุดท้าย... พ่อก็ตัดสินใจเลือกแม่ของเธอ" ฉันนิ่งอึ้ง ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "แล้ว... แล้วอรุณีคนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับอุบัติเหตุคะ" สีหน้าของพ่อซีดลงไปอีก "วันหนึ่ง... หลังจากที่พ่อตัดสินใจเลือกแม่ของเธอแล้ว อรุณีก็ตามมาก่อกวนพ่อที่บ้าน เธออาละวาด ทำลายข้าวของ และ... เธอพยายามจะทำร้ายพ่อ" พ่อเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะทำร้ายพ่อ แม่ของเธอก็เข้ามา... และเธอก็พลัดตกบันได" ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณแม่พลัดตกบันไดเพราะ... เพราะเรื่องของคุณอรุณีเหรอคะ" พ่อพยักหน้า "ใช่... มันเป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากความหุนหันพลันแล่นของอรุณี และความพยายามของแม่ที่จะเข้ามาปกป้องพ่อ" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของพ่อ "หลังจากนั้น แม่ของเธอก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และ... นำไปสู่โรคภัยไข้เจ็บที่รุมเร้ามาตลอดชีวิตของเธอ" ความจริงที่ถูกเปิดเผยอย่างกะทันหันนั้นเหมือนพายุที่พัดกระหน่ำเข้าใส่ฉัน ฉันไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี โกรธพ่อที่เก็บเรื่องนี้ไว้ หรือสงสารแม่ที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต หรือเสียใจที่ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ของฉันนั้นมีแต่ความเจ็บปวด "ทำไมพ่อไม่เคยบอกหนูเลยคะ" ฉันถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "ทำไมพ่อถึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว" "พ่อ... พ่อกลัว" พ่อยอมรับ "กลัวว่าลูกจะเกลียดพ่อ กลัวว่าลูกจะไม่เข้าใจ และที่สำคัญกว่านั้น พ่อรู้สึกผิด... ผิดที่ทำให้แม่ต้องมารับเคราะห์กรรมเช่นนี้ เพราะความสัมพันธ์ของพ่อกับอรุณี" คุณหมออรทัยเข้ามาแทรก "คุณนาราคะ คุณวิศรุตเก็บเรื่องนี้ไว้เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความทุกข์ทรมานทั้งหมด เขาไม่เคยโทษคุณอรุณีเลย แต่โทษตัวเองมาตลอด ซึ่งความรู้สึกผิดนี้เองที่กัดกินจิตใจของคุณวิศรุตมานานหลายปี จนส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตและร่างกาย" ฉันมองพ่อด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความโกรธและความน้อยใจ เริ่มมีความเห็นใจเข้ามาแทนที่ ฉันเห็นความทรมานที่พ่อต้องแบกรับมาตลอดหลายปี มันหนักหนาเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ "แล้ว... แล้วคุณอรุณีหายไปไหนคะ" ฉันถามต่อ "หลังจากวันนั้น... เธอหายตัวไปเลย พ่อพยายามตามหาอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่พบร่องรอย" พ่อถอนหายใจ "พ่อได้แต่หวังว่าเธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น และลืมเรื่องราวร้ายๆ ในอดีตไป" บรรยากาศในห้องตรวจกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะรับไหว ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันกำลังสั่นคลอน ภาพความทรงจำเกี่ยวกับแม่ที่เลือนรางของฉัน บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นด้วยภาพของความเจ็บปวด "พ่อคะ" ฉันเอื้อมมือไปกุมมือพ่อไว้แน่น "นาราไม่เคยเกลียดพ่อค่ะ" พ่อมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "นารา..." "พ่อไม่ได้ผิดคนเดียวค่ะ" ฉันพูดต่อ "คุณแม่ท่านก็... ท่านก็คงรักพ่อมากจริงๆ ถึงได้พยายามเข้ามาปกป้อง" คำพูดของฉันทำให้พ่อหลั่งน้ำตาออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่านบีบมือฉันตอบราวกับต้องการพลังใจ "บางที..." คุณหมออรทัยเอ่ยขึ้น "การเปิดเผยความจริงนี้ อาจจะเป็นก้าวแรกที่จะช่วยให้คุณวิศรุตได้ปลดปล่อยตัวเองจากความรู้สึกผิด และคุณนาราเอง ก็จะได้เข้าใจเรื่องราวของคุณแม่มากขึ้น และอาจจะช่วยเยียวยาความสัมพันธ์ของพ่อลูกให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น" ฉันมองหน้าพ่ออีกครั้ง เห็นแววตาที่เริ่มมีความหวังเล็กๆ ส่องประกายขึ้นมา ฉันรู้ดีว่าเรื่องราวนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ฉันก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป พร้อมกับพ่อ เพื่อเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะตามมา