ประตูไม้เก่าแก่เอี๊ยดอ๊าดเปิดออก เผยให้เห็นภายในบ้านที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม บรรยากาศภายในเย็นยะเยือก ผิดกับภายนอกที่อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว แสงแดดส่องผ่านช่องหน้าต่างที่บุบสลายเข้ามาเป็นลำๆ เผยให้เห็นเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวราวกับกำลังจัดพิธีศพ “ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้ามานานมากแล้วนะ” พ่อกล่าวพลางปัดฝุ่นบนโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง “ค่ะพ่อ” ฉันตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “ดูวังเวงจังเลย” “มันก็เป็นธรรมดา” พ่อถอนหายใจ “หลังจาก… หลังจากแม่จากไป พ่อก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย” น้ำเสียงของพ่อเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ฉันเดินเข้าไปหาท่าน สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจของพ่อ “หนูเข้าใจค่ะพ่อ” ฉันกล่าว “แต่ตอนนี้เรากลับมาแล้วนะคะ” พ่อพยักหน้า “ใช่ เรากลับมาแล้ว” ท่านมองไปที่มุมหนึ่งของห้อง “ตรงนั้น… คือที่ที่แม่เคยนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างทุกวัน” ฉันเดินตามสายตาของพ่อไปยังมุมนั้น เป็นเก้าอี้โยกตัวเก่าแก่ที่วางอยู่ใกล้หน้าต่าง ข้างๆ มีโต๊ะเล็กๆ วางอยู่ บนโต๊ะนั้นมีแจกันดอกไม้แห้งวางอยู่ “ดอกไม้แห้ง?” ฉันหยิบมันขึ้นมาดู “แม่ชอบร้อยดอกไม้แห้ง” พ่อเล่า “ท่านชอบเอาดอกไม้ที่ปลูกเองมาทำให้แห้ง แล้วก็เอามาประดับบ้าน” ฉันรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ภาพของแม่ที่ฉันไม่เคยเห็นรอยยิ้มชัดเจนนัก บัดนี้กลับปรากฏขึ้นในจินตนาการของฉัน แม่ที่อบอุ่น อ่อนโยน และรักการทำสวน “แล้ว… แม่ป่วยหนักเหรอคะพ่อ” ฉันถามอย่างแผ่วเบา พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงสั่นเครือ “ป่วย… ป่วยด้วยโรคหัวใจ” “แล้ว… สาเหตุจริงๆ คืออะไรคะ” ฉันถามต่อ พลางคิดถึงเรื่องที่พ่อเคยบอกว่าแม่จากไปเพราะอุบัติเหตุ พ่อหันมามองฉัน ดวงตาของท่านแดงก่ำ “เรื่องนั้น… มันไม่ใช่ทั้งหมดลูก” “หมายความว่ายังไงคะ” ฉันถาม พลางใจคอไม่ดี “ตอนนั้น… พ่อทำผิด” พ่อกล่าวเสียงกระซิบ “พ่อ… พ่อทำให้แม่เสียใจมาก” “พ่อทำอะไรคะ” ฉันถาม พลางรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง พ่อค่อยๆ เล่าเรื่องราวในอดีตที่เก็บงำมานาน เรื่องราวที่เจ็บปวดและเต็มไปด้วยความผิดพลาด “พ่อกับแม่… เรามีปัญหากันช่วงนั้น” พ่อเล่า “พ่อทะเลาะกับแม่บ่อยมาก” “เพราะอะไรคะ” “เพราะ… พ่อติดการพนัน” พ่อสารภาพ “พ่อเอาเงินที่ต้องใช้ในครอบครัวไปเล่นการพนันหมด” ฉันอึ้งไปชั่วขณะ ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย “แม่พยายามเตือนพ่อหลายครั้ง” พ่อเล่าต่อ “แต่พ่อไม่เคยฟัง” “แล้วอุบัติเหตุที่พ่อบอกหนูล่ะคะ” ฉันถาม “หลังจากทะเลาะกับแม่รุนแรง พ่อก็ดื่มหนัก” พ่อเล่า “แล้วก็ขับรถกลับบ้านด้วยความเมา… เกิดอุบัติเหตุ” “แล้วแม่เป็นอะไรคะ” ฉันถามอย่างร้อนรน “แม่… แม่พยายามจะเข้ามาห้ามพ่อ” พ่อกล่าวเสียงสั่น “แต่พ่อ… พ่อคว้ามือแม่ไว้แน่นเกินไป” “พ่อคว้ามือแม่?” “ใช่” พ่อตอบ “แล้วรถก็เสียหลัก พ่อ… พ่อทำให้แม่… ทำให้แม่ตกจากรถ” คำพูดของพ่อเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่เข้ามาทำลายความสงบสุขในใจของฉัน ฉันมองพ่อด้วยความไม่เชื่อสายตา “แม่… แม่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ” พ่อกล่าวเสียงแผ่วเบา “พ่อ… พ่อเป็นคนฆ่าแม่ของลูกเอง” ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน พรั่งพรูออกมาจากปากของพ่อราวกับเขื่อนแตก ภาพของแม่ที่ฉันเคยนึกถึง บัดนี้กลับกลายเป็นภาพแห่งความโศกนาฏกรรม “ไม่จริงน่า” ฉันพูดเสียงสั่น “จริงลูก” พ่อตอบ “พ่อ… พ่อไม่อยากให้ลูกต้องรับรู้เรื่องนี้ พ่อเลยโกหกไปว่าแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุที่เกิดจากคนอื่น” “แล้วพ่อ… พ่อไม่เคยรู้สึกผิดเลยเหรอคะ” ฉันถาม พลางน้ำตาคลอ “รู้สึกสิลูก” พ่อกล่าว “ทุกวัน… ทุกวันพ่อก็รู้สึกผิด” “แล้วทำไมพ่อถึงไม่เคยบอกหนู” “พ่อกลัว” พ่อตอบ “พ่อกลัวว่าลูกจะเกลียดพ่อ กลัวว่าลูกจะไม่ยอมให้อภัยพ่อ” ฉันเดินออกจากพ่อไปช้าๆ มองไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนเล็กๆ ที่เคยมีดอกกุหลาบ “พ่อคะ” ฉันกล่าว “แม่ของหนู… ท่านจากไปเพราะอะไรก็ตาม” “แต่ท่านก็ยังเป็นแม่ของหนู” ฉันพูดต่อ “และพ่อ… ก็ยังเป็นพ่อของหนู” ฉันหันกลับมาเผชิญหน้ากับพ่ออีกครั้ง “หนู… หนูอาจจะโกรธพ่ออยู่บ้าง” “แต่… หนูให้อภัยพ่อได้” น้ำตาของพ่อไหลรินลงมา “ลูก… ลูกจริงๆ เหรอ” “จริงค่ะพ่อ” ฉันตอบ “หนูรักพ่อนะคะ” ฉันเดินเข้าไปกอดพ่อแน่น ความเจ็บปวดในอดีตของพ่อ กลายเป็นพลังที่หล่อหลอมความสัมพันธ์ของเราให้แข็งแกร่งขึ้น “พ่อขอโทษนะลูก” พ่อกล่าวขณะที่กอดฉันตอบ “พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ” “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ” ฉันกล่าว “ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้ว” เรายืนกอดกันอยู่นานในบ้านเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด แต่บัดนี้ กลับมีความหวังใหม่ก่อตัวขึ้นมาแทนที่ “พ่อคะ” ฉันกล่าว “เรามาช่วยกันจัดการที่นี่กันนะคะ” “เอาสิลูก” พ่อตอบ “เราจะทำให้ที่นี่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง” ฉันมองไปรอบๆ บ้าน เห็นภาพฝุ่นและใยแมงมุม แต่ในใจกลับมองเห็นภาพสวนดอกไม้ที่กลับมาเบ่งบาน เห็นภาพพ่อกับแม่ที่เคยมีความสุขอยู่ที่นี่