สายลมยามบ่ายพัดโชยแผ่วเบา ปะทะใบหน้าของภาคย์ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโลงเย็น ดวงตาคมกริบมองภาพของพิมพ์ดาว ภรรยาอันเป็นที่รัก ใบหน้าที่เคยเปี่ยมสุข บัดนี้ซีดเซียวไร้ซึ่งชีวิตชีวา ปลายนิ้วแข็งกร้าวสั่นระริกเมื่อเอื้อมไปสัมผัสแผ่นกระจกเย็นเยียบ ภาพในกระจกสะท้อนเงาของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและปวดร้าว หัวใจของภาคย์แตกสลาย เป็นเสี่ยงๆ ยากเกินกว่าจะปะติดปะต่อได้อีกครั้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้ จากชายหนุ่มผู้มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงานที่ดี ครอบครัวที่อบอุ่น สมบูรณ์พร้อม แต่แล้วโชคชะตากลับเล่นตลก พรากเอาทุกอย่างไปจากเขาในพริบตา “คุณภาคย์คะ” เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ดึงสติภาคย์ให้กลับมา เขาผละออกจากโลงเย็น หันไปมองลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ลูกแก้ว วัยสิบสองปี ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าซูบเซียว น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย เธอกอดตุ๊กตาหมีตัวเก่าไว้แน่น ราวกับมันคือสิ่งสุดท้ายที่จะช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเธอ ภาคย์เดินเข้าไปหาลูกสาวอย่างช้าๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “ลูกแก้วคนเก่งของพ่อ” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามปั้นยิ้มที่ฝืดเคืองออกมา “แม่ไปสบายแล้วนะลูก แม่จะไปอยู่กับเทวดาบนฟ้า” ลูกแก้วเงยหน้ามองพ่อ น้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบแก้ม “แล้วหนูจะอยู่กับใครคะพ่อ” คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในใจของภาคย์ เขาโอบกอดลูกสาวไว้แน่น สัมผัสได้ถึงร่างเล็กๆ ที่สั่นเทา “พ่อไงลูก พ่อจะอยู่กับหนู” เขาพึมพำ ปากก็กระซิบซ้ำๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมตัวเอง “พ่อจะเป็นทั้งพ่อและแม่ของหนูนะ” บรรยากาศในงานศพเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ญาติมิตรที่มาร่วมงานต่างก็เสียใจกับการจากไปอย่างกะทันหันของพิมพ์ดาว แต่สายตาทุกคู่ที่มองมาที่ภาคย์และลูกแก้ว กลับแฝงไปด้วยความสงสารระคนเป็นห่วง ภาคย์รู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้ไม่ง่าย เขาต้องเผชิญกับอะไรอีกมากมาย เขาต้องเข้มแข็ง เพื่อลูกสาวตัวน้อยๆ ของเขา หลังพิธีฌาปนกิจเสร็จสิ้น ภาคย์พาลูกแก้วกลับมายังบ้านอันเงียบเหงาที่เคยมีเสียงหัวเราะของพิมพ์ดาว บ้านหลังนี้ยังคงเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของเธอ ทุกซอกทุกมุมยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เธอใช้ ภาคย์เดินไปเปิดไฟในห้องนอนของลูกแก้ว เขามองเห็นชุดเดรสสีชมพูตัวโปรดของลูกแก้วที่แขวนอยู่บนราว เขารู้ว่าลูกแก้วต้องคิดถึงแม่มากแค่ไหน “ลูกแก้วมานี่มา” ภาคย์เรียกเสียงอ่อนโยน “มาช่วยพ่อเก็บของหน่อยนะ” ลูกแก้วเดินเข้ามาในห้องอย่างงงๆ “เก็บอะไรคะพ่อ” “ก็ของใช้ส่วนตัวของแม่ไงลูก เราจะได้จัดเก็บให้เรียบร้อย” ภาคย์พยายามพูดให้เป็นปกติที่สุด แต่เสียงของเขาก็ยังคงสั่นเครือ ลูกแก้วหยิบกล่องกระดาษใบหนึ่งมาวางบนเตียง “แล้วเราจะทำยังไงกับของพวกนี้คะ” “เราจะเก็บไว้เป็นความทรงจำนะลูก” ภาคย์ตอบพลางหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปของเขากับพิมพ์ดาวในวันที่แต่งงาน รอยยิ้มของพิมพ์ดาวในภาพนั้นยังคงสดใส “แม่ของเราสวยที่สุดเลยใช่ไหมลูก” ลูกแก้วพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า “สวยที่สุดในโลกเลยค่ะ” ภาคย์ยิ้มบางๆ “เอาล่ะ พ่อว่าเรามาเริ่มกันเลยนะ” เขาหยิบเสื้อผ้าของพิมพ์ดาวมาพับอย่างเบามือ พยายามไม่ให้มันยับ แต่ทุกครั้งที่หยิบเสื้อผ้าชิ้นไหนขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำเก่าๆ วันที่พิมพ์ดาวใส่ชุดนี้ ทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกัน “พ่อคะ” ลูกแก้วที่กำลังจัดระเบียบเครื่องสำอางของแม่ ก็หยิบลิปสติกสีแดงสดขึ้นมา “แม่เคยบอกว่าแม่ชอบสีนี้ที่สุด” ภาคย์มองลิปสติกในมือลูกสาว “ใช่แล้วลูก แม่ชอบสีแดงสดมาก” เขาจำได้ดีว่าทุกครั้งที่พิมพ์ดาวทาลิปสติกสีนี้ เธอจะดูสวยสง่าและมั่นใจเสมอ “แล้วพ่อล่ะคะ พ่อชอบสีอะไร” ลูกแก้วถามขึ้น ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย “พ่อ… พ่อชอบสีทุกสีที่แม่ชอบนะลูก” เขาตอบอย่างติดอ่าง ลูกแก้วยิ้มบางๆ “หนูก็เหมือนกันค่ะ” ทั้งสองคนช่วยกันเก็บข้าวของของพิมพ์ดาวจนเสร็จ สภาพห้องนอนของลูกแก้วเต็มไปด้วยกล่องกระดาษที่ใส่ข้าวของของแม่ ภาคย์มองดูผลงานของเขาและลูกสาว เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ “เอาล่ะ วันนี้เราหยุดพักกันก่อนนะลูก พรุ่งนี้ค่อยมาจัดระเบียบกันต่อ” ลูกแก้วพยักหน้า “ค่ะพ่อ” ภาคย์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดลง เขาถอนหายใจยาว “ลูกแก้ว” เขาหันกลับมาหาลูกสาว “คืนนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” ลูกแก้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หนูอยากกินมาม่าผัดไข่ค่ะพ่อ” ภาคย์ยิ้ม “ได้เลย พ่อจะทำให้กิน” เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลูกแก้วยืนมองภาพถ่ายของแม่ที่วางอยู่บนหัวเตียง ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นฉายแววอยู่เช่นกัน เธอรู้ดีว่าต่อจากนี้ ชีวิตของเธอและพ่อจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ภาคย์เดินเข้าครัวไป เขาพยายามรวบรวมสติเพื่อจะทำอาหารเย็นให้ลูกสาว เขาหยิบกระทะขึ้นมาตั้งบนเตตา เปิดแก๊ส และเริ่มตอกไข่ใส่ลงไปในชาม แต่แล้วมือของเขาก็สั่นจนไข่หลุดมือ ตกลงพื้นแตกกระจาย ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นครัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากอดเข่าตัวเอง มองไปยังไข่ที่แตกอยู่บนพื้น ราวกับว่ามันสะท้อนถึงชีวิตของเขาที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี “พ่อคะ” เสียงของลูกแก้วดังขึ้นจากหน้าประตูครัว “พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ภาคย์รีบปาดน้ำตา “เปล่าจ้ะพ่อไม่เป็นอะไร” เขาพยายามพูดเสียงให้ปกติที่สุด “แค่พ่อทำไข่ตกนิดหน่อย” ลูกแก้วเดินเข้ามาใกล้ “ให้หนูช่วยนะ” เธอก้มลงไปเก็บเศษไข่ที่แตก “ไม่เป็นไรนะคะพ่อ หนูไม่ว่าอะไร” ภาคย์มองหน้าลูกสาว น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลออกมาอีกครั้ง เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่ท่วมท้นในใจให้ลูกสาวเข้าใจได้อย่างไร เขารู้สึกผิดที่อ่อนแอ เขาไม่รู้ว่าจะทำหน้าที่พ่อที่ดีได้มากแค่ไหน “ขอบคุณนะลูก” ภาคย์พูดเสียงสั่น “พ่ออาจจะต้องหัดทำอาหารใหม่เยอะเลย” ลูกแก้วเงยหน้ามองพ่อ “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูจะช่วยพ่อเอง” รอยยิ้มเล็กๆ ของเธอมอบกำลังใจให้ภาคย์อย่างมาก ภาคย์ลุกขึ้นยืน “งั้นเรามาลองทำมาม่าผัดไข่กันใหม่นะ” เขาตัดสินใจ เขารู้ว่าเขาจะต้องเข้มแข็ง เพื่อลูกสาว เขาจะต้องเรียนรู้ที่จะเป็นทั้งพ่อและแม่