บ่ายวันอาทิตย์ที่สวนสาธารณะ ภาคย์นั่งมองลูกแก้ววิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อไปตามทุ่งหญ้า เสียงหัวเราะคิกคักของเธอดังสดใสราวกับเสียงระฆัง ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาละอองเกสรดอกไม้มาแตะจมูก ภาคย์สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างหลังจากสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นระยะๆ ยามที่ลูกแก้วทำท่าทางน่ารักๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว "พ่อคะ! ดูนี่สิคะ!" ลูกแก้ววิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา พลางชูช่อดอกหญ้าสีม่วงอ่อนในมือให้ดู ภาคย์ยิ้มรับ "สวยจังเลยลูกแก้ว เก็บมาให้พ่อเหรอ" "ใช่ค่ะ! มันเหมือนกับดอกไม้ที่คุณแม่เคยปลูกไว้เลย" ลูกแก้วพูดพลางยื่นช่อดอกไม้มาให้ ภาคย์รับมามอง พลางสัมผัสกลีบดอกนุ่มๆ สีม่วงอ่อนนั้น ภาพความทรงจำบางอย่างแวบเข้ามาในหัว เขาเห็นภาพเงาของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน รอยยิ้มของเธออ่อนโยน ดวงตาเป็นประกาย แต่ภาพนั้นเลือนรางเหลือเกิน ราวกับหมอกที่กำลังจะจางหาย "จริงเหรอครับ" ภาคย์ถามเสียงเบา พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ "อืม... ลูกแก้วจำได้ลางๆ ค่ะ มันมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกันเลย" ลูกแก้วเอียงคอ พยายามนึก "คุณแม่ชอบเด็ดดอกไม้พวกนี้มาเสียบไว้ที่ผมข้างหูให้ลูกแก้วเสมอเลย" หัวใจของภาคย์บีบรัด เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลูกแก้วมีความทรงจำเกี่ยวกับดอกไม้ชนิดนี้เกี่ยวกับแม่ของเธอ เขาก้มลงไปมองลูกสาวที่นั่งลงข้างๆ บนพื้นหญ้า "ลูกแก้วจำอะไรเกี่ยวกับคุณแม่ได้อีกบ้างครับ" เขาถามอย่างนุ่มนวล ลูกแก้วเงยหน้ามองพ่อ ดวงตาใสแจ๋ว แต่แววตาฉายแววเศร้าสร้อยเล็กน้อย "ก็... จำได้ว่าคุณแม่ชอบเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน จำได้ว่าคุณแม่ชอบหอมแก้มลูกแก้วก่อนไปทำงาน แล้วก็... จำได้ว่าคุณแม่ทำขนมเค้กอร่อยที่สุดในโลกเลยค่ะ" เธอพูดรัวเร็ว ราวกับกลัวว่าความทรงจำจะเลือนหายไปอีก ภาคย์ดึงลูกแก้วมากอดไว้แน่น เขาอยากจะเข้มแข็งกว่านี้ อยากจะเป็นทั้งพ่อและแม่ที่ดีให้ได้ แต่บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ "พ่อสัญญาว่าพ่อจะพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนที่คุณแม่เคยทำให้ลูกแก้วนะ" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "พ่อไม่ต้องทำเหมือนคุณแม่ก็ได้ค่ะ" ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมามองพ่อ "พ่อเป็นพ่อของลูกแก้วก็พอแล้ว" คำพูดของลูกแก้วทำให้ภาคย์อึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าลูกสาวจะพูดแบบนี้ออกมา มันเหมือนเป็นน้ำทิพย์ที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตใจที่กำลังแห้งผากของเขา "ลูกแก้วพูดจริงเหรอ" "จริงค่ะ!" ลูกแก้วยิ้มกว้าง "ถึงแม้ว่าลูกแก้วจะไม่มีคุณแม่เหมือนเพื่อนๆ คนอื่น แต่ลูกแก้วก็มีพ่อนี่คะ พ่อเก่งที่สุดแล้ว" ภาคย์กอดลูกสาวแน่นกว่าเดิม ความรู้สึกผิด ความกังวล และความไม่มั่นใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความรักที่ล้นเปี่ยม เขารู้สึกดีใจที่ลูกสาวเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น เขาจะสู้ต่อไป เพื่อรอยยิ้มของลูกแก้ว เขาจะไม่ยอมแพ้ หลังจากนั้น ภาคย์ก็ชวนลูกแก้วกลับบ้าน เขาอยากจะลองค้นหาของบางอย่างที่อาจจะเก็บความทรงจำของแม่ของลูกแก้วไว้ ในห้องเก็บของที่รกไปด้วยข้าวของเก่าเก็บ ภาคย์เปิดกล่องไม้ใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ และเอกสารต่างๆ เขาค่อยๆ รื้อค้นอย่างระมัดระวัง ลูกแก้วก็นั่งมองอยู่ข้างๆ "พ่อคะ นั่นอะไรคะ" ลูกแก้วชี้ไปที่สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกเป็นลายดอกไม้สีฟ้า ภาคย์หยิบขึ้นมาดู มันเป็นสมุดบันทึกของเขาเอง สมัยที่เขายังคบกับภรรยา บันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ด้านในมีรูปถ่ายคู่ของเขากับภรรยาแนบอยู่ เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมามอง ภาพของภรรยาสาวที่กำลังยิ้มสดใสปรากฏขึ้นในกรอบรูป ภาคย์จำได้ว่ารูปนี้ถ่ายตอนไปเที่ยวทะเลกันครั้งแรก "พ่อคะ รูปนี้ใครคะ" ลูกแก้วถาม พลางชี้ไปที่รูป "นี่คือคุณแม่ของลูกแก้วไงครับ" ภาคย์ตอบ พลางลูบใบหน้าของภรรยาในรูปเบาๆ "สวยไหม" "สวยค่ะ" ลูกแก้วตอบเสียงเบา "แต่ลูกแก้วจำหน้าคุณแม่ไม่ค่อยได้เลยค่ะ" ภาคย์รู้สึกใจหาย เขาพยายามนึกถึงช่วงเวลาที่ภรรยายังมีชีวิตอยู่ เขาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำต่างๆ ที่เกี่ยวกับเธอ แต่ยิ่งนึกเท่าไหร่ ภาพก็ยิ่งเลือนรางลงไปทุกที เหมือนกับว่าความทรงจำของเขากำลังจะจางหายไปพร้อมกับวันเวลา "ไม่เป็นไรนะลูก" ภาคย์พูด พลางกอดลูกสาว "ถึงลูกแก้วจะจำคุณแม่ไม่ค่อยได้ แต่พ่อจะเล่าเรื่องของคุณแม่ให้ลูกแก้วฟังทุกวันเลยนะ" เขาหยิบสมุดบันทึกของภรรยาขึ้นมาดู เป็นบันทึกที่เธอเขียนไว้ตั้งแต่ช่วงที่รู้ว่าตั้งครรภ์จนถึงวันสุดท้ายที่เธอมีชีวิตอยู่ ภาคย์ค่อยๆ เปิดอ่าน บางครั้งก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า บางครั้งก็น้ำตาคลอ เขาอ่านเรื่องราวความสุข ความหวัง และความรักที่เธอมีให้กับเขาและลูกแก้ว "พ่อคะ หนูอยากฟังเรื่องคุณแม่ค่ะ" ลูกแก้วขยับเข้ามาใกล้ ภาคย์พยักหน้า "ได้เลยลูก" เขาเริ่มอ่านบันทึกของภรรยาให้ลูกสาวฟัง เรื่องราวของหญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความฝัน และความหวังในการเป็นแม่ เสียงของเขาค่อยๆ อบอุ่นขึ้นเมื่อได้เล่าเรื่องของเธอให้ลูกสาวฟัง เขาหวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะเป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ช่วยเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของลูกแก้ว และเป็นเหมือนโซ่ที่เชื่อมโยงเธอกับแม่ของเธอไว้ตลอดไป