ภาคย์เดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เขาเดินสำรวจตามร้านขายของเล่นต่างๆ อย่างใจจดใจจ่อ เขาจำได้รางๆ ว่าตุ๊กตาตัวนั้นมีลักษณะอย่างไร แต่การหารายละเอียดที่ชัดเจนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย “ขอโทษนะครับ” ภาคย์เดินเข้าไปถามพนักงานขายคนหนึ่ง “พอจะทราบไหมครับว่าแถวนี้มีร้านไหนขายตุ๊กตาตัวนี้บ้าง” เขาพยายามอธิบายลักษณะของตุ๊กตา แต่พนักงานขายก็ดูจะนึกไม่ออก “ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า พอดีตุ๊กตารุ่นนี้อาจจะเก่าไปหน่อยค่ะ” ภาคย์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาเดินสำรวจต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากอีกมุมหนึ่งของห้าง “นี่ๆ เธอเห็นไหม ตุ๊กตาตัวนั้นน่ารักจังเลย” เป็นเสียงผู้หญิงสองคน ภาคย์ชะโงกหน้าไปดู ก็พบว่าเป็นกลุ่มนักเรียนหญิงที่กำลังเดินดูตุ๊กตาอยู่ “ใช่ๆ แต่ฉันว่าราคามันแพงไปหน่อยนะ” ภาคย์เดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อที่จะได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ เขาได้ยินคำว่า “ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล” “ชุดสีชมพู” “นั่นมัน!” ภาคย์อุทานเบาๆ ในที่สุดเขาก็จำได้ เขาเคยเห็นพิมพ์ดาวเล่นกับตุ๊กตาตัวนั้นบ่อยๆ เขาเดินตรงไปยังร้านขายตุ๊กตาที่พวกนักเรียนหญิงกำลังยืนอยู่ และทันทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่ง สวมชุดเดรสสีชมพูอ่อน ภาคย์ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือตัวที่เขาตามหา “ผมขอตัวนี้ครับ” ภาคย์บอกกับพนักงานขายด้วยความตื่นเต้น เขาจ่ายเงินและรีบออกจากร้าน เขารู้สึกดีใจที่หาของขวัญที่ถูกใจลูกสาวได้สำเร็จ เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มของลูกแก้วเมื่อได้รับของขวัญชิ้นนี้ เมื่อกลับถึงบ้าน ภาคย์พบว่าลูกแก้วกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา “ลูกแก้วจ๋า” ภาคย์เรียก “พ่อมีของขวัญมาให้หนู” ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “ของขวัญเหรอคะพ่อ” ภาคย์ยื่นถุงของขวัญให้กับลูกสาว ลูกแก้วรับมาเปิดออก เมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น “อุ๊ย! ตุ๊กตาหมีของแม่!” ลูกแก้วอุทานเสียงดัง “หนูจำได้!” เธอรีบดึงตุ๊กตาออกมา กอดไว้แนบอก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข “พ่อไปหามาจากไหนคะ” ลูกแก้วถามอย่างตื่นเต้น “พ่อบังเอิญเจอในห้างน่ะลูก” ภาคย์ตอบ “พ่อคิดว่าหนูคงจะชอบ” “ชอบมากๆ เลยค่ะพ่อ!” ลูกแก้วพูดพลางกอดตุ๊กตาแน่น “ขอบคุณค่ะพ่อ” ภาคย์มองดูลูกสาวด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ รอยยิ้มของเธอทำให้เขาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง “พ่อรู้ว่าหนูคิดถึงแม่” ภาคย์กล่าว “พ่อก็คิดถึงแม่เหมือนกัน” ลูกแก้วเงยหน้าขึ้นมองพ่อ ใบหน้าของเธอเริ่มมีความเศร้าอีกครั้ง “บางที แม่ก็อาจจะอยากให้หนูมีความสุขกับสิ่งที่เรามีอยู่ตอนนี้” ภาคย์พูดต่อ “พ่อกับหนูต้องอยู่ด้วยกันนะลูก” “ค่ะพ่อ” ลูกแก้วพยักหน้า “หนูรักพ่อนะคะ” “พ่อก็รักหนูที่สุดในโลกเหมือนกัน” ภาคย์ดึงลูกสาวเข้ามากอด ในขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกันอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา “คุณภาคย์คะ” เสียงของอรุณรัศมี เลขาของเขา ดังขึ้นมาจากหน้าประตู ภาคย์ผละออกจากลูกแก้ว หันไปมองอรุณรัศมี “มีอะไรหรือครับคุณอรุณ” อรุณรัศมีดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “คือ… ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณภาคย์ค่ะ” “เรื่องอะไรครับ” ภาคย์ถามด้วยความสงสัย “เรื่อง… เรื่องที่ฉันปิดบังคุณภาคย์มาตลอดค่ะ” อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ภาคย์ขมวดคิ้ว “คุณกำลังหมายถึงอะไรครับ” “คือ… ฉันกับคุณพิมพ์ดาว…” อรุณรัศมีกลืนน้ำลาย “เราเป็น… เพื่อนสนิทกันค่ะ” คำพูดนั้นทำให้ภาคย์อึ้งไปชั่วขณะ “คุณ… คุณเป็นเพื่อนกับพิมพ์ดาวเหรอครับ” “ใช่ค่ะ” อรุณรัศมีพยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอ “ก่อนที่คุณพิมพ์ดาวจะเสียชีวิต… เธอได้ฝากฝังอะไรบางอย่างไว้ให้ฉันค่ะ” ภาคย์มองอรุณรัศมีอย่างรอคอย เขาไม่เข้าใจว่าอรุณรัศมีกำลังจะบอกอะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ต้องสำคัญมากแน่ๆ