"พ่อ..." ฉันเรียกชื่อพ่ออีกครั้ง เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเป ความดีใจที่ได้เจอ ความสับสนในสิ่งที่เห็น และความกลัวในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ร่างที่ส่องสว่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ดวงตาของมันยังคงเปล่งประกายสีฟ้าอ่อน มองมาที่ฉันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ลูก... โซล" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของฉัน ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในความคิดของฉันโดยตรง เสียงนั้นอบอุ่น นุ่มนวล และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "พ่อ! ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วพ่อ... เป็นอะไรไป?" ฉันถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์ "พ่อไม่ได้เป็นอะไรไป โซล" เสียงนั้นตอบกลับมา "พ่อเพียงแต่... เป็นในสิ่งที่พ่อเป็นมาโดยตลอด" "หมายความว่ายังไงครับ? พ่อเป็นนักบินอวกาศไม่ใช่เหรอ? ทำไมพ่อถึง..." ฉันมองไปรอบๆ โครงสร้างมหัศจรรย์ที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง "อาชีพนักบินอวกาศ... เป็นเพียงฉากบังหน้าลูก" เสียงของพ่อตอบ "พ่อเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ เป็นผู้ดูแล เป็นผู้เชื่อมต่อ" "ผู้ดูแล? ผู้เชื่อมต่อ? อะไรนะครับ?" ฉันถามอย่างงุนงง นักบินที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน ก็ดูจะสับสนไม่แพ้กัน เขาจ้องมองร่างของพ่อด้วยความอึ้ง "ที่นี่คือ... ห้องสมุดแห่งจักรวาล โซล" เสียงของพ่ออธิบาย "ที่ที่เก็บรวบรวมความรู้ ประสบการณ์ และความเป็นไปได้ทั้งหมดของทุกสิ่งที่มีอยู่ในจักรวาล พ่อ... เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่นี่" "แต่... ทำไมพ่อถึงต้องปกปิดเรื่องนี้?" น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ทำไมพ่อถึงบอกว่าพ่อหายไปในอวกาศ?" "เพราะโลกของมนุษย์ยังไม่พร้อมสำหรับความจริงนี้ลูก" เสียงของพ่อตอบด้วยความอ่อนโยน "หากพวกเขารู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตและเทคโนโลยีเช่นนี้อยู่ พวกเขาอาจจะหวาดกลัว อาจจะพยายามทำลายมัน หรืออาจจะใช้มันในทางที่ผิด พ่อ... เพียงต้องการปกป้องทั้งโลกของพวกเรา และที่นี่" "แล้ว... สัญญาณที่ผมได้รับ? ข้อความที่พ่อส่งมา?" ฉันถาม "เป็นสิ่งที่พ่อต้องทำ" พ่อตอบ "เพื่อนำทางลูกมายังที่นี่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม พ่อเชื่อว่าลูกจะสามารถเข้าใจและยอมรับความจริงได้" "แล้ว... การเดินทางของผม?" "เป็นการเดินทางเพื่อค้นหาความจริงของลูกเอง" พ่อตอบ "เพื่อให้ลูกได้เรียนรู้ ได้เติบโต และได้เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง" "สิ่งที่กำลังจะมาถึง... คืออะไรครับ?" ฉันถามด้วยความกังวล "การเชื่อมต่อที่สมบูรณ์ระหว่างโลกของมนุษย์ และจักรวาลที่กว้างใหญ่กว่า" พ่อตอบ "การเปิดรับความรู้และเทคโนโลยีใหม่ๆ เพื่อยกระดับอารยธรรมของพวกเจ้า" "แล้ว... พ่อจะกลับไปกับผมไหมครับ?" ฉันถามอย่างมีความหวัง ร่างของพ่อส่องสว่างขึ้นเล็กน้อย "พ่อไม่สามารถกลับไปได้ โซล พ่อมีหน้าที่อยู่ที่นี่ แต่... พ่อจะคอยอยู่เคียงข้างลูกเสมอ ในทุกๆ ที่ที่ลูกไป" "แล้ว... ผมจะติดต่อพ่อได้ยังไงครับ?" "เมื่อลูกต้องการ พ่อจะอยู่ที่นี่เสมอ" เสียงของพ่อดังขึ้น "เพียงแค่... เปิดใจรับฟัง" ฉันมองหน้าร่างของพ่อ พยายามทำความเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น ภาพสะท้อนในกระจกจักรวาลที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้... มันคือการเปิดรับความเป็นไปได้ที่พ่อเป็นอยู่ "ผมเข้าใจแล้วครับพ่อ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ดีมาก โซล" เสียงของพ่อเต็มไปด้วยความภูมิใจ "ตอนนี้... ถึงเวลาที่ลูกจะต้องตัดสินใจแล้ว" "ตัดสินใจเรื่องอะไรครับ?" "ลูกจะเลือกทางเดินของตัวเอง" พ่อตอบ "จะกลับไปยังโลกของลูก และใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้มา เพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม หรือ... จะอยู่ที่นี่ เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับจักรวาล" ฉันหันไปมองนักบิน เขาพยักหน้าให้ฉันเบาๆ "ผม... ผมต้องการกลับไปครับพ่อ" ฉันพูดอย่างหนักแน่น "ผมต้องการกลับไปที่โลกของผม และบอกทุกคนว่า... ความจริงเป็นยังไง" "พ่อรู้ว่าลูกจะเลือกเช่นนั้น" เสียงของพ่อเต็มไปด้วยความเข้าใจ "พ่อภูมิใจในตัวลูก โซล เจ้าได้เติบโตขึ้นมากแล้ว" ร่างของพ่อค่อยๆ สว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ "ดูแลตัวเองให้ดีนะโซล พ่อจะคอยมองดูเจ้าอยู่เสมอ" และแล้ว ร่างที่ส่องสว่างนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป กลืนรวมเข้ากับแสงสว่างของห้องสมุดแห่งจักรวาล เหลือเพียงฉันกับนักบิน ยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันแสนอัศจรรย์ "เรา... เราต้องกลับแล้ว" นักบินพูดขึ้น ทำลายความเงียบ ฉันพยักหน้า "ครับ" เราเดินกลับไปยังยานพาหนะด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตลอดกาล การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงการตามหาพ่อ แต่เป็นการค้นพบตัวตนที่แท้จริงของพ่อ และค้นพบความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดของจักรวาล เมื่อยานพาหนะค่อยๆ ลอยขึ้นจากแพลตฟอร์มแสง ฉันหันกลับไปมองโครงสร้างมหัศจรรย์นั้นเป็นครั้งสุดท้าย มันยังคงส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ราวกับดวงดาวดวงใหม่ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น "พ่อ... ผมจะคิดถึงพ่อนะครับ" ฉันพึมพำกับตัวเอง การเดินทางกลับสู่โลกคงจะไม่ง่าย แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้มาเพียงลำพังอีกต่อไป ความลับของพ่อบนดวงดาวได้ถูกเปิดเผยแล้ว และมันได้เปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล