แม่ดึงผมเข้าไปกอดแน่น ผมปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงบนบ่าของแม่ ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในอก ผมไม่อยากเชื่อในสิ่งที่แม่กำลังพูด แต่สายตาที่เศร้าสร้อยและสั่นเครือของแม่ก็ทำให้ผมรู้ว่า แม่กำลังพูดความจริง “แม่กำลังจะบอกว่า…พ่อไม่ใช่…นักบินอวกาศเหรอครับ” ผมถามเสียงเบาหวิว แม่พยักหน้าช้าๆ “ไม่ใช่…ในแบบที่ลูกเข้าใจนะธันวา พ่อเป็นคนเก่ง เป็นอัจฉริยะ แต่…อาชีพของพ่อ…มันอันตรายกว่านั้นมาก” “อันตรายกว่านั้น? หมายความว่ายังไงครับแม่” ผมเงยหน้าขึ้นมองแม่ ใบหน้าของผมเต็มไปด้วยคำถาม “พ่อของลูก…ทำงานให้กับองค์กรลับแห่งหนึ่ง ลูกอาจจะเคยได้ยินชื่อ ‘หน่วยวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีนอกโลก’ หรือ ‘นวต’ ” แม่พูดเสียงเครียด “พ่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับสูง และเป็น…ผู้ทดสอบ” “ผู้ทดสอบ? ทดสอบอะไรครับ” ผมยิ่งสับสน “ทดสอบเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่เกี่ยวกับอวกาศ…และ…การเดินทางข้ามมิติ” แม่เว้นจังหวะเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของตัวเอง “ภารกิจของพ่อ…ไม่ได้แค่สำรวจดาวเคราะห์เท่านั้นธันวา แต่เป็นการ…สำรวจความเป็นไปได้ของมิติอื่น” ผมยิ่งงุนงง “การเดินทางข้ามมิติ? เหมือนในหนังไซไฟเหรอครับแม่” “บางที…มันก็อาจจะเป็นแบบนั้นนะลูก” แม่ถอนหายใจ “สามปีก่อน…พ่อไม่ได้ประสบอุบัติเหตุระหว่างลงจอดที่ดาวเซเฟอุสอย่างที่แม่บอกไปตอนแรก” “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นครับแม่! พ่อไปไหน!” ผมเร่งถาม “พ่อ…ถูกส่งไปยังมิติอื่น…เพื่อทำการทดลองบางอย่าง พ่อต้องอยู่ภายใต้การควบคุมขององค์กรนั้นตลอดเวลา และการติดต่อกับโลกภายนอกถูกจำกัดอย่างเข้มงวด” แม่พูดอย่างยากลำบาก “ตลอดสามปีที่ผ่านมา…พ่อไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่…อยู่ไกลเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้” “แล้ว…แล้วข่าวในหนังสือพิมพ์ล่ะครับ ที่ว่าพ่อกลับมาแล้ว! พ่อกลับมาจริงๆ หรือเปล่าครับ” ผมถามอย่างมีความหวัง “พ่อกลับมา…ในฐานะ ‘กัปตันนที’ เหมือนที่หนังสือพิมพ์ว่านั่นแหละลูก” แม่ตอบ “แต่…มันเป็นเพียง ‘ร่าง’ ของพ่อที่กลับมา…และ…มันไม่ใช่การกลับมาอย่างแท้จริง” “ไม่ใช่การกลับมาอย่างแท้จริง? หมายความว่ายังไงครับแม่!” ผมเริ่มรู้สึกกลัว “องค์กรนวต…มีเทคโนโลยีที่สามารถ…จำลองสติและจิตสำนึกของมนุษย์ได้” แม่พูดเสียงกระซิบ “พ่อ…อาจจะ…ถูกบังคับให้กลับมา…เพื่อภารกิจบางอย่างที่ยังไม่สำเร็จ” ผมได้แต่ยืนอึ้ง ฟังแม่พูดอย่างช้าๆ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ภาพของพ่อที่เคยเป็นวีรบุรุษในอวกาศ พลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยภาพของพ่อที่ถูกองค์กรลับควบคุม และต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็น “แล้ว…แล้วถ้าพ่อกลับมาจริงๆ ล่ะครับแม่ ถ้าพ่ออยากกลับบ้านจริงๆ” ผมถามเสียงสั่น “แม่ก็หวังแบบนั้นนะลูก…แต่แม่ก็กลัว…” แม่กอดผมแน่นขึ้น “กลัวว่าสิ่งที่กลับมา…จะไม่ใช่พ่อคนเดิมของเราอีกแล้ว” คำพูดของแม่เหมือนมีดที่กรีดแทงใจผม ผมวิ่งไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูลงกลอน แล้วนั่งลงที่พื้น พิงหลังกับประตู พยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา นักบินอวกาศ…ผู้ทดสอบการเดินทางข้ามมิติ…ร่างที่กลับมา…องค์กรลับ… ทุกอย่างมันดูเหมือนนิยายไซไฟที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่เมื่อมองย้อนกลับไป การหายตัวไปอย่างลึกลับของพ่อ การที่แม่พยายามปกปิดบางสิ่งบางอย่างมาตลอด มันก็พอจะสมเหตุสมผล ผมมองไปที่โปสเตอร์ยานอวกาศบนผนัง ความฝันของผมมันไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเสียทีเดียว แต่…มันกลับซับซ้อนและอันตรายกว่าที่ผมเคยคิดไว้มาก ผมเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดสมุดบันทึกของผม หน้าที่มีข้อมูลเกี่ยวกับดาวเซเฟอุสถูกฉีกออกไปแล้ว เหลือเพียงรอยปะของกาวที่แม่คงพยายามปิดบัง ผมหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนบันทึกบทใหม่ ‘พ่อไม่ใช่แค่นักบินอวกาศ พ่อคือผู้ที่เดินทางข้ามมิติ ภารกิจที่แท้จริงของพ่อคืออะไร? องค์กรนวตคือใคร? และพ่อที่กลับมา…ใช่พ่อของเราจริงๆ หรือไม่?’ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ ผมจะต้องรู้ว่าพ่อของผมกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ และถ้าพ่อต้องการความช่วยเหลือ ผมจะต้องไปหาพ่อให้ได้ ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหน หรืออยู่ในมิติใดก็ตาม ผมเปิดคอมพิวเตอร์ของผม แล้วเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ “หน่วยวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีนอกโลก” หรือ “นวต” อย่างละเอียด ผลการค้นหาปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นเพียงข่าวลือ ข้อมูลที่ไม่ยืนยัน หรือเอกสารที่ถูกปิดเป็นความลับอย่างแน่นหนา มีเพียงไม่กี่หน้าเว็บที่กล่าวถึงองค์กรนี้อย่างมีน้ำหนัก แต่ก็ยังคงเป็นเพียงทฤษฎีสมคบคิด ผมใช้เวลาหลายชั่วโมงค้นหาข้อมูล จนกระทั่งผมสะดุดตากับเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง ที่มีชื่อว่า “นักสำรวจความจริง” ในนั้นมีหัวข้อสนทนาหนึ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ชื่อหัวข้อคือ “ปฏิบัติการ ‘เพกาซัส’ และการหายสาบสูญของกัปตันนที” ผมคลิกเข้าไปอ่านทันที ข้อความในเว็บบอร์ดนี้เต็มไปด้วยการคาดเดาและวิเคราะห์จากผู้ใช้คนหนึ่งที่ใช้นามแฝงว่า “ผู้สังเกตการณ์” เขาอ้างว่ามีข้อมูลวงในเกี่ยวกับภารกิจของพ่อผม “ปฏิบัติการ ‘เพกาซัส’ คือภารกิจลับสุดยอดขององค์กรนวต ที่มีเป้าหมายเพื่อสร้างสะพานเชื่อมระหว่างมิติ การหายสาบสูญของกัปตันนที ไม่ใช่ความผิดพลาดของยาน แต่เป็นการ… ‘ถูกดึง’ เข้าไปยังมิติอื่นโดยสมบูรณ์” ผู้สังเกตการณ์เขียนไว้ “ข้อมูลที่ได้รับจาก ‘ร่าง’ ที่กลับมานั้น เป็นเพียง ‘บันทึก’ ที่ถูกส่งกลับมาโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เจตจำนงของกัปตันนทีเอง องค์กรนวตต้องการเทคโนโลยีของเขาในการทำให้สะพานเชื่อมมิตินั้นเสถียร แต่พวกเขาก็ไม่สามารถควบคุมมันได้ทั้งหมด” “การกลับมาของกัปตันนที…คือความพยายามครั้งสุดท้ายของเขา ที่จะส่งสัญญาณเตือนมายังโลก…หรือ…อาจจะเป็นการล่อลวง” ผมอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกหนาวสะท้าน นี่มันคือเรื่องจริง หรือเป็นเพียงเรื่องแต่งที่น่ากลัว? ผมตัดสินใจลองติดต่อผู้สังเกตการณ์ ผมสร้างบัญชีใหม่ในเว็บบอร์ด แล้วส่งข้อความส่วนตัวไปหาเขา “สวัสดีครับ ผมธันวา ลูกชายของกัปตันนที ผมอ่านข้อความของคุณแล้ว ผมอยากขอข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพ่อของผม คุณพอจะช่วยผมได้ไหมครับ” ผมกดส่งข้อความ แล้วนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ หัวใจเต้นระรัวอีกครั้ง นี่อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ความจริงทั้งหมด