"แม่รู้ลูก... แม่รู้ว่าพ่อสั่งให้หนี" เสียงของแม่สั่นเครือ มือที่ลูบหลังโซลยังคงประคองเอาไว้มั่นคง "แต่ตอนนี้เราปลอดภัยแล้วนะลูก พ่อคงอยากให้เราได้มีโอกาสตั้งหลักก่อน" โซลเงยหน้ามองใบหน้าของแม่ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาที่ยังไหลริน "แต่พ่ออยู่ไหนครับแม่ พ่อหายไปไหน พ่อบอกให้ผมหนี... หนีใครครับ" แม่ถอนหายใจยาว บีบไหล่โซลเบาๆ "แม่ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันลูก พ่อ... พ่อเคยพูดถึงเรื่องอันตรายบางอย่างมาตลอด แต่เขาไม่เคยบอกรายละเอียด มันเหมือนเป็นความลับที่เขาต้องแบกรับไว้คนเดียว" "ความลับอะไรครับ ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เลย" โซลถาม เสียงเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "พ่อเคยเป็นนักบินอวกาศไม่ใช่เหรอครับ ทำไมต้องหนี แล้วรูปภาพพวกนั้น... รูปของพ่อที่ดูเหมือน... เหมือนเป็นคนอื่น" แม่พยักหน้าช้าๆ "ใช่... รูปภาพพวกนั้นคือหลักฐาน ว่าพ่อของโซล... ไม่ได้เป็นแค่นักบินอวกาศอย่างที่เราเคยเชื่อ" แม่เว้นจังหวะ เหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ "พ่อของโซล... เป็นส่วนหนึ่งของโครงการลับบางอย่างที่เกี่ยวกับ... เทคโนโลยีการเปลี่ยนแปลงร่าง" โซลผงะ "เปลี่ยน... เปลี่ยนร่างเหรอครับแม่ หมายความว่าไง" "หมายความว่า พ่อของโซล... สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองได้" แม่พูดช้าๆ เหมือนอธิบายเรื่องที่เข้าใจยากมากๆ "เขาทำไปเพื่อภารกิจบางอย่าง เพื่อปกปิดตัวตน หรือบางที... อาจจะเพื่อหนีจากสิ่งที่เขาทำผิดพลาดไป" "แล้ว... ที่ผมเห็นในห้องทำงานพ่อ... ที่พ่อในสภาพที่ดูแปลกๆ นั่นคืออะไรครับ" โซลถามอย่างกระสบจนเลือดเย็น "นั่นคือพ่อจริงๆ ใช่ไหมครับ" "ใช่ลูก นั่นคือพ่อของโซลในอีกรูปแบบหนึ่ง" แม่ตอบเสียงแผ่ว "เขาพยายามจะส่งสารบางอย่างให้โซล... แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างขัดขวางเขาไว้" โซลกำหมัดแน่น "ผมไม่เข้าใจเลยครับแม่ มันซับซ้อนเกินไป พ่อของผมเป็นนักบินอวกาศที่ผมรัก... ไม่ใช่คนที่ต้องหนี หรือเปลี่ยนร่างได้" "แม่รู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" แม่กอดโซลแน่นอีกครั้ง "แต่โซลต้องเข้าใจนะ ว่าบางครั้ง คนที่เราที่เรารัก ก็อาจจะมีด้านที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน" "แล้วตอนนี้พ่ออยู่ไหนครับแม่" โซลถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "พ่อ... ตอนนี้พ่อคงกำลังทำในสิ่งที่ต้องทำ เพื่อปกป้องเรา" แม่ตอบอย่างไม่มั่นใจนัก "เขาอาจจะกำลังพยายามแก้ไขความผิดพลาดของเขาอยู่" "ความผิดพลาดอะไรครับ" "แม่... แม่ก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด" แม่พูด พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองหาคำตอบในความว่างเปล่า "พ่อเคยพูดถึง... สิ่งมีชีวิตที่มาจากนอกโลก... ที่ไม่ใช่พวกเรา... และพ่อ... พ่อมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านพวกเขา" โซลเบิกตากว้าง "สิ่งมีชีวิต... จากนอกโลกอย่างนั้นเหรอครับแม่! เหมือนในหนังไซไฟเลยเหรอครับ!" "มันอาจจะดูเหมือนนิยาย แต่มันคือความจริง โซล" แม่ถอนหายใจ "พ่อของโซล... เป็นมากกว่านักบินอวกาศ เขาเป็นเหมือน... ผู้ปกป้อง" "แต่ถ้าพ่อเป็นผู้ปกป้อง ทำไมพ่อถึงต้องให้ผมหนีครับ" โซลถามอย่างไม่เข้าใจ "ถ้าพ่อแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมไม่สู้ล่ะครับ" "บางครั้ง... การหนีก็เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่ใหญ่กว่า" แม่ตอบ "พ่อคงมีแผนการบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้ตอนนี้" "แล้วผมจะเชื่อพ่อได้ยังไงครับ" โซลถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน "พ่อเคยหลอกผมมาตลอดเลยนี่ครับ" "พ่อไม่ได้หลอกโซลนะลูก" แม่รีบแก้ต่าง "พ่อแค่... ปกป้องโซลจากความจริงที่น่ากลัวเกินไป" "แต่ความจริงนี้มันน่ากลัวกว่าที่แม่คิดอีกนะครับ" โซลพูด น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "ผมเห็นพ่อในสภาพที่... ผมไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้" "แม่รู้... แม่รู้" แม่กอดโซลแน่นขึ้น "แต่โซลต้องเข้มแข็งนะลูก พ่อเลือกโซลให้รับรู้เรื่องนี้ แสดงว่าพ่อเชื่อว่าโซลจะรับมือได้" "รับมือกับอะไรครับแม่" "รับมือกับ... ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยออกมา" แม่พูดเสียงเบา "พ่อทิ้งบางอย่างไว้ให้โซล... เป็นเหมือนบทเรียนสุดท้าย หรือเป็นเหมือน... กุญแจที่จะไขความลับทั้งหมด" "ผมจะหาพ่อเจอไหมครับแม่" โซลถาม น้ำเสียงอ้อนวอน "เราจะพยายามด้วยกันนะลูก" แม่ตอบ "พ่อของโซล... เขาไม่เคยทิ้งเราไปไหนจริงๆ เขาแค่... กำลังอยู่ในภารกิจที่สำคัญ" โซลซบหน้ากับอกแม่ พยายามสูดอากาศเข้าปอดเพื่อสงบสติอารมณ์ "ผม... ผมยังรู้สึกเหมือนฝันไปอยู่เลยครับแม่ ทุกอย่างมันเร็วเกินไป" "แม่ก็รู้สึกเหมือนกัน" แม่ตอบ "แต่เราต้องเผชิญหน้ากับมันนะลูก เพื่อพ่อ... และเพื่อตัวโซลเอง" แม่ลูบผมโซลเบาๆ "สิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้เรา... มันอาจจะเป็นคำตอบที่เราต้องการก็ได้" "เราจะไปดูที่ห้องทำงานพ่ออีกครั้งไหมครับ" โซลถาม "ไปสิลูก" แม่ตอบ "เราจะค่อยๆ หาความจริงไปด้วยกัน" ทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ โซลยังคงรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านในอากาศ แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะค้นหาคำตอบมากกว่าเดิม เขาเหลือบมองรูปถ่ายของพ่อที่ติดอยู่บนผนัง รูปของนักบินอวกาศผู้สง่างามในชุดสีขาว ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลวงตา "พ่อครับ... ไม่ว่าพ่อจะเป็นใครก็ตาม... ผมอยากให้พ่อรู้ว่า... ผมยังรักพ่อนะครับ" โซลพึมพำกับตัวเอง