ผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง ไม่ใช่แค่เรื่องพ่อที่เป็นส่วนหนึ่งขององค์กรลับที่ต่อสู้กับภัยนอกโลก แต่รวมถึงอีเมลจาก "ผู้สังเกตการณ์" และข้อความจากพ่อที่ผมได้รับเมื่อคืนนี้ด้วย ความกลัวระคนกับความมุ่งมั่นผลักดันให้ผมก้าวลงบันไดไปหาแม่ที่กำลังนั่งทำสวนอยู่ในสวนหลังบ้าน แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของท่าน ใบหน้าที่มีรอยย่นจากการใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน แต่ยังคงความอ่อนโยนและสง่างามเสมอ ผมสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "แม่ครับ" เสียงของผมสั่นเล็กน้อย เมื่อเดินเข้าไปใกล้ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยครับ" แม่เงยหน้าขึ้นมามองผม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "มีอะไรเหรอคะลูก หน้าเครียดเชียว" ท่านวางเครื่องมือทำสวนลง แล้วปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามไรผม "นั่งลงก่อนสิ" ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สนามข้างๆ แม่ มือสองข้างประสานกันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ผมไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี จะบอกว่าพ่อไม่ได้เป็นนักบินอวกาศอย่างที่ผมเคยเชื่อมาตลอด หรือจะบอกว่าพ่อเป็นสายลับที่ต่อสู้กับเอเลี่ยน? มันฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์เกินจริงไปหน่อย "แม่ครับ...เรื่องพ่อ" ผมเริ่มพูด เสียงเบาลงเรื่อยๆ "ที่ผ่านมา ผม...ผมคิดว่าพ่อเป็นนักบินอวกาศ" แม่พยักหน้าช้าๆ "ใช่แล้วค่ะ พ่อของลูกเป็นนักบินอวกาศ เป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวเรา" ท่านพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความทรงจำอันงดงาม "แต่...แต่ผมเจอของบางอย่างในห้องทำงานพ่อครับ" ผมตัดสินใจรวบรวมความกล้า "เป็นกล่องไม้เก่าๆ ในนั้นมีบันทึกของพ่อ แล้วก็...อุปกรณ์บางอย่าง" แม่มองมาที่ผมด้วยความสงสัย "บันทึก? อุปกรณ์อะไรเหรอคะ" "ผม...ผมอ่านบันทึกของพ่อแล้วครับ" ผมสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง "พ่อไม่ได้เป็นแค่นักบินอวกาศธรรมดา แม่ครับ...พ่อเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรลับครับ องค์กรที่ต่อสู้กับ...กับสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว" ความเงียบเข้าปกคลุมสวนหลังบ้าน มีเพียงเสียงแมลงหวีดหวิวและเสียงลมพัดใบไม้ แม่นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของท่านเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตาที่สะท้อนกลับมานั้นกลับไม่ใช่ความตกใจอย่างที่ผมคาดหวัง แต่เป็นความเศร้าโศกที่ยากจะบรรยาย "ลูก...ลูกเข้าใจผิดไปเองนะ" แม่พูดเสียงแผ่วเบา พยายามปัดความกังวลออกจากใบหน้า "พ่อของลูกเป็นนักบินอวกาศจริงๆ พ่อรักการเดินทางไปในอวกาศ รักท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว" "ไม่นะครับแม่! ผมไม่ได้เข้าใจผิด!" ผมยืนยันเสียงหนักแน่น "ผมเห็นทุกอย่างในบันทึก! พ่อเขียนถึงภารกิจ การฝึก การติดต่อกับ 'ผู้สังเกตการณ์' แล้วก็...เมื่อคืนนี้ ผมได้รับข้อความจากพ่อด้วยครับ!" ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดหน้าจอที่แสดงข้อความจากพ่อ "ดูนี่สิแม่! 'อเล็กซ์ ลูกต้องปลอดภัย เก็บอุปกรณ์ให้พ้นมือผู้ไม่ประสงค์ดี ภารกิจยังไม่จบสิ้น' ข้อความนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับแม่" แม่รับโทรศัพท์ไปดูอย่างช้าๆ มือที่สั่นเทาของท่านค่อยๆ เลื่อนไปตามตัวอักษร ใบหน้าของท่านซีดเผือดลงเรื่อยๆ ผมเห็นน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของแม่ "แม่...แม่รู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหมครับ" ผมถามเสียงเครือ "ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกผมเลย" แม่ปล่อยโทรศัพท์ลงบนตัก หันกลับมามองผม ดวงตาแดงก่ำ "อเล็กซ์...พ่อของลูกขอให้แม่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับตลอดไป" ท่านพูดเสียงสั่นเครือ "เขาบอกว่ามันอันตรายเกินไปสำหรับครอบครัวของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับลูก" "แต่พ่อก็ยังติดต่อมาหาผมนะครับ" ผมแย้ง "แล้วก็บอกให้ผมเก็บอุปกรณ์ไว้" "แม่...แม่ไม่เคยรู้เรื่องอุปกรณ์พวกนั้นเลย" แม่ส่ายหน้าช้าๆ "พ่อของลูก...เป็นคนที่มีความลับเยอะมาก เขาเป็นคนที่เสียสละเพื่อส่วนรวมเสมอ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เราต้องเจ็บปวดก็ตาม" "แล้ว...แล้วทำไมพ่อถึงหายไปครับ" ผมถามคำถามที่ค้างคาใจมาตลอด "ถ้าพ่อเป็นนักบินอวกาศจริงๆ ทำไมถึงไม่มีใครหาพ่อเจอเลย" แม่หลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ "พ่อของลูก...ไม่ได้หายไปเฉยๆ นะคะ" ท่านเปิดตาขึ้นมามองผม แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เขา...เขาเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องโลก" "เสียสละชีวิต?" ผมทวนคำด้วยความตกใจ "หมายความว่า...พ่อตายแล้วเหรอครับ?" "ใช่ค่ะ" แม่พยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ภารกิจสุดท้ายของพ่อ...มันล้มเหลว พ่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะรับมือได้ พ่อเลือกที่จะ...ทำลายมันไปพร้อมกับตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่กลับมาทำร้ายใครอีก" ผมอึ้งไป ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปาก ผมได้แต่นั่งนิ่งๆ มองดูแม่ที่กำลังร้องไห้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวของพ่อจะซับซ้อนและน่าเศร้าขนาดนี้ "พ่อ...พ่อส่งข้อความหาผมด้วยนะแม่" ผมพูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน "เขาบอกว่าภารกิจยังไม่จบสิ้น" แม่มองมาที่ผมด้วยความประหลาดใจ "ลูกแน่ใจเหรอ?" "แน่ใจครับ" ผมยืนยัน "ผมยังได้รับอีเมลจาก 'ผู้สังเกตการณ์' ด้วย พวกเขาบอกว่าผมผ่านการทดสอบแล้ว และจะมีการเดินทางครั้งใหม่" "การเดินทางครั้งใหม่?" แม่ถามด้วยความสงสัย "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ" ผมตอบ "แต่ผมคิดว่า...พ่ออาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้" แม่มองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวลระคนกัน "อเล็กซ์...แม่ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ลูกกำลังทำมันถูกต้องหรือเปล่า" "ผมต้องทำนะครับแม่" ผมพูดด้วยความมุ่งมั่น "ผมต้องรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อ แล้วก็...ผมต้องสานต่อสิ่งที่พ่อทำ" แม่ลุกขึ้นยืน โผเข้ามากอดผมแน่น "แม่รู้ว่าลูกรักพ่อมาก" ท่านพูดเสียงสั่นเครือ "แต่อย่าให้ความลับพวกนี้มาทำร้ายลูกนะ" "ผมจะไม่เป็นไรครับแม่" ผมกอดแม่ตอบ "ผมจะเข้มแข็ง แล้วผมก็จะทำให้พ่อภูมิใจ" ผมรู้ว่าการบอกความจริงกับแม่ครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่แท้จริง การเดินทางที่จะพาผมไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ผมเคยจินตนาการ และผมก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง แม้ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม