ดวงตะวันยามบ่ายคล้อยทอดเงายาวเหยียดผ่านม่านบางที่หน้าต่างห้องนอน ปลายเท้ารองเท้าสีชมพูคู่เก่งของหนูนาวาตั้งอยู่บนพื้นพรมขนฟูนุ่ม ขาเรียวเล็กก้าวเดินอย่างแผ่วเบาไปรอบห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม บัดนี้กลับอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด อากาศราวกับถูกบีบอัดจนหายใจลำบาก แตกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ เมื่อก่อนทุกวันคือวันที่สดใส เต็มไปด้วยความอบอุ่นของพ่อที่อุ้มเธอขึ้นไหล่สูง ร้องเพลงกล่อมอย่างอารมณ์ดี หรือไม่ก็เป็นแม่ที่กอดเธอไว้แน่น เล่านิทานก่อนนอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกวันนี้... ทุกวันนี้มีแต่เสียงถอนหายใจที่หนักอึ้ง และคำพูดที่น้อยลงทุกที หนูนาวากระโดดขึ้นไปบนเตียงนอนใบใหญ่ที่เคยเป็นสนามเด็กเล่นยามว่าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมโปรดของแม่ยังคงติดอยู่ที่หมอนใบหนึ่ง เธอซุกหน้าลงไปสูดดมอย่างลึกซึ้ง พยายามนึกถึงภาพวันเก่าๆ ที่พ่อกับแม่หัวเราะด้วยกัน แต่ภาพเหล่านั้นกลับพร่าเลือนไปทุกที ถูกแทนที่ด้วยภาพเหตุการณ์ที่เธอไม่อยากจำ เสียงทะเลาะกันดังลั่นจนบ้านสะเทือน ใบหน้าของพ่อที่แดงก่ำไปด้วยความโกรธ ใบหน้าของแม่ที่ซีดเผือดจนน้ำตาไหลพราก ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เธอจะวิ่งหนีเข้าไปซ่อนใต้ผ้าห่มที่เตียงของพ่อและแม่ กลัวจนตัวสั่น แต่ไม่ว่าเธอจะซ่อนตัวดีแค่ไหน เสียงเหล่านั้นก็ยังคงตามมาหลอกหลอน "หนูนาวาจ๊ะ ทานนมหน่อยสิคะ" เสียงของป้าสมศรี แม่บ้านที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กดังขึ้นจากหน้าประตู เธอพยายามเก็บน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา ยิ้มให้ป้าสมศรีอย่างฝืนๆ "ไม่หิวค่ะป้า" "ทานหน่อยนะลูก เดี๋ยวจะไม่มีแรงเล่น" ป้าสมศรียังคงยืนกราน เธอรู้ดีว่าหนูนาวาเสียใจแค่ไหน แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานของนายกับคุณนาย "ป้าคะ... พ่อกับแม่... เขาจะไปอยู่บ้านอื่นจริงๆ เหรอคะ" คำถามที่เก็บกดมานานหลุดออกจากปากเล็กๆ หนูนาวาเงยหน้ามองป้าสมศรี ดวงตาแป๋วแววเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว ป้าสมศรีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง ลูบหัวหนูนาวาเบาๆ "คุณหนูอย่าเพิ่งคิดมากนะคะ ผู้ใหญ่เขามีเรื่องคุยกัน" "แต่หนูได้ยินค่ะ พ่อบอกว่าเราจะไม่กลับมาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว แล้วแม่ก็ร้องไห้" เสียงของหนูนาวาสั่นเครือ "หนูนาวาต้องอยู่กับใครคะ" "คุณหนูจะได้อยู่กับคุณแม่ค่ะ ส่วนคุณพ่อ... คุณพ่อก็จะมีที่อยู่ของท่าน" ป้าสมศรีพยายามอธิบายอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็รู้ว่ามันคงยากที่จะทำให้เด็กน้อยเข้าใจ "แล้ว... แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่รักกันแล้วล่ะคะ" น้ำตาเม็ดเล็กๆ เริ่มไหลลงมาอาบแก้มขาว "หนูนาวาทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ" "ไม่เลยค่ะคุณหนู คุณหนูไม่ผิดเลยสักนิด" ป้าสมศรีกอดหนูนาวาแน่น "คุณหนูเป็นเด็กดีมากๆ เป็นที่รักของพ่อกับแม่เสมอ" "แต่ถ้าหนูนาวาเป็นเด็กดีมากๆ ทำไมพ่อกับแม่ถึงจะแยกกันล่ะคะ" หนูนาวาถามอย่างตัดพ้อ "หนูนาวาจะทำยังไงให้พ่อกับแม่กลับมารักกันเหมือนเดิมได้คะ" คำถามของหนูนาวาทำให้ป้าสมศรีกุมขมับ เธอไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ความซับซ้อนของผู้ใหญ่เป็นเรื่องที่เด็กน้อยอย่างหนูนาวาไม่ควรมารับรู้ เธอได้แต่นั่งกอดเด็กน้อยไว้ ปลอบโยนเท่าที่ทำได้ "เดี๋ยวคุณพ่อกับคุณแม่ก็คงหายโกรธกันแล้วนะคะ" แต่ในใจของป้าสมศรีเองก็ไม่แน่ใจนัก ความขัดแย้งระหว่างคุณสมชายกับคุณอรทัยรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เสียงตะคอก เสียงประชดประชัน กลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศในบ้านไปแล้ว เธอมองเห็นแววตาที่เหนื่อยหน่ายของคุณสมชาย และแววตาที่เศร้าสร้อยของคุณอรทัย จนแทบจะหมดหวัง หนูนาวาผละออกจากอ้อมกอดของป้าสมศรี เธอเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มด้วยหลังมือเล็กๆ ดวงตาคู่กลมโตฉายแววแน่วแน่ "หนูนาวาจะไม่ยอมให้พ่อกับแม่แยกกันเด็ดขาด" เธอตัดสินใจในใจ เธอเหลือบมองรูปถ่ายใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง เป็นรูปครอบครัวที่ถ่ายเมื่อปีที่แล้ว พ่ออุ้มเธออยู่บนไหล่ แม่ยืนข้างๆ ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข เธอจำได้ดีว่าวันนั้นอากาศดีมาก พ่อกับแม่ดูรักกันมากเหลือเกิน "หนูนาวา... จะต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอลงจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เด็กหญิงตัวน้อยในชุดนอนลายหมีแพนด้า ผมเปียสองข้างแกละ ที่ตอนนี้ดูหม่นหมองกว่าปกติ "หนูนาวา... ต้องทำให้พ่อกับแม่กลับมายิ้มให้หนูนาวาได้อีกครั้ง" เธอพูดกับเงาสะท้อนในกระจกอย่างมุ่งมั่น เธอเดินออกจากห้องนอนไปที่ห้องนั่งเล่น พ่อของเธอนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในมือถือแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปแล้ว "พ่อคะ" หนูนาวาเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ คุณสมชายหันมามองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ "อ้าว ลูกพ่อ มาทำอะไรตรงนี้" "พ่อคะ... พ่อกำลังคิดอะไรอยู่คะ" หนูนาวาถาม พยายามทำเสียงให้ร่าเริงที่สุด "เปล่าจ้ะ พ่อแค่นั่งเล่นเฉยๆ" คุณสมชายตอบอย่างเลี่ยงๆ "พ่อคะ... พ่อกับแม่... จะทะเลาะกันอีกไหมคะ" หนูนาวาถามตรงๆ คุณสมชายอึ้งไปเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "ไม่รู้สิลูก พ่อก็หวังว่าคงจะไม่" "แล้ว... แล้วทำไมพ่อถึงไม่ค่อยยิ้มเลยล่ะคะ" หนูนาวาปีนขึ้นไปนั่งบนตักพ่อ ลอมกอดคอพ่อไว้ คุณสมชายโอบกอดลูกสาวแน่น รู้สึกผิดในใจที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ "พ่อก็... มีเรื่องให้คิดเยอะแยะน่ะจ้ะ" "ถ้าพ่อคิดมาก... พ่อจะหน้าบึ้งนะคะ" หนูนาวาพูดเสียงอ้อน "หนูนาวาไม่อยากให้พ่อหน้าบึ้ง" คุณสมชายได้แต่ยิ้มบางๆ "พ่อรู้จ้ะ" "แล้ว... แล้วพ่อจะไปอยู่บ้านอื่นจริงๆ เหรอคะ" หนูนาวาถามเสียงค่อย คุณสมชายถอนหายใจยาว "เรื่องนี้... เป็นเรื่องของผู้ใหญ่จ้ะลูก" "แต่หนูนาวาไม่อยากให้พ่อไป" หนูนาวาบอก "หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป" คุณสมชายมองหน้าลูกสาวด้วยแววตาที่อ่อนลง "พ่อก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันจ้ะ" คำพูดนั้นแฝงไว้ด้วยความจริงใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ถ้าพ่อกับแม่ไม่รักกันแล้ว... แล้วหนูนาวาจะอยู่กับใครคะ" หนูนาวาถามอีกครั้ง คำถามเดิมที่บีบคั้นหัวใจ "หนูนาวาจะได้อยู่กับแม่จ้ะ" คุณสมชายตอบ "แล้วพ่อก็จะแวะมาหาหนูนาวาเสมอ" "แต่หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่กลับมารักกันเหมือนเดิม" หนูนาวาบอก พลางซบหน้าลงกับอกพ่อ "หนูนาวาจะทำทุกอย่างเลยค่ะ" คุณสมชายลูบหัวลูกสาวเบาๆ "หนูนาวาเป็นเด็กดีที่สุดเลยนะ" เขาพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น "พ่อรักหนูนาวานะครับ" "หนูนาวาก็รักพ่อนะคะ" หนูนาวาตอบ เสียงอู้อี้ "แล้วหนูนาวาก็รักแม่ด้วย" เธอรู้ดีว่าคำว่ารักอาจจะไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับปัญหาที่เกิดขึ้น แต่ในความไร้เดียงสาของเธอ การบอกรัก การกอด การแสดงออกถึงความผูกพัน คืออาวุธเดียวที่เธอมี ขณะนั้นเอง เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น คุณอรทัยเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเหนื่อยอ่อน "นี่คุณยังไม่ไปอีกเหรอคะ" คุณอรทัยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า "ผมก็แค่นั่งคุยกับลูก" คุณสมชายตอบเสียงเย็น "หนูนาวา มานี่ลูก" คุณอรทัยเรียกหนูนาวา หนูนาวาไม่ยอมลุก เธอเกาะพ่อแน่น "หนูนาวาจะอยู่กับพ่อ" คุณอรทัยมองลูกสาวด้วยแววตาที่เจ็บปวด "หนูนาวา... อย่าดื้อสิลูก" "แม่คะ... อย่าทะเลาะกันอีกนะคะ" หนูนาวาอ้อนวอน คุณอรทัยสูดหายใจลึก "แม่กับพ่อไม่ได้ทะเลาะกันจ้ะ แม่แค่... คุยกันเรื่องบางอย่าง" "คุยกันจนแม่ร้องไห้แบบนี้เหรอคะ" หนูนาวาถามเสียงดังขึ้น ทั้งคุณสมชายและคุณอรทัยต่างนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของลูกสาว พวกเขามองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หนูนาวา... ไปกับแม่นะ" คุณอรทัยพยายามยื่นมือไปหาลูก แต่หนูนาวากลับส่ายหน้า "หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน" เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงมีปัญหาที่ซับซ้อนนัก ทำไมพวกเขาถึงทำร้ายหัวใจของเธอได้ง่ายขนาดนี้ เธอแค่อยากให้ครอบครัวของเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เสียงหัวเราะ เสียงแห่งความสุข... เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะทำทุกอย่าง เพื่อให้รอยยิ้มของพ่อกับแม่กลับคืนมาอีกครั้ง เธอจะทำให้พวกเขารักกันเหมือนเดิมให้ได้ แม้จะต้องแลกกับอะไรก็ตาม