เมื่อคุณภาคย์ตัดสินใจที่จะกลับมาอยู่บ้านอีกครั้งหนึ่ง หนูนาวาก็ดีใจจนเนื้อเต้น เธอวิ่งเข้ามากอดพ่อแน่น ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข "พ่อกลับมาแล้ว! หนูนาวารู้แล้วว่าพ่อจะไม่ทิ้งหนูนาวาไปไหน!" หนูนาวาร้องตะโกนอย่างดีใจ คุณภาคย์กอดลูกสาวไว้แน่น รู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ใช่แล้วจ้ะลูก พ่อกลับมาแล้ว" คุณอรุณียืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้สึกดีใจที่เห็นลูกสาวมีความสุข "เอาล่ะนะลูก" คุณอรุณีพูด "ถึงเวลาที่คุณพ่อจะกลับมาอยู่ที่บ้านเราแล้ว เราก็ต้องทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดนะ" คุณภาคย์พยักหน้าเห็นด้วย "ผมจะพยายามครับคุณอรุณี" ตลอดสามเดือนต่อมา คุณภาคย์พยายามปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเองอย่างเต็มที่ เขาใช้เวลาอยู่กับหนูนาวามากขึ้น พาเธอไปเที่ยว เล่น หรือแม้แต่ช่วยทำการบ้าน เขาพยายามพูดคุยกับคุณอรุณีมากขึ้น ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และพยายามแสดงความรักความห่วงใยต่อเธอ เขากลับมาทำอาหารเย็นให้ครอบครัวบ้าง ช่วยคุณอรุณีทำงานบ้าน และที่สำคัญที่สุด เขาเลิกใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำงาน เขาพยายามหาเวลาพักผ่อนและใช้เวลากับครอบครัวให้มากขึ้น หนูนาวาเองก็มีความสุขกับการเปลี่ยนแปลงนี้ เธอเห็นพ่อกับแม่ยิ้มให้กันมากขึ้น ได้ไปเที่ยวด้วยกันเป็นครอบครัวอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นและมีความสุขภายในบ้าน อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของคุณภาคย์และคุณอรุณียังคงมีความห่างเหินอยู่บ้าง แม้จะพยายามปรับตัวเข้าหากัน แต่รอยร้าวเก่าๆ ก็ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่เป็นระยะ บางครั้งก็ยังมีปากเสียงกันบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ไม่รุนแรงเหมือนเช่นเคย "คุณภาคย์คะ" คุณอรุณีเอ่ยถามในวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งดูหนูนาวากำลังเล่นของเล่นอยู่ในสวน "คุณคิดว่า... เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้จริงๆ เหรอคะ" คุณภาคย์หันมามองเธอ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับคุณอรุณี" เขาตอบตามตรง "แต่นี่คือโอกาสของเรา เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" คุณอรุณีพึมพำ "ฉันไม่อยากให้หนูนาวาต้องผิดหวังอีก" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแล้ววันสุดท้ายของกำหนดสามเดือนก็มาถึง คุณอรุณีรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าคุณภาคย์จะตัดสินใจอย่างไร "คุณภาคย์" คุณอรุณีเรียกเขา "ครบกำหนดแล้วนะคะ" คุณภาคย์พยักหน้า "ครับ ผมรู้" "แล้ว... คุณจะตัดสินใจว่ายังไงคะ" คุณอรุณีถามเสียงสั่น คุณภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของคุณอรุณี เขามองเห็นความหวังและความกลัวปะปนกันอยู่ เขาเห็นภาพของหนูนาวาที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกอย่างมีความสุข "ผม... ผมคิดว่าผมยังไม่พร้อมที่จะจากไปครับคุณอรุณี" คุณภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ผมอยากจะลองใช้ชีวิตอยู่กับคุณและหนูนาวาต่อไป" คุณอรุณีอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าคุณภาคย์จะตัดสินใจเช่นนี้ "คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมแน่ใจครับ" คุณภาคย์ตอบ "ผมได้เรียนรู้แล้วว่าครอบครัวสำคัญแค่ไหน ผมไม่อยากเสียหนูนาวาไป ผมอยากจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นของเราขึ้นมาอีกครั้ง" น้ำตาของคุณอรุณีเริ่มไหลริน เธอรู้สึกโล่งใจและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ขอบคุณค่ะคุณภาคย์" คุณอรุณีพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ขอบคุณที่ให้โอกาสเราอีกครั้ง" คุณภาคย์เดินเข้าไปหาคุณอรุณี และกอดเธอไว้แน่น "ผมขอโทษที่เคยทำให้คุณเสียใจ" คุณภาคย์กระซิบข้างหูเธอ "ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" ในขณะนั้น หนูนาวาที่วิ่งเข้ามาในบ้านพอดี เห็นพ่อกับแม่กอดกันอยู่ เธอก็วิ่งเข้ามาร่วมวงกอดด้วย "พ่อกับแม่กอดกันแล้ว!" หนูนาวาร้องอย่างดีใจ ทั้งสามคนยืนกอดกันแน่น ภายใต้แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยังคงมีอุปสรรคและความท้าทายรออยู่ข้างหน้า แต่การตัดสินใจของคุณภาคย์ในครั้งนี้ ก็ได้จุดประกายความหวังครั้งใหม่ให้กับครอบครัวนี้ สัญญาใจที่เคยมีให้กันเมื่อวันวาน อาจจะกลับมาเบ่งบานอีกครั้งหนึ่งก็ได้