อรุณีนอนไม่หลับทั้งคืน เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ในความมืด สลับกับการปลุกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้ายที่วนเวียนอยู่กับการนอกใจของภาคย์ เสียงสะอื้นเบาๆ ดังออกมาเป็นระยะๆ เมื่อนึกถึงคำพูดที่เขาบอกว่าเขารักผู้หญิงคนอื่น เช้าวันต่อมา อรุณีลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่บวมช้ำ เธอพยายามแต่งหน้าเพื่อปกปิดร่องรอยของความเสียใจ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความอ่อนล้าที่ฉายชัดออกมาได้ ภาคย์พยายามเข้ามาพูดคุยกับเธออีกครั้ง แต่เมื่อเขาเห็นสภาพของอรุณี เขาก็ถอยห่างออกไป เขาดูราวกับคนไร้ซึ่งทางออกเช่นกัน "อรุณี... เมื่อคืน..." ภาคย์เริ่มต้น แต่ก็ชะงักเมื่ออรุณีหันมามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้ตอนนี้ค่ะ" อรุณีพูดเสียงเรียบ "ฉันขอเวลาคิดทบทวนอะไรบางอย่าง" ภาคย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ปล่อยให้อรุณีอยู่กับความคิดของเธอ ตลอดทั้งวัน อรุณีพยายามรวบรวมสติ เธอคิดถึงอนาคตของหนูนาวา คิดถึงชีวิตที่เธอต้องการ และคิดถึงความรู้สึกของตัวเอง ในตอนบ่าย อรุณีเดินเข้าไปหาภาคย์อีกครั้ง ครั้งนี้เธอมีสีหน้าที่แน่วแน่มากขึ้นกว่าเดิม "คุณภาคย์คะ" อรุณีเรียก "ฉันคิดแล้ว" ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความคาดหวัง "แล้ว... คิดว่ายังไง" "ฉัน... ฉันไม่สามารถทนอยู่ในสภาพแบบนี้ต่อไปได้ค่ะ" อรุณีพูดอย่างหนักแน่น "ฉันรักคุณ... แต่ฉันก็ทนไม่ได้กับการที่คุณรักคนอื่น" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง แต่เธอก็พยายามกลั้นไว้ "ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะสับสน... หรืออาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับผู้หญิงคนนั้น" อรุณีกล่าวต่อ "แต่สำหรับฉัน... ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในความสัมพันธ์" ภาคย์มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "อรุณี... ฉัน..." "ฉันไม่อยากให้เรื่องของเราจบลงแบบนี้" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่ฉันก็ไม่สามารถอยู่ต่อในฐานะภรรยาของคุณ โดยที่รู้ว่าใจของคุณอยู่ที่คนอื่น" "แล้ว... เธอจะทำยังไง" ภาคย์ถามด้วยเสียงแหบพร่า "ฉัน... ฉันอยากให้คุณเลือกระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนั้น" อรุณีกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ถ้าคุณยังรักฉัน... ถ้าคุณยังต้องการที่จะอยู่กับครอบครัวของเรา... คุณต้องตัดขาดจากผู้หญิงคนนั้นอย่างสิ้นเชิง" ภาคย์นิ่งอึ้งไป เขาไม่คาดคิดว่าอรุณีจะยื่นเงื่อนไขที่หนักหนาสาหัสเช่นนี้ "ฉัน... ฉันต้องการเวลาคิด" ภาคย์กล่าว "ฉันให้เวลาคุณค่ะ" อรุณีตอบ "แต่ฉันขอเวลาที่คุณจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด... ไม่ใช่การประวิงเวลา" "แล้ว... ถ้าฉันเลือก... " ภาคย์ยังคงลังเล "ถ้าคุณเลือกที่จะอยู่กับฉัน... คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณสามารถกลับมาเป็นคนเดิมได้... คุณต้องกลับมาเป็นสามีที่ดี... และเป็นพ่อที่ดีของหนูนาวาอย่างแท้จริง" อรุณีกล่าว "แต่ถ้าคุณเลือก... ผู้หญิงคนนั้น... ฉันก็จะเข้าใจ... และเราก็จะแยกทางกันอย่างสันติ" อรุณีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน... ฉันจะไม่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากเกินไป... ฉันจะยอมเซ็นใบหย่าให้... ถ้าคุณเลือกเขา" คำพูดของอรุณีทำให้ภาคย์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานการณ์จะมาถึงจุดนี้ "แต่... หนูนาวา..." ภาคย์เอ่ยชื่อลูกสาว "หนูนาวา... เธอรักคุณทั้งสองคน" อรุณีตอบ "แต่เธอสมควรที่จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์... ไม่ใช่ครอบครัวที่เต็มไปด้วยความไม่ซื่อสัตย์และความไม่ไว้ใจ" "ฉัน... ฉันไม่สามารถตัดสินใจได้เลย" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "คุณต้องตัดสินใจค่ะ" อรุณีกล่าว "ฉันรอได้... แต่ฉันก็ไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนไปตลอดชีวิต" เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาคย์เผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ภาคย์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เขาคิดถึงหนูนาวา คิดถึงอรุณี คิดถึงผู้หญิงคนนั้น เขาตระหนักดีว่าเขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง การตัดสินใจที่เขาได้ทำลงไปในช่วงที่ผ่านมาได้สร้างความเจ็บปวดให้กับคนที่เขารักมากที่สุด เขาปิดสมุดบันทึกสีฟ้าเล่มนั้นลงอย่างช้าๆ มันคือสัญลักษณ์ของความผิดพลาดและความลับที่เขาซ่อนไว้ "ฉันจะทำยังไงดี" เขาพึมพำกับตัวเอง เขาเหลือเวลาเพียงน้อยนิดในการตัดสินใจ และการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล อรุณีเดินกลับไปที่ห้องนอนของเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ได้พูดในสิ่งที่เธอต้องการพูดออกไป เธอรู้ว่าการตัดสินใจของภาคย์จะเป็นอย่างไรก็ตาม เธอพร้อมที่จะยอมรับผลที่ตามมา เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม "ขอให้ลูกมีความสุขนะ... หนูนาวา" เธอพึมพำ บททดสอบครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง และเธอหวังว่าเธอจะเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้ ภาคย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ เขาต้องใช้เวลาในการตัดสินใจ และเขาต้องเลือกให้ดีที่สุด เพื่อตัวเขาเอง เพื่ออรุณี และเหนือสิ่งใด เพื่อหนูนาวา