อรุณีนั่งมองหนูนาวาที่กำลังเล่นตุ๊กตาอย่างร่าเริง พยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวดที่ประทับอยู่ในใจเอาไว้ แต่ทุกครั้งที่มองเห็นรอยยิ้มของลูกสาว เธอก็อดที่จะนึกถึงอนาคตที่อาจจะไม่มีภาคย์อยู่เคียงข้างไม่ได้ ภาพของภาคย์ที่ยืนสับสนเมื่อวานนี้ยังคงตามหลอกหลอนเธอ “แม่คะ คุณพ่อจะไปเที่ยวกับเราไหมคะ” หนูนาวาเงยหน้ามาถาม อรุณีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้ม “คุณพ่อคงไม่ว่างนะลูก คุณพ่อมีงานยุ่ง” “อ้าว… แล้วเมื่อไหร่คุณพ่อจะว่างคะ หนูอยากไปเที่ยวกับคุณพ่อ” หนูนาวาทำหน้าเศร้า “เดี๋ยวแม่จะคุยกับคุณพ่อนะคะ ว่าจะหาเวลาไปเที่ยวด้วยกัน” อรุณีลูบหัวลูกสาวอย่างปลอบประโลม แต่ในใจเธอกลับรู้สึกหนักอึ้ง ภาคย์ไม่เคยติดต่อเธอมาเลยนับตั้งแต่เมื่อวานนี้ เขายังคงอยู่ในบ้าน แต่ก็เหมือนกับเป็นคนแปลกหน้า เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงาน หรือไม่ก็ออกไปข้างนอกโดยไม่บอกกล่าว อรุณีพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด เธอทำอาหารให้หนูนาวา กินข้าว เล่นกับลูก แต่ทุกการกระทำของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอได้แต่หวังว่าภาคย์จะตัดสินใจได้ในเร็ววัน ในตอนเย็น ภาคย์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาดูอ่อนเพลียและมีร่องรอยความเครียดปรากฏบนใบหน้า “อรุณี… เราคุยกันหน่อยได้ไหม” ภาคย์เอ่ยขึ้น อรุณีวางหนังสือนวนิยายที่กำลังอ่านอยู่ลง “ฉันพร้อมเสมอ” ภาคย์นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับเธอ “ผม… ผมคิดทบทวนเรื่องของเรามาตลอดทั้งวัน” “แล้วได้ข้อสรุปอะไรบ้าง” อรุณีถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ผม… ผมรักคุณนะ อรุณี” ภาคย์พูดอย่างหนักแน่น “ผมรักคุณ และผมรักหนูนาวา” คำพูดนั้นทำให้อรุณีใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงระแวง “แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ” ภาคย์ถอนหายใจยาว “ผม… ผมผิดไปแล้วจริงๆ” “ผิดไปแล้ว… มันก็แค่คำพูด” อรุณีพูดอย่างตัดพ้อ “คุณเคยพูดแล้วครั้งหนึ่ง” “ผมรู้… และผมเสียใจจริงๆ” ภาคย์กุมมือของอรุณีไว้ “ผมยอมรับว่าผมเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ… แต่มันเป็นแค่ความหลงชั่วคราว มันไม่ใช่ความรักที่แท้จริง” “แล้วความรักที่แท้จริงของคุณคืออะไร ภาคย์” อรุณีถามอย่างต้องการคำตอบที่ชัดเจน “คือการนอกใจภรรยาตัวเองอย่างนั้นเหรอ” “ไม่ใช่… ไม่ใช่เลย” ภาคย์ส่ายหน้า “ความรักที่แท้จริงของผม… คือคุณ คือครอบครัวของเรา” เขาบีบมือของอรุณีเบาๆ “ผมยอมรับว่าผมได้ทำร้ายจิตใจคุณอย่างมาก และผมก็เสียใจกับมันจริงๆ ผมไม่เคยคิดที่จะทิ้งคุณไป ผมแค่… ผมแค่สับสน” “สับสน… หรือว่าคุณมีความสุขกับการมีสองคน” อรุณีถามอย่างตรงไปตรงมา ภาคย์มองหน้าเธอด้วยสายตาที่สื่อถึงความเจ็บปวด “ไม่… ผมไม่มีความสุขเลย” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงยังติดต่อกับเธออยู่” “ผม… ผมพยายามจะตัดขาดจากเธอแล้ว” ภาคย์ตอบ “ผมได้บอกเธอไปแล้วว่าผมจะเลือกครอบครัว” “แน่ใจเหรอ ภาคย์” อรุณีถามอย่างไม่เชื่อ “ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง” “ผมสัญญา… ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” ภาคย์พูดเสียงหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัวของเราไว้ ผมจะขอโทษคุณทุกวัน และผมจะพยายามทำให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง” “มันไม่ง่ายนะ ภาคย์… รอยแผลเป็นมันยังอยู่” อรุณีพูดอย่างอ่อนแรง “ผมรู้… แต่ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบ และพร้อมที่จะรักษาบาดแผลพวกนี้” ภาคย์เอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของอรุณี “ผมขอโอกาสอีกครั้งนะ อรุณี… ให้โอกาสผมได้แก้ไขทุกอย่าง” อรุณียังคงเงียบ เธอพิจารณาคำพูดของภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้น “ถ้าคุณพร้อมที่จะพิสูจน์… ฉันก็พร้อมที่จะให้โอกาส” อรุณีพูดในที่สุด “แต่คุณต้องจำไว้ว่า… การให้อภัยไม่ใช่การลืม” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภาคย์ “ผมจะจำไว้… ขอบคุณนะ อรุณี” เขาโน้มตัวเข้าไปกอดเธอเบาๆ อรุณียังคงแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายและโอบกอดเขาตอบ “พ่อคะ… แม่คะ” เสียงของหนูนาวาดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้องนั่งเล่น ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว “ลูก… มีอะไรเหรอคะ” อรุณีถาม “หนูหิวค่ะ” หนูนาวาเดินเข้ามาหา “แล้ว… พ่อกับแม่ดีกันแล้วใช่ไหมคะ” ภาคย์ยิ้มให้ลูกสาว “ใช่แล้วลูก พ่อกับแม่ดีกันแล้ว” หนูนาวาดีใจมาก วิ่งเข้าไปกอดทั้งสองคน “เย้… หนูดีใจจังเลย” แม้ว่ารอยยิ้มจะกลับมาบนใบหน้าของหนูนาวา แต่อรุณีรู้ดีว่าพายุในใจของเธอยังคงพัดแรงอยู่ เธอได้ให้โอกาสภาคย์แล้ว แต่การที่จะทำให้ความเชื่อใจกลับคืนมานั้น เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและอีกยาวไกล