อรุณีนั่งซึมอยู่บนเตียงในห้องนอนของเธอมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว น้ำตาเหือดแห้งไปนานแล้ว เหลือเพียงแต่ความรู้สึกว่างเปล่าและเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของเธอ โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงอีกครั้ง หลังจากที่เธอได้ยินคำสารภาพของภาคย์ เรื่องราวของการนอกใจที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน มันราวกับฝันร้ายที่กลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง เธอเคยคิดว่าการกลับไปสถานที่แห่งความทรงจำ การได้เห็นรอยยิ้มของลูกๆ และการพูดคุยกับภาคย์อย่างเปิดอก จะนำพาพวกเขากลับมาสู่เส้นทางแห่งความรักและความเข้าใจอีกครั้ง แต่คำสารภาพที่แสนเจ็บปวดของภาคย์ได้ดับประกายความหวังทั้งหมดลงไปในพริบตา เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นเบาๆ “อรุณี… เธอโอเคไหม” เป็นเสียงของภาคย์ อรุณีไม่ตอบ เธอเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับว่าไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน “อรุณี… ได้โปรด… คุยกับฉันหน่อย” ภาคย์พูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความสิ้นหวัง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง อรุณีก็ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เธอปลดกลอนออก และเปิดประตูออกเล็กน้อย มองไปยังภาคย์ที่ยืนรออยู่ “ฉัน… ฉันยังพูดอะไรไม่ออก” อรุณีบอก “ฉันเจ็บปวดเหลือเกินภาคย์” ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความเจ็บปวดที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน “ฉันรู้… และฉันขอโทษอีกครั้ง… ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันไม่พอ… แต่มันคือความจริงทั้งหมดที่ฉันต้องบอกเธอ” “ความจริง… ที่มันทำร้ายฉันมากที่สุด” อรุณีพูด น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง “ฉันรู้… ฉันรู้” ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งที่พื้นหน้าประตูห้องนอนของเธอ “ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้… ฉัน… ฉันแค่อยากจะซื่อสัตย์กับเธอ… แม้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม” “แล้ว… แล้วลูกๆ ล่ะคะ” อรุณีถาม “พวกเขาไม่สมควรได้รับความสุขจริงๆ เหรอคะ” “พวกเขา… สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด” ภาคย์ตอบ “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันพยายาม… พยายามที่จะเป็นพ่อที่ดีขึ้น เป็นสามีที่ดีขึ้น… แม้ว่าฉันจะรู้ว่ามันสายเกินไปแล้วก็ตาม” อรุณีมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้ายังคงเป็นสีครามสดใส ราวกับจะบอกว่าโลกยังคงหมุนต่อไป แม้ว่าโลกของเธอจะกำลังแตกสลายก็ตาม “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำยังไงต่อไป” อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้หรือเปล่า” “ฉันเข้าใจ” ภาคย์ตอบ “เธอไม่จำเป็นต้องให้อภัยฉันในทันที… แต่… ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ… เพื่อรับผิดชอบทุกสิ่งที่ฉันได้ทำไป” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน เสียงของน้ำหวานก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น “พ่อคะ! แม่คะ! มาเล่นด้วยกันเร็ว!” อรุณีและภาคย์หันไปมองหน้ากัน พวกเขามองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของกันและกัน แต่ก็เห็นถึงความรักที่ยังมีอยู่… ความรักที่พวกเขามีให้กับลูกๆ “ไปกันเถอะ” ภาคย์พูด “เราต้องทำให้ลูกๆ ของเรามีความสุข” อรุณีพยักหน้า เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก แต่เพื่อลูกๆ ของเธอ เธอต้องพยายาม ทั้งสองคนเดินออกจากห้องนอนมายังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งน้ำหวานและต้นกล้ากำลังรอคอยอยู่ รอยยิ้มของเด็กๆ เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิดในใจของอรุณี “พ่อกับแม่ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอคะ” น้ำหวานถามด้วยน้ำเสียงที่กังวล อรุณีรีบยิ้มให้ลูกสาว “เปล่าจ้ะคนเก่ง พ่อกับแม่ไม่ได้ทะเลาะกันนะ” “แล้วทำไมพ่อกับแม่หน้าเศร้าจังคะ” ต้นกล้าถามบ้าง ภาคย์รีบเดินเข้าไปกอดลูกชาย “พ่อแค่… คิดถึงเรื่องบางอย่างน่ะลูก” เขาหันไปมองอรุณี “แต่ตอนนี้พ่อกับแม่จะมาเล่นกับพวกเรานะ” ตลอดช่วงบ่ายนั้น ทั้งอรุณีและภาคย์พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำตัวให้เป็นปกติที่สุด พวกเขาหัวเราะ เล่น และพูดคุยกับลูกๆ อย่างสนุกสนาน แต่ในใจของทั้งสองคนนั้น ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เมื่อถึงช่วงค่ำ ภาคย์ได้ขอคุยกับอรุณีเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง “อรุณี” เขาพูด “ฉันรู้ว่าเธอต้องการเวลา… และฉันจะให้เวลาเธอ… แต่… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ฉันก็ยังรักเธอ… และฉันก็ยังรักลูกๆ ของเรา… ฉันอยากให้เราร่วมมือกัน… เพื่อให้ลูกๆ ของเราเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข… ไม่ว่าเราจะอยู่ด้วยกันหรือไม่ก็ตาม” อรุณีมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดที่ยังคงมีอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจที่แน่วแน่ของเขา ที่จะทำทุกอย่างเพื่อลูกๆ “ฉัน… ฉันก็รักลูกๆ ของเราค่ะ” อรุณีพูด “และฉันก็อยากให้พวกเขามีความสุข” “งั้น… เรามาลองกันอีกครั้งนะอรุณี” ภาคย์พูด “ลอง… ลองที่จะทำให้ครอบครัวของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม… ทีละก้าว… ทีละก้าว” อรุณียังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยภาคย์ได้หรือไม่ และความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกหรือไม่ แต่เมื่อมองไปยังใบหน้าของลูกๆ ที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ อรุณีก็ตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง “ค่ะ… เราจะลองกันอีกครั้ง” อรุณีตอบรับ “เพื่อลูกๆ ของเรา” แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อาจจะยังคงริบหรี่ แต่สำหรับอรุณีในตอนนี้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะเป็นแรงผลักดันให้เธอเดินต่อไป.