หนูนาวาตั้งใจปาดครีมสีขาวลงบนเค้กช็อกโกแลตอย่างบรรจง ครีมที่เคยถูกเธอผสมอย่างสนุกสนานเมื่อครั้งทำขนมกับแม่ วันนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล เธอพยายามอย่างที่สุดที่จะทำให้เค้กออกมาสวยงามที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับว่าความสวยงามของมันจะสามารถสะท้อนความสุขที่เคยมีในครอบครัวกลับคืนมาได้ ป้าสมศรียืนมองหลานสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร เธอรู้ดีว่าในใจน้อยๆ ของหนูนาวากำลังแบกรับความหวังอันใหญ่หลวงเพียงใด "ป้าสมศรีคะ... ตรงนี้ต้องแต่งยังไงดีคะ" หนูนาวาถาม เสียงเล็กๆ สั่นเครือเล็กน้อย เธอชี้ไปที่มุมหนึ่งของเค้กที่ดูว่างเปล่า ป้าสมศรียิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณหนูอยากจะเขียนอะไรลงไปบนเค้กไหมคะ" หนูนาวาเงยหน้ามองป้าสมศรี ดวงตาใสแป๋วกระพริบปริบๆ "เขียน... เขียนว่า 'รักกันนะ พ่อจ๋า แม่จ๋า'" เธอพูดเสียงเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เป็นความคิดที่ดีมากเลยค่ะ" ป้าสมศรีรีบเสริม "ป้าว่าคุณพ่อคุณแม่ต้องดีใจแน่ๆ เลย" คำพูดของป้าสมศรีเหมือนเป็นยาชโลมใจให้หนูนาวา แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจ ป้าสมศรีหยิบหลอดบีบครีมสีแดงสดมาส่งให้หนูนาวา "ป้าว่าเรามาวาดรูปหัวใจเล็กๆ กันตรงนี้ดีไหมคะ" หนูนาวารับหลอดบีบครีมมา มือเล็กๆ ของเธอสั่นเล็กน้อยขณะจับมัน เธอพยายามตั้งสมาธิ จดจำภาพครอบครัวที่มีความสุขที่เคยเห็นในนิทาน หรือที่เคยเป็นมาในอดีต ภาพพ่อกอดแม่ แม่ยิ้มให้พ่อ พ่อหอมแก้มแม่ แต่ภาพเหล่านั้นกลับพร่าเลือนไปทุกที ถูกแทนที่ด้วยภาพของความเย็นชา เสียงตะคอก และน้ำตาที่เธอพยายามจะซับให้พ่อกับแม่ "นี่ค่ะ" หนูนาวายื่นเค้กที่ตกแต่งเสร็จแล้วให้ป้าสมศรีดู บนหน้าเค้กมีข้อความ "รักกันนะ พ่อจ๋า แม่จ๋า" เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ชัดเจน มีหัวใจสีแดงเล็กๆ วาดไว้รอบๆ "สวยมากเลยค่ะคุณหนู" ป้าสมศรีเอ่ยชมจากใจจริง "ป้าเชื่อว่าคุณพ่อคุณแม่ต้องชอบแน่ๆ" "หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่กินเค้กนี้ด้วยกันค่ะ" หนูนาวาพูดพลางมองไปที่ประตูบ้านอย่างมีความหวัง เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนหนูนาวาเริ่มรู้สึกท้อแท้ พ่อของเธอกลับบ้านมาดึกกว่าปกติเช่นเคย เขาดูเหนื่อยล้าและไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นหนูนาวาและเค้กบนโต๊ะอาหาร พ่อก็ถอนหายใจเบาๆ "นาวากลางคืนแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก" เสียงพ่อฟังดูเหนื่อยหน่าย "พ่อคะ... หนูนาวาทําเค้กให้พ่อกับแม่ค่ะ" หนูนาวารีบพูดพลางชี้ไปที่เค้ก พ่อเดินเข้ามาดูเค้ก มองข้อความที่ลูกสาวตั้งใจเขียน "รักกันนะ พ่อจ๋า แม่จ๋า" และหัวใจสีแดงเล็กๆ ที่กระจายอยู่รอบๆ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่ดวงตาคู่นั้นฉายแววบางอย่างที่หนูนาวาอ่านไม่ออก "ขอบคุณนะลูก" พ่อพูดเสียงเบา "แต่ตอนนี้พ่อเหนื่อยมาก ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" พ่อเดินจากไป ทิ้งให้หนูนาวานั่งอยู่กับความว่างเปล่าบนเก้าอี้ จู่ๆ แม่ของเธอก็เดินเข้ามาในครัว แม่ดูอ่อนเพลียไม่ต่างจากพ่อ "ลูกยังไม่นอนอีกเหรอคะ" แม่ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล "แม่คะ... หนูนาวาทําเค้กให้พ่อกับแม่ค่ะ" หนูนาวาพยายามรวบรวมความกล้า แม่มองเค้ก เห็นข้อความและหัวใจที่ลูกสาวตั้งใจทำ "โอ้โห สวยจังเลยค่ะลูก" แม่พยายามยิ้ม "แม่ขอชิมหน่อยนะ" แม่หยิบมีดมากรีดเค้กออกเป็นสองชิ้น ชิ้นหนึ่งวางบนจานของเธอ อีกชิ้นหนึ่งวางบนจานว่างเปล่าข้างๆ "แม่คะ... กินด้วยกันค่ะ" หนูนาวารีบพูด "แม่กินแล้วค่ะลูก" แม่ยิ้มฝืดๆ "แม่เพิ่งกินข้าวมา" หนูนาวารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอ เธอมองแม่ที่กำลังนั่งกินเค้กชิ้นเล็กๆ ของเธออย่างเงียบๆ พลางมองไปที่ประตูห้องน้ำที่พ่อเพิ่งเข้าไป "แม่คะ... พ่อคะ..." หนูนาวาเรียกเสียงแผ่วเบา พ่อเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง แต่เมื่อเห็นภาพแม่กำลังนั่งกินเค้กเงียบๆ และหนูนาวากำลังมองมาที่เขา เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย "กินเค้กสิคะคุณ" แม่พูดขึ้น เสียงเรียบๆ แต่แฝงความรู้สึกบางอย่าง พ่อเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร เขาหยิบมีดขึ้นมากรีดเค้กชิ้นของเขา แต่แทนที่จะกิน เขากลับวางมีดลง "พ่อไม่อยากกิน" พ่อพูดเสียงห้วน "พ่ออิ่มแล้ว" หนูนาวาหน้าเสีย เธอไม่เข้าใจว่าทำไม ทุกอย่างที่เธอตั้งใจทำ มันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ "พ่อคะ... หนูนาวาตั้งใจทําเลยนะคะ" หนูนาวาพยายามอธิบาย "รู้แล้วลูก" พ่อพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "แต่ตอนนี้พ่อไม่ว่าง" "ไม่ว่างเรื่องอะไรคะพ่อ" แม่ถามขึ้นมาบ้าง น้ำเสียงเริ่มมีแววไม่พอใจ "คุณก็รู้ว่าเรื่องอะไร" พ่อตอบกลับ "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องมานั่งตรงนี้ให้รก" แม่พูด "ผมจะนั่งตรงไหนมันก็เรื่องของผม" พ่อสวนกลับ "งั้นก็กินเค้กไปสิคะ จะได้ไม่เสียของ" แม่พูดประชด หนูนาวานั่งนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไม พ่อกับแม่ที่เคยรักกันมาก ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ "หนูนาวา... ลูกเป็นอะไรไป" แม่เห็นลูกสาวร้องไห้ก็รีบเข้ามาหา "หนูนาวา... หนูนาวาอยากให้พ่อกับแม่รักกันเหมือนเดิม" หนูนาวาร้องไห้สะอึกสะอื้น "เค้กนี้... หนูนาวาตั้งใจทําให้พ่อกับแม่เลยนะ" พ่อกับแม่มองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่ดูสับสนและเจ็บปวด หนูนาวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบขาดสะบั้น เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอีกต่อไป ความหวังที่เคยมีเริ่มเลือนลางลงไปทุกที