แสงไฟนีออนสีแดงฉานจากป้ายร้านคาราโอเกะสาดส่องลงมายังตรอกแคบๆ ชื้นแฉะ กลิ่นเหล้าสาปปนเปื้อนกับไอระเหยของน้ำเสีย กลิ่นที่คุ้นเคยจนแทบจะกลืนกินลมหายใจของ ราม นักสืบเอกชนผู้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในมุมมืดของเมืองหลวงแห่งนี้ เขาโยกตัวหลบเงาตะคุ่มที่โผล่พรวดออกมาจากซอกตึก รามไม่ได้ตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าในละแวกนี้มีอะไรมากกว่าที่ตาเห็นเสมอ "นี่นาย... มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?" เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถาม ดวงตาที่มองลอดผ่านช่องว่างระหว่างผมยาวรุงรังฉายแววไม่เป็นมิตร รามยิ้มมุมปาก "เปล่า แค่เดินผ่าน... กำลังหาอะไรอร่อยๆ กิน" เขาตอบ เสียงเรียบๆ แต่แฝงความไม่ไว้วางใจ "แถวนี้มีแต่ของเน่าๆ น่ะเพื่อน" ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ ก่อนจะหายลับไปในความมืด รามถอนหายใจ เขากำลังตามหาเบาะแสของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่กำลังเล่นงานตำรวจและสร้างความหวาดผวาให้กับชาวเมืองมาหลายสัปดาห์ เหยื่อทุกรายถูกพบในสภาพสุดสยดสยอง และที่น่าขนลุกที่สุดคือสัญลักษณ์ปริศนาที่ถูกทิ้งไว้ข้างศพ สัญลักษณ์ที่ไม่เคยมีใครเคยพบเห็นมาก่อน มันเหมือนเครื่องหมายโบราณ บางคนว่าคล้ายอักษรยันต์ของศาสนาที่สาบสูญไปแล้ว รามไม่เคยเชื่อเรื่องงมงาย แต่เมื่อสัญลักษณ์นั้นปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันก็ชวนให้รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ชั่วร้าย "ไง ราม" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง "ยังไม่กลับอีกเหรอ?" เป็น สารวัตรชาญชัย นายตำรวจรุ่นเก๋าเพื่อนเก่าของราม ชาญชัยเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รามไว้ใจ เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ "หลักฐานล่าสุดจากที่เกิดเหตุ... หวังว่านายจะเห็นอะไรที่เรามองข้ามไปนะ" รามรับซองมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ภาพถ่ายศพหญิงสาวคนล่าสุดถูกวางอยู่ตรงหน้า เธอถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ลำคอถูกเชือดจนหวิดขาด และที่หน้าท้องมีสัญลักษณ์นั้นถูกกรีดลงไปเป็นแผลสด "เหมือนเดิมทุกอย่าง" รามพึมพำ "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีพยาน ไม่พบสารพิษ ไม่พบดีเอ็นเออื่นนอกจากเหยื่อ... มันเหมือนผีทำ" "ผีที่ไหนมันจะกล้าทำอะไรแบบนี้วะ" ชาญชัยส่ายหน้า "นี่มันฝีมือมนุษย์ ราม แต่มันเป็นมนุษย์ที่โคตรอำมหิต ฉันว่าพวกเรากำลังจะพลาดอะไรบางอย่างไป" รามพลิกภาพถ่ายดูซ้ำๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่สัญลักษณ์นั้น มันดูเหมือนดวงตาที่กำลังเบิกกว้าง และมีเส้นสายที่พันเกี่ยวซับซ้อน "นายแน่ใจนะว่าไม่เคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อน?" เขาถาม ชาญชัยพยักหน้า "แน่นอน ถ้าเคยเห็นฉันคงจำได้ ตำรวจทุกคนก็เหมือนกัน เราตรวจสอบฐานข้อมูลสัญลักษณ์ทั่วโลกแล้ว ไม่พบอะไรที่ตรงกันเลย" รามปิดซองเอกสารลง "แล้วเหยื่อรายนี้... มีอะไรที่เชื่อมโยงกับรายอื่นบ้าง?" "ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ" ชาญชัยถอนหายใจ "ทุกคนเป็นผู้หญิง อายุระหว่าง 25-35 ปี หน้าตาดี ไม่เคยมีประวัติอาชญากรรม ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่อยู่ในแวดวงอันตราย หรือมีศัตรูที่น่าสงสัย... เหมือนถูกเลือกมาแบบสุ่มๆ" รามเหลือบมองชาญชัย "แต่คนถูกฆ่าแบบนี้มันไม่ใช่การสุ่มนะสารวัตร มันต้องมีเหตุผล" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "เหตุผลที่มองไม่เห็นในรายงาน" ชาญชัยกอดอกมองราม "แล้วนายคิดว่าเหตุผลนั้นคืออะไรล่ะ? ทำไมต้องเป็นนายที่มาสืบคดีนี้? ตำรวจเราก็มีความสามารถไม่ใช่เหรอ?" "เพราะฉันไม่ยึดติดกับกรอบ" รามตอบ "และเพราะฉันรู้ว่าบางที... อดีตก็มีวิธีตามมาหลอกหลอนเราได้เสมอ" คำพูดนั้นทำให้ชาญชัยชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ว่ารามกำลังพูดถึงอะไร "นายหมายถึง..." "ฉันไม่แน่ใจ" รามตัดบท "แต่สัญลักษณ์นี้... มันทำให้ฉันรู้สึกคุ้นๆ อย่างประหลาด" เขาพยายามนึกย้อนกลับไป ภาพความทรงจำที่ถูกเก็บงำไว้ใต้สำนึกค่อยๆ ผุดขึ้นมาทีละน้อย ภาพที่พร่ามัวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันขอเวลาหน่อยนะสารวัตร" รามพูด "ถ้ามีอะไรคืบหน้า ฉันจะรีบแจ้ง" ชาญชัยมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง "ระวังตัวด้วยนะราม คดีนี้มันอันตรายเกินกว่าที่ตาเห็น" รามพยักหน้า ก่อนจะก้าวเดินออกจากตรอกนั้น มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่เป็นทั้งบ้านและออฟฟิศของเขา แสงไฟนีออนยังคงสาดส่องสร้างเงาประหลาด รามรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา สัญลักษณ์ปริศนานั่นยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในหัว รามเชื่อว่าคดีนี้ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือสิ่งที่เชื่อมโยงกับอดีตอันมืดมิดของเขาเอง และเขาต้องรีบไขมันให้ได้ ก่อนที่เขาจะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไป