โชนตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอดีต แต่เขาไม่รู้เลยว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล!. หลังจากที่โชนจำความจริงทั้งหมดได้ เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขารู้ว่าคุณอาประจักษ์คือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด การรอคอยใดๆ อีกต่อไปมีแต่จะทำให้ศัตรูมีโอกาสเตรียมตัว “ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้ครับ” โชนพูดกับนายพลขณะที่กำลังจะลุกออกจากเตียง “โชน! ใจเย็นๆ ก่อน!” นายพลรีบเข้ามาห้าม “แกยังบาดเจ็บอยู่ ร่างกายแกยังไม่พร้อม” “ผมไม่เป็นไรครับ” โชนยืนกราน “ผมต้องไปเผชิญหน้ากับเขา” “แกจะไปเผชิญหน้ากับใคร? คุณอาประจักษ์น่ะนะ?” นายพลถาม “แกมีหลักฐานอะไร? เขาเป็นคนมีอิทธิพลมากนะ โชน ถ้าแกไปมือเปล่า…แกจะกลายเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ” “ผมมีหลักฐาน…ในใจผมครับ” โชนตอบ “ผมจะบอกเขาว่าผมรู้ความจริงทั้งหมด” “นั่นมันไม่พอหรอกโชน” นายพลพยายามอธิบาย “แกต้องมีอะไรที่จับต้องได้” “ผมจะทำให้เขาสารภาพ” โชนพูดด้วยแววตาที่มุ่งมั่น “แกคิดว่าเขาจะยอมสารภาพง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?” นายพลหัวเราะอย่างขมขื่น “คนที่สามารถสั่งฆ่าครอบครัวแกได้…เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองติดกับได้ง่ายๆ หรอก” “แต่ถ้าผมทำให้เขาโมโห…เขาอาจจะพลั้งปากก็ได้” โชนเสนอ “นั่นมันก็เสี่ยงเกินไป” นายพลส่ายหน้า “แกยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนี้” “ผมไม่ต้องการรอแล้วครับ” โชนพูด “ผมขอไปคนเดียว” ก่อนที่นายพลจะได้ห้าม โชนก็เดินออกจากห้องไป เขาแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาที่เตรียมไว้แล้ว เดินตรงไปยังคฤหาสน์ของตระกูลประจักษ์ ระหว่างทาง โชนรู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนความกลัว เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้อาจจะเป็นการเดินทางครั้งสุดท้าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ โชนก็มองเข้าไป มันดูโอ่อ่าและสง่างามราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ภายในกำแพงเหล่านั้น…คือคนที่พรากชีวิตครอบครัวของเขาไป เขาเดินเข้าไปในบริเวณคฤหาสน์อย่างไม่ลังเล การ์ดรักษาความปลอดภัยพยายามเข้ามาขวาง แต่โชนก็ผลักพวกเขาออกไปอย่างง่ายดาย “ฉันมาพบคุณอาประจักษ์!” โชนตะโกน การ์ดรักษาความปลอดภัยหลายนายเข้ามาล้อมเขาไว้ แต่โชนก็แสดงทักษะการต่อสู้ที่เขามี ทำให้พวกเขากระเด็นไปคนละทิศคนละทาง “โชน!” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น โชนหันไปมอง พบคุณอาประจักษ์ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง ใบหน้าของเขายังคงดูใจดี แต่แววตา…กลับฉายแววอำมหิต “แก…มาทำอะไรที่นี่?” คุณอาประจักษ์ถาม “ผมมาทวงความยุติธรรมครับ!” โชนตะโกนตอบ คุณอาประจักษ์เดินลงบันไดมาอย่างช้าๆ “ความยุติธรรม? แกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” “พ่อแม่ผมครับ!” โชนพูดเสียงดัง “คุณฆ่าพวกเขา!” คุณอาประจักษ์หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “โชน…แกคิดว่าฉันเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ? แกยังเด็กเกินไปนะ” “ผมจำได้! ผมเห็นคุณ! คืนนั้น!” โชนตะโกน “แกเห็นอะไร? ภาพหลอนที่เกิดจากความเครียดหรือเปล่า?” คุณอาประจักษ์พูดอย่างเยือกเย็น “ฉันเสียใจนะที่ครอบครัวแกต้องจากไป แต่ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย” โชนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ความเยือกเย็นของเขาทำให้โชนยิ่งโกรธ “คุณกำลังโกหก!” โชนตะโกน “โชน…แกต้องใจเย็นๆ” คุณอาประจักษ์เดินเข้ามาใกล้ “มาคุยกันดีๆ” เมื่อคุณอาประจักษ์เดินเข้ามาใกล้เพียงไม่กี่ก้าว โชนก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง…มีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือของเขา…รอยแผลเป็นที่เขาคุ้นเคย… *‘นี่คือหลักฐาน!’* โชนคิด “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนทำ!” โชนพูด “ผมเห็นรอยแผลเป็นที่ข้อมือคุณ! มันเหมือนกับรอยแผลเป็นที่พ่อผมเคยเล่าให้ฟัง…เกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน!” คุณอาประจักษ์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป “แก…รู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ?” “ใช่ครับ!” โชนตะโกน “คุณฆ่าพ่อแม่ผม…เพราะเรื่องนั้น! คุณกลัวว่าพวกเขาจะเปิดเผยความจริง!” คุณอาประจักษ์มองโชนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความใจดีกลายเป็นความเด็ดขาด “แก…ฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะ โชน” เขาพูด “แต่แกก็ยังโง่เกินไปที่จะเดินเข้ามาในกับดักของฉันแบบนี้” ทันใดนั้นเอง การ์ดรักษาความปลอดภัยที่โชนคิดว่าได้จัดการไปแล้ว ก็ปรากฏตัวขึ้นจากทุกทิศทุกทาง พวกเขาถือปืนอยู่ในมือ พร้อมที่จะยิง “อะไรกันนี่!” โชนตกใจ “แผน ‘เงาเลือด’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว” คุณอาประจักษ์พูด “แกคิดว่าแกจะมาเอาชีวิตฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?” โชนรู้ตัวทันทีว่าเขาพลาด เขาตกหลุมพรางที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ “เอาตัวมันไป!” คุณอาประจักษ์สั่ง การ์ดรักษาความปลอดภัยรุมล้อมโชน พวกเขาจับแขนทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น “ปล่อยผมนะ!” โชนพยายามดิ้นรน แต่ก็ไร้ผล “แกคงคิดว่าแกมีหลักฐานสินะ” คุณอาประจักษ์เดินเข้ามาใกล้ “แต่มันก็แค่คำพูดของเด็กที่เสียสติ…ไม่มีใครเชื่อแกหรอก” “ไม่จริง!” โชนตะโกน “จริงสิ” คุณอาประจักษ์ยิ้ม “และตอนนี้…แกก็จะต้องถูกกำจัดออกไป” เมื่อการ์ดรักษาความปลอดภัยกำลังจะลากโชนออกไป… เสียงปืนดังขึ้น! กระสุนพุ่งเข้าใส่การ์ดรักษาความปลอดภัยที่จับแขนโชนอยู่! พวกมันร้องด้วยความเจ็บปวด ปล่อยโชนออกไป โชนหันไปมอง เห็นร่างของ “วายุ” ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด ใบหน้าภายใต้หน้ากากโลหะสีเงินยังคงปกปิดอยู่ แต่คราวนี้…เขากำลังจะเข้ามาช่วยเหลือโชน! แต่คุณอาประจักษ์กลับหัวเราะ “แกคิดว่าจะช่วยเขาได้งั้นเหรอ? แกน่ะ…ก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของฉันเท่านั้นแหละ!” วายุยิงปืนใส่นายทหารที่อยู่รอบข้างอย่างรวดเร็ว เขาเข้ามาหาโชน “ไปกันเถอะ!” แต่เมื่อโชนกำลังจะวิ่งไปหา…ร่างของใครบางคนก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเขา… “อย่าเข้ามานะ โชน!” เสียงนั้น…ฟังดูคุ้นเคย… โชนหันไปมองด้วยความตกใจ…ร่างที่ปรากฏตัวขึ้น…คือ “เงา” ที่เขาเคยเผชิญหน้าเมื่อคืนก่อน! “แก! แกจะทำอะไร!” โชนตะโกน “แก…ไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องนี้” เงาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา วายุกำลังจะเข้าไปช่วยโชน แต่เขาก็ถูกยิงสกัด ทำให้เขาไม่สามารถเข้าถึงตัวโชนได้ โชนมองเงาด้วยความสับสน และความเจ็บปวด…ทำไมเงาถึงมาขวางทางเขา? หรือเขาจะต้องเลือกระหว่างชีวิตของตัวเอง กับการเผชิญหน้ากับคนทรยศ… ท่ามกลางความโกลาหล คุณอาประจักษ์กลับยืนมองด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก…ดูราวกับว่านี่คือสิ่งที่เขาคาดหวังไว้… “วุ่นวายจริงๆ” คุณอาประจักษ์พึมพำ “แต่ก็สนุกดี” เขาจะรอให้โชนและเงาจัดการกันเอง หรือเขาจะลงมือสังหารโชนด้วยตัวเอง? และวายุ…จะสามารถฝ่าการขัดขวางของเงาไปช่วยโชนได้หรือไม่?…