อากาศภายในห้องลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสางอันไม่พึงประสงค์ แสงไฟฉายจากมือของราม สารวัตรสมชาย และฟ้า ส่องสว่างไปทั่วผนังอิฐที่เปียกชื้น ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ที่นี่มานานแสนนาน หยาดน้ำที่เกาะพราวบนผนังไหลลงมาเป็นทางเล็กๆ สาดส่องเป็นประกายแวววาวเมื่อต้องกับแสงไฟ รามรู้สึกได้ทันทีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะอยู่อาศัยได้ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นที่หลบซ่อนของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่น่ารังเกียจ "นี่มันอะไรกัน?" สารวัตรสมชายถาม น้ำเสียงของเขากระสุนสะท้อนก้องไปทั่วห้องอย่างแผ่วเบา เขาสำรวจไปรอบๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "ผมไม่แน่ใจครับท่านสารวัตร" รามตอบ ขณะที่เขากำลังใช้ไฟฉายส่องไปตามมุมต่างๆ ของห้องอย่างละเอียด "แต่มันดูเหมือนไม่ใช่ที่ที่คนปกติจะสร้างขึ้นมา" ฟ้าซึ่งปกติจะเป็นคนพูดน้อย ก็ดูจะอึดอัดไม่แพ้กัน เธอขยับตัวเล็กน้อย ราวกับจะปัดรังควานที่มองไม่เห็นให้พ้นไป "ที่นี่มัน...น่าขนลุก" เธอพึมพำ รามเดินไปสำรวจกองสิ่งของที่วางระเกะระกะอยู่มุมหนึ่ง มีลังไม้เก่าๆ หลายใบ กระดาษแข็งที่เปื่อยยุ่ย และเครื่องมือบางอย่างที่ดูแปลกตา เขาลองเปิดลังไม้ใบหนึ่งออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เขาลอบถอนหายใจ "นี่ไงครับ" รามพูด น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความประหลาดใจและบางอย่างที่คล้ายกับความโล่งอก "นี่คือของที่คนร้ายใช้" สารวัตรสมชายเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "ของที่ว่านี่หมายถึงอะไร?" "ก็พวก...อุปกรณ์บางอย่างที่ผมเจอที่ไซต์งานก่อสร้างน่ะครับ" รามหยิบกล่องเครื่องมือเก่าๆ ใบหนึ่งออกมา "ดูเหมือนเขาจะนำของพวกนี้มาเก็บไว้ที่นี่" ฟ้าเดินเข้ามาสมทบ "แล้วพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับลัทธิอะไรนั่นล่ะคะ?" "ผมกำลังคิดว่า...สถานที่แห่งนี้อาจจะเป็นฐานปฏิบัติการของพวกเขา" รามกล่าว "อาจจะเป็นที่ที่พวกเขากระทำการบางอย่าง หรือไม่ก็ที่ที่เก็บของสำคัญ" สารวัตรสมชายกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง "แล้วไอ้สัญลักษณ์นั่นล่ะ มันอยู่ตรงไหน?" รามชี้ไปที่ผนังด้านตรงข้าม "ตรงนั้นครับ" บนผนังอิฐสีดำ มีสัญลักษณ์ที่คุ้นตาถูกวาดด้วยสีแดงสด มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับที่พบเจอในที่เกิดเหตุทุกแห่ง เป็นวงกลมที่มีเส้นขีดไขว้ และมีอักขระโบราณที่ไม่คุ้นเคยล้อมรอบ รามรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลังเมื่อมองเห็นมันอีกครั้ง "นี่มัน...ใช่จริงๆ ด้วย" สารวัตรสมชายพึมพำ "แล้วไอ้อักษระพวกนี้มันคืออะไร?" "ผมยังไม่รู้ครับท่านสารวัตร" รามยอมรับ "แต่ผมเคยเห็นลักษณะคล้ายๆ กันนี้ในเอกสารบางอย่างที่ผมค้นคว้าเกี่ยวกับประวัติศาสตร์โบราณ" "เอกสารพวกนั้นอยู่ที่ไหน?" "อยู่ที่ออฟฟิศของผมครับ" รามตอบ "ถ้าเรากลับไปที่นั่น ผมอาจจะหาความเชื่อมโยงเจอ" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน สายตาของรามก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองกระดาษแข็งเก่าๆ มันเป็นแผ่นกระดาษแผ่นใหญ่ ม้วนอย่างหลวมๆ และถูกมัดไว้ด้วยเชือกเก่าๆ "เดี๋ยวนะครับ" รามพูด เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบแผ่นกระดาษม้วนนั้นออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อคลี่มันออก แสงไฟฉายส่องให้เห็นภาพที่น่าตกตะลึง มันไม่ใช่ภาพวาดธรรมดา แต่เป็นแผนที่ มันเป็นแผนที่ของเมืองกรุงเทพฯ ที่ดูเก่าแก่มาก มีสัญลักษณ์ต่างๆ ปรากฏอยู่ทั่วทั้งแผนที่ ซึ่งบางสัญลักษณ์นั้น รามจำได้ว่ามันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่ถูกทิ้งไว้ที่เกิดเหตุ "นี่มัน...แผนที่?" ฟ้าถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ใช่ครับ" รามตอบ น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "และดูเหมือนว่าสัญลักษณ์พวกนี้...มันจะชี้ไปยังสถานที่บางแห่งในเมือง" สารวัตรสมชายก้มลงมองแผนที่อย่างพิจารณา "สถานที่พวกนี้...มันคือที่ไหน?" "ผมกำลังพยายามเทียบกับแผนที่ปัจจุบันอยู่ครับ" รามพูด เขารู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ "แต่ที่แน่ๆ คือ สัญลักษณ์ที่เหมือนกันนี้ปรากฏอยู่ในทุกที่เกิดเหตุ" "ถ้าอย่างนั้น...นี่อาจจะเป็นเป้าหมายต่อไปของมันก็ได้" สารวัตรสมชายกล่าว "หรืออาจจะเป็นสถานที่ที่พวกเขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง" รามเสริม "ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของการเชื่อมโยงทั้งหมด" เขาใช้ไฟฉายส่องไปตามจุดต่างๆ บนแผนที่ ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเขานึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง "ท่านสารวัตรครับ" รามเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรสมชาย "ผมคิดว่าเราต้องรีบกลับไปที่ออฟฟิศแล้ว ผมต้องตรวจสอบเอกสารพวกนั้นให้ละเอียดอีกครั้ง" "แน่นอน" สารวัตรสมชายพยักหน้า "แต่ก่อนอื่น เราต้องเก็บหลักฐานทั้งหมดที่นี่ไปก่อน" ทั้งสามคนช่วยกันเก็บรวบรวมสิ่งของต่างๆ ที่อยู่ในห้องลับนั้นอย่างระมัดระวัง รามรู้สึกได้ว่าเรื่องราวที่เขาเผชิญอยู่กำลังจะเปิดเผยความจริงที่ซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้