บันไดหินที่ทอดลงไปสู่ความมืดเบื้องล่างนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นหนาและใยแมงมุม รามเป็นคนนำทาง สองมือจับไฟฉายไว้แน่น สารวัตรสมชายและฟ้าเดินตามติดๆ เสียงลมหายใจของพวกเขาดังขึ้นเป็นจังหวะภายใต้ความเงียบสงัด รามรู้สึกถึงความเย็นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาลงลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินแห่งนี้ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินโชยมาปะทะจมูก “เราใกล้ถึงแล้ว” รามบอก “จากบันทึก… ที่นี่คือห้องโถงพิธีกรรม” ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ใต้ดิน ผนังหินเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ ที่ถูกสลักเอาไว้ รามจำได้ทันทีว่านี่คือสัญลักษณ์ของลัทธิที่คุณยายของเขาเคยเกี่ยวข้อง ที่กลางห้องโถง มีแท่นบูชาขนาดใหญ่วางอยู่ และรอบๆ แท่นบูชานั้น มีร่างของมนุษย์ที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือก “นั่นมัน…!” ฟ้าอุทานด้วยความตกใจ “พวกเขาจับคนมาทำพิธี!” ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไร ชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างกายของเขาผอมสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความแค้น รามจำเขาได้ทันที “นนท์!” “ราม…” นนท์กล่าวเสียงแหบพร่า “ในที่สุดแกก็มาจนได้… ฉันรอแกอยู่นะ” “ทำไม… ทำไมนายถึงทำแบบนี้?” รามถาม เสียงของเขาสั่นเครือ “ทำไมเหรอ?” นนท์หัวเราะเยาะ “แกถามฉันว่าทำไม? เพราะแกไงราม! เพราะแกทำให้ครอบครัวของฉันต้องพินาศ! เพราะแกทำให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตาย!” นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แกมันก็แค่เด็กโง่ที่ถูกหลอกใช้… แต่ผลลัพธ์มันตกอยู่ที่ฉัน!” “ฉันขอโทษนนท์” รามพูด “ฉันเสียใจจริงๆ” “ขอโทษเหรอ?” นนท์ตะคอก “คำขอโทษมันจะช่วยอะไรได้? พ่อแม่ของฉันตายไปแล้ว! ครอบครัวของฉันถูกทำลาย! และแก… แกยังคงมีชีวิตอยู่สบายดี!” นนท์ชี้ไปยังร่างมนุษย์ที่ถูกมัดไว้ “พวกนี้… คือคนที่ต้องชดใช้แทนแก!” “ปล่อยพวกเขาไปนะนนท์!” สารวัตรสมชายสั่ง “นี่มันไม่ใช่ทางออก!” “ไม่ใช่ทางออกงั้นเหรอ?” นนท์หัวเราะ “นี่แหละคือทางออกของฉัน! นี่คือการชำระแค้น! นี่คือสิ่งที่ลัทธิของคุณยายแกสอนไว้! การบูชายัญ… เพื่อให้วิญญาณของผู้บริสุทธิ์ได้ไปสู่สุขคติ… และวิญญาณของคนที่ทำให้พวกเขาเดือดร้อน… จะต้องตกอยู่ในนรก!” รามรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังแผ่ออกมาจากตัวนนท์ “นายกำลังจะทำพิธีกรรมนี่สินะ” รามกล่าว “นายกำลังจะใช้พิธีกรรมพวกนี้เพื่อ… ล้างแค้น” “ใช่!” นนท์ตะโกน “และแกก็จะเป็นคนแรกที่ต้องตาย!” ทันใดนั้น นนท์ก็ชักมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา เขาพุ่งเข้าใส่รามอย่างรวดเร็ว รามหลบหลีกอย่างหวุดหวิด สารวัตรสมชายชักปืนออกมา “หยุดนะนนท์!” การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น รามพยายามต่อสู้กับนนท์อย่างเต็มที่ เขาไม่ต้องการทำร้ายนนท์ แต่เขาก็ต้องปกป้องตัวเองและคนอื่นๆ ด้วย “ราม! พยายามดึงสมาธิเขาไว้!” สารวัตรสมชายตะโกน “ฟ้า! หาทางปลดปล่อยนักโทษ!” ฟ้าพยายามหาทางปลดปล่อยนักโทษอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รามและนนท์กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด มีดสั้นของนนท์เฉียดไปเฉียดมา รามรู้สึกได้ถึงความอันตราย แต่เขาก็ไม่ยอมถอย “แกมันก็แค่คนขี้ขลาด!” นนท์ตะโกนใส่ราม “แกไม่กล้าเผชิญหน้ากับความผิดของตัวเอง!” “ฉันกำลังเผชิญหน้าอยู่นี่ไง!” รามตอบ “ฉันยอมรับทุกอย่างที่ฉันเคยทำ! แต่นาย… นายกำลังจมอยู่กับความแค้น! นายกำลังกลายเป็นปีศาจร้ายเหมือนกับคนที่นายเกลียด!” คำพูดของรามเหมือนจะโดนใจนนท์ นนท์ชะงักไปเล็กน้อย รามฉวยโอกาสนี้ พุ่งเข้าคว้ามีดในมือของนนท์ และผลักเขาล้มลงไป “พอได้แล้วนนท์!” รามพูด “เลิกทำแบบนี้เถอะ! มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!” ในขณะเดียวกัน ฟ้าก็สามารถปลดปล่อยนักโทษออกมาได้หมด พวกเขาพากันวิ่งหนีออกมาจากห้องโถงพิธีกรรม สารวัตรสมชายเดินเข้าไปหานนท์ที่นอนอยู่บนพื้น “นนท์… ยอมแพ้เถอะ” นนท์มองรามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้ว…” เขากล่าวเสียงแผ่ว รามเดินเข้าไปหานนท์ เขายื่นมือออกไป “ฉันเข้าใจความรู้สึกของนาย… ฉันเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่… และฉันก็ต้องชดใช้มัน” นนท์มองมือของราม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกมาจับมือของราม “เราจะช่วยนายเอง” รามกล่าว “เราจะช่วยให้นายผ่านเรื่องนี้ไปได้” การต่อสู้จบลงแล้ว แต่บาดแผลในใจของแต่ละคนยังคงอยู่ รามรู้ดีว่าการชดใช้ความผิดในอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่วันนี้ เขาก็ได้ก้าวข้ามผ่านความกลัวและเผชิญหน้ากับมันอย่างแท้จริง