เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก บ่งบอกถึงการปะทะกันของกลุ่มคน ราม สารวัตรสมชาย และฟ้า เร่งฝีเท้าออกจากอุโมงค์ใต้ดินมายังลานกว้างของโรงพยาบาลร้าง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทั้งสามคนหยุดชะงัก กลุ่มชายชุดดำหลายสิบคนกำลังโอบล้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจเอาไว้ พวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงปืนและเสียงตะโกนดังระงมไปทั่วบริเวณ "พวกแกจะไปไหน!" เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง รามหันไปมอง เขาเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางลานกว้าง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วราวกับกำลังตรวจตรา ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาคมเข้ม ท่าทางสง่างาม แต่แววตาเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ รามจำใบหน้าของเขาได้ทันที เขาคือ ‘เมธิน’ นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่มักจะปรากฏตัวในข่าวหน้าสังคมบ่อยๆ "เมธิน!" รามร้องออกมาด้วยความตกใจ เมธินหันมามองราม สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ในที่สุด... เราก็ได้เจอกันสักทีนะ ราม" "แก... แกคือคนบงการทั้งหมดงั้นเหรอ" รามถามเสียงเครือ "เกือบจะถูกแล้วล่ะ" เมธินตอบ "แต่ต้องบอกว่า... ฉันคือคนที่สานต่อเจตนารมณ์ของบางคนต่างหาก" "เจตนารมณ์อะไร" รามถาม "เจตนารมณ์ที่จะทำให้ครอบครัวของแก... จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด" เมธินพูดพลางหัวเราะเบาๆ "แกจำได้ไหม... ว่าครั้งหนึ่ง... แกเคยทำลายชีวิตของใครบางคนไป" รามเงียบไป เขากำหมัดแน่น ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตอันขมขื่นผุดขึ้นมาอีกครั้ง "แกกำลังพูดถึงทวีใช่ไหม" รามถาม "ทวี... ใช่" เมธินตอบ "และไม่ใช่แค่ทวี... แต่ยังมีอีกหลายคนที่แกไม่เคยเหลียวแล" "เมธิน... เขาเป็นลูกชายของนายพลทหารเก่า... ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของพ่อฉัน" รามพึมพำกับตัวเอง "แต่หลังจากพ่อฉันเสียชีวิต... เขาก็หายหน้าไปจากวงการ... จนกระทั่งมารดาของฉัน... ชักชวนให้เขากลับมาทำงานที่บ้าน" "ถูกต้อง" เมธินกล่าว "และฉันก็คือลูกของเขา" รามแทบยืนไม่อยู่ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "อะไรนะ!" "ใช่... ฉันคือเมธิน... ลูกชายของทวี" เมธินพูดซ้ำ "ฉันเติบโตมาพร้อมกับความแค้นที่พ่อของฉันมีต่อแก... และต่อครอบครัวของแก" "แล้ว... ลัทธิมรณะ... พิธีกรรมทั้งหมด... คือฝีมือแกงั้นเหรอ" ฟ้าถาม "บางส่วน" เมธินตอบ "บางส่วนก็เป็นฝีมือของคนที่ร่วมอุดมการณ์กับฉัน... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนที่มารดาของแก... ได้มอบอำนาจให้" "หมายถึง... คุณหญิงมณี" รามถาม "ใช่" เมธินพยักหน้า "มารดาของแก... เธอคือคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทุกสิ่งทุกอย่าง... เธอต้องการแก้แค้น... แก้แค้นคนที่พรากสามีของเธอไป... และเธอใช้ทวี... ใช้ฉัน... เพื่อทำในสิ่งที่เธอต้องการ" "ไม่จริง... แม่ของฉัน... ไม่มีทางทำแบบนั้น" รามปฏิเสธเสียงสั่นเครือ "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกราม" เมธินพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "เมื่ออำนาจและกิเลสตัณหาครอบงำ... คนเราก็พร้อมจะทำทุกอย่าง... แม้กระทั่ง... การฆ่าคนบริสุทธิ์" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงปืนจากการต่อสู้ เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากทิศทางที่ต่างออกไป ราม สารวัตรสมชาย และฟ้า รีบหันไปมอง เงาร่างหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาในลานกว้าง เธอคือ ‘เมธาวี’ หลานสาวของราม ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน "หยุดนะ!" เมธาวีตะโกน "แกทำแบบนี้ไม่ได้!" เมธินหันไปมองเมธาวีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "เจ้ามาทำอะไรที่นี่!" "ฉันมาหยุดแก!" เมธาวีพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่เมธิน "แกกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก!" "เจ้าเด็กโง่!" เมธินตะคอก "แกไม่เข้าใจอะไรเลย!" "ฉันเข้าใจดี!" เมธาวีตะโกนกลับ "ฉันรู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่... แกกำลังทำให้ชื่อเสียงของพ่อฉัน... และชื่อเสียงของครอบครัวเรา... มัวหมอง!" "ครอบครัวเรามันก็สกปรกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!" เมธินตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด รามยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและน่าเศร้าสลดถึงเพียงนี้ อดีตที่เขาพยายามจะลืมเลือน กลับผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง พร้อมกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะถูกเปิดเผย