รามกลับมาถึงออฟฟิศของเขาอีกครั้ง ท่ามกลางกองเอกสารและภาพถ่ายที่กระจัดกระจายไปทั่วโต๊ะ เขาวางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงข้างๆ ภาพถ่ายสัญลักษณ์ปริศนา กลิ่นหมึกจางๆ และกระดาษเก่าลอยอวลอยู่ในอากาศ รามหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดของสัญลักษณ์ในสมุดบันทึกอย่างพิถีพิถัน ลายเส้นที่ดูเหมือนจะเรียบง่าย กลับแฝงไว้ด้วยความซับซ้อน รามเริ่มรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็น "นี่มันไม่ใช่แค่วาดเล่นๆ" เขาพึมพำ "มันเหมือน... รหัส" เขาหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา พยายามลอกเลียนแบบลายเส้นของสัญลักษณ์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจดบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับเหยื่อแต่ละรายที่เขาได้รับจากชาญชัยลงบนกระดานไวท์บอร์ด เขาพยายามหาความเหมือนที่ซ่อนอยู่ในความแตกต่างของข้อมูลเหล่านั้น "อายุ 25-35... หน้าตาดี... ไม่มีประวัติ... ไม่มีศัตรู..." รามพึมพำ "แต่ถ้าฆาตกรไม่ได้มองหา 'ศัตรู' ล่ะ? ถ้าเขา buscando algo khác?" คำพูดนั้นทำให้ความคิดของรามพลุ่งพล่าน เขาเริ่มนึกถึงอดีตของตัวเองอีกครั้ง ความทรงจำที่เขาพยายามจะลืมเลือน วันเวลาที่เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของโลกใต้ดิน โลกที่เต็มไปด้วยรหัสลับ สัญลักษณ์ และพิธีกรรมที่น่าสะพรึงกลัว "สัญลักษณ์นี้..." รามเพ่งมองมันอย่างพิจารณา "มันดูเหมือน... ปีก" เขาขีดเส้นบางๆ เชื่อมต่อจุดต่างๆ ในสัญลักษณ์ "แล้วตรงกลางนี่... เหมือนดวงตา... ดวงตาที่กำลังมองลงมา" เขาพลิกสมุดบันทึกไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าสุดท้าย ก่อนที่จะมีข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้น "ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง... การชำระล้างจะเริ่มต้นขึ้น..." "พระจันทร์เต็มดวง..." รามเหลียวมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง "คืนวันศุกร์นี้... จันทร์เต็มดวง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาชาญชัย "สารวัตรครับ ผมมีข้อมูลบางอย่าง" "ว่าไงราม?" เสียงของชาญชัยฟังดูเหนื่อยล้า "สัญลักษณ์ที่ฆาตกรทิ้งไว้... ผมคิดว่ามันมีความหมายมากกว่าที่เราคิด" "หมายความว่าไง?" "ผมเจอสัญลักษณ์เดียวกันนี้ในสมุดบันทึกของเหยื่อครับ และดูเหมือนว่าเหยื่อแต่ละคนจะได้รับสัญลักษณ์นี้มาก่อน" "แล้วมันบอกอะไรเรา?" "มันบอกว่าฆาตกรไม่ได้สุ่มเหยื่อ แต่เลือกเหยื่อที่มีความเชื่อมโยงบางอย่าง และผมกำลังสงสัยว่า... ความเชื่อมโยงนั้นอาจจะเกี่ยวกับอดีตของผม" ชาญชัยเงียบไปครู่หนึ่ง "นายแน่ใจนะราม?" "ผมกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวครับ" รามตอบ "และคืนวันศุกร์นี้... จะมีพระจันทร์เต็มดวง" "แล้วไง?" "ในสมุดบันทึกมีเขียนไว้ครับว่า 'การชำระล้างจะเริ่มต้นขึ้น' ผมกลัวว่าคืนนั้น... จะมีเหยื่อรายต่อไป" "ให้ตายสิ!" ชาญชัยสบถ "เราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้ให้ได้เร็วที่สุด" "ผมกำลังทำอยู่ครับ" รามกล่าว "แต่ผมต้องการความช่วยเหลือ" "บอกมาเลย" "ผมต้องการให้คุณช่วยตรวจสอบประวัติของเหยื่อแต่ละรายอีกครั้ง... โดยเฉพาะเรื่องกิจกรรมทางสังคมที่อาจจะดูไม่สำคัญ หรือเรื่องราวที่พวกเขาอาจจะเคยปกปิดเอาไว้" "ได้ ฉันจะให้ลูกน้องตรวจสอบให้ทันที" รามวางสายโทรศัพท์ เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองกรุงเทพฯ ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เมืองที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความลับ เมืองที่กำลังถูกคุกคามด้วยเงาแห่งความตาย รามรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มันกำลังดึงเขาเข้าไปสู่ใจกลางของความมืดมิด "สัญลักษณ์นี้... มันเหมือนปีกของนกฮูก" รามพึมพำ "หรืออาจจะเป็น... ตราสัญลักษณ์ของบางอย่าง" เขาหยิบรูปถ่ายสัญลักษณ์ขึ้นมาอีกครั้ง สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ตรงปลายเส้นแต่ละเส้น มันเหมือนตัวอักษรเล็กๆ ที่ถูกสลักไว้อย่างประณีต รามไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน "นี่มัน... ตัวอักษรโบราณ!" เขาอุทาน เขาพยายามเทียบเคียงตัวอักษรเหล่านั้นกับตัวอักษรในภาษาต่างๆ ที่เขารู้จัก แต่ก็ไม่พบสิ่งที่ตรงกัน "นี่มันต้องเป็นรหัสที่ซับซ้อนกว่านั้นแน่ๆ" รามเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะหยุดพัก รามรู้ดีว่ายิ่งเขาก้าวเข้าไปใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น สัญลักษณ์แห่งความตายนี้กำลังนำทางเขาไปสู่สิ่งที่เขาพยายามจะหลีกหนีมาตลอดชีวิต และบางที... การเผชิญหน้ากับอดีต อาจจะเป็นทางเดียวที่จะรักษาอนาคตของเขาเอาไว้ได้ รามหลับตาลง เขาเห็นภาพของเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง ภาพของใบหน้าอันเย็นชาที่กำลังจ้องมองเขา ภาพเหล่านั้นคือส่วนหนึ่งของอดีตที่เขาไม่อาจปฏิเสธ และสัญลักษณ์นี้... มันกำลังปลุกปีศาจร้ายในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รามรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่ามันจะนำพาเขาไปสู่ที่ใดก็ตาม