เสียงกุญแจมือที่ถูกปลดออกดังขึ้นเบาๆ ในห้องสอบสวนที่ไร้ซึ่งผู้คน รามสูดหายใจลึก รู้สึกถึงอิสระที่กลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากถูกควบคุมตัวเพื่อสอบปากคำเป็นเวลานาน เขาได้เล่าทุกอย่างที่เขาจำได้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต ณ โรงพยาบาลร้างแห่งนั้น รวมถึงรายละเอียดที่เขาค้นพบเกี่ยวกับสัญลักษณ์ 'เงาเลือด' ที่เชื่อมโยงกับชายชุดดำผู้นำกลุ่ม ฟ้าเองก็เข้ามาให้การเช่นกัน เธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่เธอได้เห็นและได้ยินทั้งหมด การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนของชายชุดดำ และบทสนทนาที่เธอได้ยินระหว่างรามกับผู้นำกลุ่ม "คุณรามครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ดูแลคดีหลักกล่าว "จากคำให้การของคุณ และหลักฐานที่เรามี ตอนนี้เราค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าชายชุดดำผู้นั้นคือหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ในอดีต และเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังการฆาตกรรมต่อเนื่องภายใต้สัญลักษณ์ 'เงาเลือด' เพื่อล้างแค้น" "แล้วเขาอยู่ที่ไหนครับ?" รามถามอย่างกระวนกระวาย "เรากำลังตามหาตัวเขาครับ" เจ้าหน้าที่ตอบ "หลังจากที่พวกเราบุกเข้าไปในโรงพยาบาลร้าง พวกเขาก็แตกฮือกันไปหมด แต่เราสามารถจับกุมลูกน้องของเขาได้บางส่วน ซึ่งกำลังให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์" "ข้อมูลอะไรบ้างครับ?" "พวกเขายืนยันว่าผู้นำของพวกเขามีชื่อว่า 'กร' และเขาเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ติดอยู่ในโรงพยาบาลคืนนั้น เขาเสียครอบครัวไปทั้งหมดในเหตุการณ์ไฟไหม้ และโทษว่าเป็นความผิดของ 'คนที่เข้ามา' ซึ่งก็คือคุณราม" รามหลับตาลง เขาจำได้ว่าในคืนนั้น เขาพยายามเข้าไปช่วยเหลือผู้คนจริงๆ แต่สถานการณ์มันวุ่นวายเกินกว่าจะควบคุมได้ และเขาเองก็ตกอยู่ในอันตราย จนต้องหนีออกมา "แล้วสัญลักษณ์ 'เงาเลือด' ล่ะครับ?" รามถามต่อ "มันคืออะไร?" "จากการสอบปากคำลูกน้องของกร สัญลักษณ์นั้นคือเครื่องหมายของกลุ่มคนที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อตามล่าและสังหารคนที่เขามองว่าเป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมของพวกเขา" เจ้าหน้าที่ตำรวจอธิบาย "และเป้าหมายหลักของพวกเขาก็คือคุณราม" ความเย็นยะเยือกแล่นไปทั่วร่างของราม เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวในอดีตจะนำมาสู่การถูกตามล่าถึงชีวิตเช่นนี้ "แต่ทำไมต้องเป็นเหยื่อเหล่านั้นด้วยล่ะครับ?" รามสงสัย "เหยื่อที่ถูกฆ่ามันดูไม่เกี่ยวอะไรกับเหตุการณ์ในอดีตเลย" "นั่นคือสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "กรอ้างว่าเหยื่อเหล่านั้นคือ 'คนที่จะต้องชดใช้' ในทางใดทางหนึ่ง พวกเขาอาจจะทำผิดอะไรบางอย่าง หรืออาจจะเป็นเพียงแค่คนที่กรเลือกที่จะโยงเข้าไปในแผนการล้างแค้นของเขา เพื่อให้ดูเหมือนว่ามีคนมากมายที่ต้องรับผิดชอบ" "พวกเรากำลังตรวจสอบประวัติของเหยื่อทุกรายอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อหาความเชื่อมโยงที่แท้จริง" "ผมว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องของความเชื่อมโยงที่แท้จริง" รามกล่าว "กรกำลังสติแตก เขาอาจจะแค่เลือกใครก็ได้ที่เขาอยากจะสังหาร เพื่อตอบสนองความแค้นของตัวเอง" "นั่นก็เป็นไปได้ครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นด้วย "แต่ไม่ว่ายังไง กรคือภัยอันตรายที่ต้องถูกจับกุมให้ได้โดยเร็วที่สุด" "ผมจะช่วยครับ" รามกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น" ฟ้ามองมาที่ราม เธอยังคงเป็นห่วงเขา แต่ก็เชื่อมั่นในความตั้งใจของเขา "ราม... ระวังตัวด้วยนะ" ฟ้ากล่าว "ฉันรู้" รามตอบ "แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว" หลังจากออกจากสถานีตำรวจ รามและฟ้าก็ตรงกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ของราม ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป รามก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "ใครอยู่ที่นี่?" รามตะโกน ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบที่น่าขนลุก รามชักปืนพกออกมาอย่างรวดเร็ว เขาและฟ้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปในอพาร์ตเมนต์อย่างระมัดระวัง "มีใครอยู่ไหม?" รามถามอีกครั้ง ทันใดนั้น ร่างของชายคนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเงามืด เขาคือ 'กร' ชายชุดดำผู้นำกลุ่มที่รามได้เผชิญหน้าด้วยในโรงพยาบาลร้าง "แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไง!" กรตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง กรพุ่งเข้าใส่รามทันที รามยกปืนขึ้นเล็ง แต่กรก็หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว รามรู้ดีว่ากรมีฝีมือในการต่อสู้ และการที่เขาบุกเข้ามาถึงที่นี่ แสดงว่าเขามีความมุ่งมั่นที่จะสังหารรามให้ได้ "แกทำลายชีวิตฉัน!" กรตะโกน "แกต้องชดใช้!" "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะชดใช้!" รามตะคอกกลับ "แต่ไม่ใช่ด้วยการฆ่ากันแบบนี้!" การต่อสู้ระหว่างรามกับกรเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายในอพาร์ตเมนต์ของราม มันไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เป็นการต่อสู้เพื่อสะสางอดีตที่ตามหลอกหลอน กรใช้ดาบสั้นที่ซ่อนไว้เข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว รามต้องปัดป้องด้วยแขนเปล่าอย่างหวุดหวิด เขารู้ว่าถ้าหากโดนดาบนั้นเข้า จะบาดเจ็บสาหัสแน่ "แกมันอ่อนแอ!" กรตะคอก "แกไม่สมควรมีชีวิตอยู่!" "แกต่างหากที่กำลังทำผิด!" รามสวนกลับ "แกกำลังทำให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความมืด!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องกระจัดกระจายข้าวของหล่นระเนนระนาด ฟ้าพยายามหาจังหวะที่จะเข้าช่วยเหลือ แต่กรก็คอยขวางเธอไว้ตลอด "อยู่เฉยๆ ซะ!" กรตะคอกใส่ฟ้า "นี่คือเรื่องระหว่างฉันกับมัน!" รามเห็นโอกาสที่กรเสียสมาธิ เขาอาศัยจังหวะที่กรหันไปมองฟ้า พุ่งเข้าใส่ด้วยหมัดหนักๆ เข้าที่ท้องของกร กรเซถอยหลังไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองรามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "แกกล้าตบตาฉัน!" กรพุ่งเข้าใส่รามอีกครั้ง รามหลบการโจมตีไปได้ แต่ก็เกือบจะเสียหลัก "ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องตายอีกแล้ว" รามกล่าว "ทั้งแก และฉัน" "แกพูดเหมือนแกเป็นคนดี" กรหัวเราะ "แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่ต้องการปกป้องตัวเอง!" ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก รามและกรชะงักไปทั้งคู่ "แก... แกแจ้งตำรวจเหรอ?" กรถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "ฉันไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้" รามตอบ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้แกฆ่าฉัน" กรมองไปที่ราม สลับกับมองไปที่ประตู เขารู้ว่าทางหนีของเขาถูกตัดขาดแล้ว "แกคิดว่าแค่นี้จะจบงั้นเหรอ?" กรตะโกน "แกไม่มีวันหนีฉันพ้น!" กรหันหลังวิ่งไปทางหน้าต่าง เขากระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว รามรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง "กร! หยุดเดี๋ยวนี้!" แต่กรก็หายลับไปในความมืดแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาในห้อง รามยืนหอบ มองออกไปนอกหน้าต่าง "เขาหนีไปแล้วครับ" รามบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจ "เราเห็นเขาครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจตอบ "แต่เขาหนีไปได้เร็วมาก" รามถอนหายใจยาว เขาได้เผชิญหน้ากับกรอีกครั้ง และถึงแม้กรจะหนีไปได้ แต่การที่กรบุกเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ของเขา ก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ากรยังไม่ยอมแพ้ "คดีนี้ยังไม่จบ" รามกล่าวกับฟ้า "กรยังคงเป็นอันตราย" ฟ้าพยักหน้า เธอกอดแขนรามไว้แน่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" การปรากฏตัวของกรในอพาร์ตเมนต์ของราม เป็นเหมือนบทสรุปของอดีตที่ตามหลอกหลอน แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย รามรู้ดีว่าเขาจะต้องตามล่ากรให้เจอ และยุติเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้ได้ ก่อนที่ 'เงาเลือด' จะคร่าชีวิตใครไปอีก