คืนนั้น รามและฟ้าตัดสินใจบุกเข้าไปยังอพาร์ตเมนต์หรูย่านรัชดา ที่เกิดเหตุของอรัญญา วัฒนากุล นักข่าวสาวผู้โชคร้าย การเดินทางมาถึงที่นี่หลังจากค่ำมืด ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงและน่าขนลุกยิ่งขึ้น รามใช้เส้นสายที่เขามีในการติดต่อกับคนในวงการตำรวจ เพื่อให้ได้ข้อมูลที่จำเป็นในการเข้ามายังที่เกิดเหตุได้อย่างเงียบเชียบที่สุด "แน่ใจนะบอส ว่าเราจะทำแบบนี้" ฟ้าถามขณะที่รถยนต์คันเก่าของรามจอดสนิทอยู่ห่างจากตึกประมาณห้าสิบเมตร ไฟสลัวๆ จากเสาไฟส่องให้เห็นเงาของตึกสูงที่ดูสง่างามในยามกลางวัน แต่กลับดูน่ากลัวในยามราตรี "เราไม่มีทางเลือกแล้ว ฟ้า" รามตอบขณะที่เขาปลดเข็มขัดนิรภัย "ฉันรู้สึกว่าเวลาของเรากำลังจะหมดลง" เขากระชับกระเป๋าหนังคู่ใจที่บรรจุอุปกรณ์จำเป็นสำหรับการสืบสวนบางส่วน ก่อนจะเปิดประตูรถลงไปอย่างเงียบเชียบ ฟ้าเดินตามหลังเขามาติดๆ ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปตามเงาของตึก อาศัยความมืดมิดเป็นเกราะกำบัง "ทางเข้าด้านหลังยังไม่ได้ปิดล็อคครับ" ฟ้ากระซิบ ขณะที่ทั้งคู่มาถึงทางเข้าเล็กๆ ที่ดูไม่ค่อยมีใครใช้งาน "ผมได้ข้อมูลจากแหล่งข่าวมาว่ายามกะดึกช่วงนี้จะค่อนข้างหย่อนยาน" รามพยักหน้า เขาเดินนำฟ้าเข้าไปในอาคารที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบลมหายใจของทั้งสองคนเท่านั้นที่ดังขึ้น รามใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องทาง ดวงไฟสีขาวสว่างจ้าส่องกระทบผนังปูนเปลือยที่เย็นเฉียบ "ห้องของคุณอรัญญาอยู่ที่ชั้นไหนครับ" รามถาม "ชั้น 12 ครับ" ฟ้าชี้ไปที่ปุ่มลิฟต์ "แต่ผมว่าเราใช้บันไดหนีไฟดีกว่า ปลอดภัยกว่า" รามเห็นด้วย ทั้งคู่เดินไปยังทางเดินที่ทอดไปยังบันไดหนีไฟ บันไดคอนกรีตเปลือยทอดตัวสูงขึ้นไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวๆ จากหลอดไฟนีออนเก่าๆ ที่กระพริบเป็นบางครั้ง เมื่อขึ้นมาถึงชั้น 12 บรรยากาศยิ่งเงียบสงัดลงไปอีก รามเดินนำหน้าฟ้าไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้ม เขาหยุดยืนหน้าประตูบานหนึ่ง ประตูห้องที่เคยเป็นสถานที่เกิดเหตุอันน่าสลดใจ "นี่สินะ" รามพึมพำ เขาหยิบชุดเครื่องมือเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มจัดการกับลูกบิดประตูอย่างชำนาญ "บอส... คุณเคยทำแบบนี้มาก่อนเหรอคะ" ฟ้าถามเสียงแผ่ว "เคย" รามตอบสั้นๆ "แต่หวังว่าคงไม่ต้องใช้มันอีก" หลังจากความพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ รามและฟ้าก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ภายในห้องยังคงมีร่องรอยของการต่อสู้จางๆ แต่โดยรวมแล้ว ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเกินกว่าจะเป็นที่เกิดเหตุฆาตกรรม รามเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทุกรายละเอียด "นี่คือจุดที่ตำรวจพบศพของคุณอรัญญา" ฟ้าชี้ไปยังบริเวณกลางห้อง รามเดินเข้าไปใกล้ ใช้ไฟฉายส่องดูพื้นอย่างละเอียด ไม่มีคราบเลือดหลงเหลืออยู่เลย ตำรวจคงทำความสะอาดไปหมดแล้ว "แล้วสัญลักษณ์ล่ะ" "ถูกวาดไว้ที่ผนังด้านหลังเตียงครับ" ฟ้าบอก "แต่ถูกทาสีทับไปแล้ว" รามเดินไปยังผนังด้านหลังเตียง เขาใช้มือลูบไปที่ผนังนั้น ผิวสัมผัสยังคงมีความขรุขระเล็กน้อยที่บ่งบอกว่าเคยมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนี้ "ทำไมต้องทาสีทับด้วยนะ" "อาจจะเพราะมันน่ากลัวเกินไปสำหรับคนที่มาเช่าต่อ" ฟ้าเดา รามเดินไปที่โต๊ะทำงานของอรัญญา เขากวาดสายตามองไปยังกองเอกสารและอุปกรณ์ต่างๆ ที่วางเกลื่อนกลาด "เธอกำลังทำคดีอะไรอยู่กันแน่" "จากเอกสารที่ตำรวจยึดไปได้ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทุจริตของนักการเมืองใหญ่บางคนครับ" ฟ้าเปิดแฟ้มเอกสารที่เธอเตรียมมา "แต่ก็มีบางส่วนที่เกี่ยวกับ... ธุรกิจมืดบางอย่าง" "ธุรกิจมืด?" รามเลิกคิ้ว "ใช่ค่ะ เป็นธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการลักลอบขนสินค้าผิดกฎหมาย แต่รายละเอียดไม่มากนัก" รามหยิบรูปถ่ายสัญลักษณ์ปริศนาในสมุดบันทึกของเขาออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะทำงานของอรัญญา "สัญลักษณ์นี้... มันไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับคดีทุจริตโดยตรง แต่มันอาจจะเกี่ยวพันกับธุรกิจมืดพวกนั้นก็ได้" เขาเริ่มค้นหาในลิ้นชักต่างๆ อย่างละเอียด รามรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ การจัดวางสิ่งของในห้องนี้ดูเหมือนจะมีการจัดฉากบางอย่าง หรือไม่ก็... อรัญญาเองที่จงใจทิ้งเบาะแสไว้ "เจออะไรไหมคะบอส" ฟ้าถาม "ยัง" รามตอบ "แต่ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินวนอยู่ในเขาวงกต" ทันใดนั้น สายตาของรามก็เหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติที่ซ่อนอยู่ใต้พรมผืนเล็กๆ บริเวณมุมห้อง เขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วใช้ปลายมีดเล็กๆ แงะพรมขึ้นมา "อะไรน่ะคะ" ฟ้าขยับเข้ามาดู ใต้พรมเป็นแผ่นไม้ที่ถูกปิดไว้อย่างแนบเนียน รามพยายามเปิดมันออก แต่ก็ทำได้ยากเย็น "มันถูกล็อคไว้" "เดี๋ยวนะคะ" ฟ้าพูดขึ้น "ตอนที่ตำรวจเข้าตรวจสอบ ไม่เห็นมีใครรายงานเรื่องนี้เลย" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันสงสัย" รามใช้เครื่องมือพยายามงัดแงะที่ล็อคอย่างสุดกำลัง ในที่สุด เสียง "คลิก" เบาๆ ก็ดังขึ้น แผ่นไม้เปิดออกเผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน ภายในช่องนั้น มีเพียงกล่องโลหะเล็กๆ ใบหนึ่งวางอยู่ รามหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง เขาเปิดกล่องออก ข้างในมีเพียงแผ่นบันทึกข้อมูลขนาดเล็ก และแหวนวงหนึ่ง "นี่มันอะไรกัน" ฟ้าถาม รามหยิบแผ่นบันทึกข้อมูลออกมา แล้วนำไปเสียบเข้ากับอุปกรณ์พกพาของเขา หน้าจอแสดงผลปรากฏขึ้น เป็นรายชื่อยาวเหยียด พร้อมตัวเลขบางอย่างที่กำกับอยู่ "นี่มัน... บัญชีดำ" รามพูดเสียงสั่น "รายชื่อของใครบางคน" "แล้วแหวนล่ะคะ" ฟ้าหยิบแหวนขึ้นมาดู เป็นแหวนทองคำสลักลายสัญลักษณ์ปริศนาเอาไว้ "สัญลักษณ์เดียวกับที่คนร้ายทิ้งไว้" รามบอก "นี่มันคือสิ่งที่อรัญญาซ่อนไว้" เขากวาดสายตาไปที่รายชื่อบนหน้าจอ "คนพวกนี้... บางคนเป็นนักธุรกิจใหญ่ บางคนเป็นนักการเมือง... และบางคน..." รามหยุดชะงัก "บางคนเป็นคนในวงการตำรวจ" "เป็นไปได้ยังไงคะ" ฟ้าอุทาน "ฉันว่าอรัญญาค้นพบอะไรบางอย่างที่ใหญ่มาก" รามพูด "บางที... การตายของเธออาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" เขามองไปยังสัญลักษณ์ที่ถูกสลักอยู่บนแหวน "และสัญลักษณ์นี้... มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีนี้ทั้งหมด"