"คุณแน่ใจเหรอคะว่าคนร้ายจะอยู่ที่นี่" ฟ้าถามขณะที่รถจอดอยู่ห่างจากโกดังพอสมควร เสียงฟ้าราวกับจะกลืนไปกับเสียงลมที่พัดแรงและเสียงฝนที่เริ่มตกโปรยปราย รามกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณโกดังที่ดูรกร้างและมืดมิด แสงไฟจากรถของพวกเขาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด "ข้อมูลชี้มาที่นี่" รามตอบเสียงเรียบ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อควานหาไฟฉายขนาดเล็ก "แผ่นข้อมูลของอรัญญาบอกว่ามีการนัดส่งมอบของบางอย่างที่นี่ คืนนี้" "แล้วถ้าเราเข้าไปเจออะไรที่ไม่คาดฝันล่ะคะ" ฟ้าถาม ใบหน้าฉายแววไม่สบายใจ เธอเป็นนักข่าวสาวผู้เก่งกาจ แต่การต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอคุ้นเคยนัก "เราก็ต้องรับมือ" รามพูด พลางสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง "อยู่ข้างนอกนี่ไม่ปลอดภัยกว่าการเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอดหรอก" เขากระชับปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างแนบเนียน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเป็นสัญญาณให้ฟ้าทราบว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว "ระวังตัวด้วยนะคะ" ฟ้ากล่าว ก่อนที่รามจะก้าวลงจากรถ รามเดินออกจากรถอย่างเงียบเชียบ เสียงรองเท้าบูทของเขากระทบกับพื้นกรวดดังเบาๆ ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มจะหนักขึ้น เขาสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างภายในโกดัง แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ที่ติดอยู่ประปรายแสดงให้เห็นถึงเงาคนหลายร่างที่กำลังเดินไปมา "มีคนอยู่ข้างในจริงๆ" รามพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์หาคนสนิทในกรมตำรวจ "สารวัตร ผมรามนะ คืนนี้ผมมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือ" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "ราม? ดึกป่านนี้มีอะไรวะ" "ผมกำลังจะเข้าไปในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แถวนี้ ผมเห็นความเคลื่อนไหวข้างใน ผมคิดว่าอาจจะเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกอาชญากร หรือไม่ก็ที่นัดส่งมอบของผิดกฎหมาย" รามกล่าวรายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ผมอยากให้คุณส่งทีมมาสนับสนุน ถ้ามีอะไรบานปลาย" "โกดังร้างแถวนั้นเหรอ... เอาไงดีวะ" เสียงสารวัตรฟังดูลังเล "คืนนี้ฝนก็ตกหนัก จะส่งทีมไปก็ลำบากนะ" "ผมรู้ แต่ผมจำเป็นต้องรู้ว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่" รามยืนกราน "ถ้าผมเข้าไปแล้วเจอเรื่องร้ายแรง ผมจะส่งสัญญาณให้คุณทันที" "ก็ได้ๆ ฝากชีวิตไว้กับแกแล้วกัน" สารวัตรถอนหายใจ "ระวังตัวให้ดีล่ะ" หลังวางสาย รามก็หันไปมองฟ้าที่ยังนั่งอยู่ในรถ "เธออยู่ในรถนี่นะ ถ้ามีอะไรผิดปกติรีบขับรถออกไปเลย" "ไม่ค่ะ ฉันจะไปด้วย" ฟ้าพูดเสียงหนักแน่น "ฉันก็อยากรู้ว่าอะไรกันแน่ที่อรัญญาพยายามจะเปิดโปง" รามถอนหายใจ เขาไม่ชอบให้ฟ้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตราย แต่ก็รู้ดีว่าถ้าเขาห้าม เธอก็จะยิ่งดื้อดึง "ก็ได้ แต่อยู่ในระยะที่มองเห็นฉันตลอดเวลา เข้าใจนะ" ทั้งสองคนเดินย่องเข้าไปใกล้โกดังอย่างระมัดระวัง เสียงฝนที่ตกหนักช่วยกลบเสียงฝีเท้าของพวกเขาได้เป็นอย่างดี รามเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังที่ไม่ได้ล็อกอย่างเงียบเชียบ แสงไฟฉายส่องเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นข้าวของที่วางระเกะระกะกองอยู่ทั่วบริเวณ "เหมือนจะเป็นการซื้อขายของผิดกฎหมายจริงๆ" ฟ้ากระซิบกระซาบขณะที่เดินตามรามเข้าไป "ดูเหมือนจะเป็นอาวุธ" ในมุมหนึ่งของโกดัง กลุ่มชายฉกรรจ์ราวห้าถึงหกคนกำลังยืนล้อมรอบชายอีกคนหนึ่งที่กำลังเปิดลังไม้ขนาดใหญ่ รามใช้ไฟฉายส่องเข้าไป เห็นอาวุธปืนรุ่นต่างๆ วางเรียงรายอยู่เต็มลัง "นี่มันไม่ใช่แค่การซื้อขายเล็กๆ น้อยๆ แล้ว" รามพึมพำ "นี่มันขบวนการใหญ่" ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูเหล็กดังขึ้นจากด้านนอก! ทุกคนในโกดังหันขวับไปมองด้วยความตกใจ รามและฟ้าแอบอยู่หลังกองลังไม้ขนาดใหญ่ หัวใจเต้นระรัว "ใครวะ" ชายร่างใหญ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ตะโกนถาม "เข้ามาได้ไง!" เสียงฝนที่ดังกลบเสียงตอบโต้ ทำให้ไม่สามารถได้ยินคำตอบที่ชัดเจน รามรู้ว่านี่เป็นโอกาสทองที่จะได้ข้อมูล หรือไม่ก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต "เราต้องออกไปจากที่นี่" รามกระชิบกับฟ้า "แต่ก่อนอื่น..." เขาชักปืนออกมาเล็งไปที่กลุ่มคนในโกดัง เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด! กระสุนถูกยิงไปกลางอากาศ เพื่อเป็นสัญญาณให้ทีมตำรวจที่รออยู่ด้านนอกทราบว่ามีสถานการณ์เกิดขึ้น ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ชายในโกดังต่างพากันวิ่งหาที่กำบัง บ้างก็ชักอาวุธปืนออกมา รามยิงข่มขู่เพื่อเปิดทางให้เขาและฟ้าหลบหนี "ไป!" รามคว้าแขนฟ้าและวิ่งออกจากโกดังไปทางด้านข้างที่อยู่ห่างจากทางเข้าหลัก เสียงฝนยิ่งตกหนักจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น "ไปทางรถ!" รามตะโกนบอกฟ้า เสียงของเขาแทบจะถูกกลืนไปกับเสียงปืนที่ดังขึ้นมาจากในโกดัง พวกเขาห้อวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างโกดัง เสียงฝีเท้าของคนไล่หลังมาติดๆ รามผลักฟ้าให้ไปขึ้นรถก่อน เขาหันกลับไปเล็งปืนไปทางที่ได้ยินเสียงฝีเท้า "บู้ม!" เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านในโกดัง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น ฟ้าตกใจร้องออกมา "ราม!"