ก้องลาก รศ. ดร. อลิสา วิ่งไปตามทางเดินที่มืดมิดและคดเคี้ยว เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนราวกับเสียงปีศาจร้ายไล่ตาม แต่ความกลัวกลับผลักดันให้พวกเขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต กลิ่นอับชื้นของดินและหินเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายประหลาดที่บอกไม่ถูก มันเหมือนกลิ่นโอโซนหลังพายุฝน ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ไม่คุ้นเคย "ช้าก่อน!" รศ. ดร. อลิสา หอบหายใจ "ฉัน... ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว" ก้องหยุดกึก หันกลับมามองใบหน้าซีดเผือดของเธอ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายบนหน้าผาก ผมของเธอยุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัว "ไม่เป็นไรนะครับ" ก้องพยายามปลอบ "อีกนิดเดียว" "อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวก็จะถึงไหนคะ?" เธอถามเสียงสั่น "เราหนีมาตลอดทาง เราไม่รู้เลยว่าเรากำลังวิ่งไปหาอะไร" "ผมรู้ครับ" ก้องพูดอย่างมั่นใจ "ผมรู้สึกได้ มันคือทางออก" เขาเหลือบมองไปด้านหลังเป็นครั้งคราว ราวกับจะแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาจริงๆ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากห้องโถงที่พวกเขาเพิ่งจากมา มันไม่ใช่แค่ความกลัวของมนุษย์ แต่มันคือพลังงานที่เก่าแก่และทรงอำนาจ "คุณรู้สึกได้ถึงอะไรคะ?" รศ. ดร. อลิสา ถาม เมื่อเห็นสายตาของก้องที่เหม่อลอย "พลังพิเศษของคุณอีกแล้วเหรอคะ?" "ครับ" ก้องพยักหน้า "มันเหมือน... กับว่าเรากำลังถูกดึงดูดไปที่ไหนสักแห่ง มันไม่ใช่การไล่ล่า แต่เป็นการนำทาง" "นำทางไปไหนคะ?" เธอถามอีกครั้ง "ผมไม่รู้" ก้องตอบตามตรง "แต่ผมเชื่อว่ามันคือทางที่เราต้องไป" พวกเขาเดินต่อไปอย่างช้าๆ สองข้างทางเดินเริ่มปรากฏสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเสาหินขนาดเล็ก ตั้งเรียงรายเป็นระยะๆ บนยอดเสาแต่ละต้นมีวัตถุเรืองแสงสีเขียวอ่อนๆ วางอยู่ แสงจากวัตถุเหล่านั้นส่องสว่างทางเดินให้เห็นชัดเจนขึ้น "นี่มัน... อะไรกันคะ?" รศ. ดร. อลิสา เอ่ยด้วยความประหลาดใจ "ผมก็ไม่เคยเห็นมาก่อน" ก้องตอบ "แต่มันให้ความรู้สึก... ปลอดภัย" แสงสีเขียวอ่อนๆ นั้นส่องกระทบใบหน้าของ รศ. ดร. อลิสา ทำให้เธอดูสงบนิ่งขึ้นเล็กน้อย ความกลัวในแววตาเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ "สัญลักษณ์พวกนี้" รศ. ดร. อลิสา ชี้ไปยังรอยสลักบนเสาหิน "มันมีความเชื่อมโยงกับสัญลักษณ์ในห้องโถงนั้นจริงๆ ด้วย" เธอเดินเข้าไปใกล้เสาต้นหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วลาบไล้ไปตามรอยสลักที่ลึกเข้าไปในเนื้อหิน "มันเหมือนเป็นภาษาโบราณ ภาษาที่ถูกลืม" "คุณเคยเห็นภาษาแบบนี้มาก่อนไหมครับ?" ก้องถาม "ไม่เคยโดยตรง" รศ. ดร. อลิสา ตอบ "แต่มีตำนานเล่าขานถึงภาษาแห่งพลังงาน ภาษาที่ใช้สื่อสารกับดวงดาวและธรรมชาติ มันถูกเก็บงำไว้โดยอารยธรรมโบราณที่สาบสูญไปนานแล้ว" "แล้ววัตถุเรืองแสงพวกนี้ล่ะครับ?" ก้องถาม พลางชี้ไปยังวัตถุสีเขียวบนยอดเสา "ฉันเดาว่ามันอาจจะเป็นแหล่งพลังงาน" รศ. ดร. อลิสา คิด "อาจจะทำมาจากแร่ชนิดพิเศษที่สามารถกักเก็บพลังงานไว้ได้" "พลังงานที่พวกมันกำลังจะนำไปใช้?" ก้องถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "อาจจะ" รศ. ดร. อลิสา ตอบ "หรืออาจจะเป็นพลังงานที่ใช้ในการป้องกัน... หรือในการปลุกบางสิ่งบางอย่าง" ความคิดของเธอทำให้ก้องรู้สึกหนาวสันหลัง เขานึกถึงวัตถุสีดำรูปร่างคล้ายไข่ที่เขาเห็นในห้องโถง เขาไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้สึกได้ว่ามันคือต้นตอของปัญหาทั้งหมด "เราต้องรีบไปให้ถึงก่อนที่พวกมันจะทำอะไรสำเร็จ" ก้องกล่าว พวกเขาเดินตามทางเดินที่สว่างไสวด้วยแสงสีเขียวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งทางเดินก็เปิดออกสู่ลานกว้างอีกแห่งหนึ่ง ที่นี่ดูแตกต่างจากห้องโถงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ลานกว้างแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นใจกลางของทุกสิ่ง ตรงกลางลานมีแท่นหินโบราณขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นนั้นมีวัตถุสีดำรูปร่างคล้ายไข่ วางอยู่เช่นเดียวกับที่ก้องเคยเห็น แต่ที่นี่กลับมีขนาดใหญ่กว่ามาก และดูเหมือนจะส่องแสงสีดำออกมาจางๆ รอบๆ แท่นหิน มีกลุ่มชายชุดดำยืนล้อมอยู่ราวๆ สิบกว่าคน และท่ามกลางกลุ่มชายเหล่านั้น มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ ชายคนนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงาของฮู้ด แต่ก้องสัมผัสได้ถึงพลังงานอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เขาคือผู้นำ" รศ. ดร. อลิสา กระซิบ "ใช่" ก้องตอบ "และนั่นคือสิ่งที่พวกมันกำลังจะทำ" วัตถุสีดำขนาดใหญ่บนแท่นหินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีดำที่ส่องออกมาจากตัวมันเริ่มเข้มข้นขึ้น จนกลายเป็นลำแสงสีดำพุ่งขึ้นไปบนเพดาน ราวกับจะทะลวงผ่านชั้นหินทั้งหมดขึ้นไปสู่เบื้องบน "ไม่! มันสายเกินไปแล้ว!" รศ. ดร. อลิสา อุทานด้วยความตกใจ "ไม่! ยังไม่สายเกินไป!" ก้องตะโกนกลับ "เราต้องหยุดพวกเขา!" เขาชักปืนพกออกมาอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไร ชายชุดดำที่สวมฮู้ดก็หันมาทางพวกเขา "ในที่สุด เจ้าก็มาถึงจนได้ นักสืบ" เสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "ข้าเฝ้ารอเจ้ามานาน" "แกเป็นใคร?" ก้องถาม "ข้าคือผู้ที่จะนำพาโลกไปสู่ยุคใหม่" ชายชุดดำสวมฮู้ดตอบ "ยุคที่จะมีแต่ความสงบสุข... ด้วยพลังแห่งความมืด" "แกมันบ้าไปแล้ว!" ก้องตะคอก "เจ้าจะเข้าใจในไม่ช้า" ชายชุดดำสวมฮู้ดกล่าว "เมื่อเจ้าได้เห็นพลังที่แท้จริงของ 'ไข่แห่งความมืด' นี้" ลำแสงสีดำที่พุ่งขึ้นไปบนเพดานเริ่มสั่นไหว แผ่นหินบนเพดานเริ่มร้าวเป็นทางยาว มีเสียงครืนครั่นดังมาจากเบื้องบน "เกิดอะไรขึ้น?" ชายชุดดำสวมฮู้ดถามด้วยความสงสัย "ไม่รู้ครับ!" ชายชุดดำคนหนึ่งตอบ "แต่แรงสั่นสะเทือนมันรุนแรงมาก!" ทันใดนั้นเอง เพดานก็พังทลายลงมา เศษหินเศษปูนขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง กลุ่มชายชุดดำแตกตื่น วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น "อะไรกัน! แผนของข้า!" ชายชุดดำสวมฮู้ดตะโกนด้วยความโกรธ ก้องฉวยโอกาสนี้ คว้าแขนของ รศ. ดร. อลิสา แล้ววิ่งหนีไปอีกทางหนึ่ง "ตามผมมา!" พวกเขาวิ่งเข้าไปในทางเดินที่สว่างไสวด้วยแสงสีเขียวอีกครั้ง เสียงการพังทลายของเพดานดังไล่หลังมาติดๆ ก้องไม่แน่ใจว่าทางเดินนี้จะพาพวกเขาไปที่ไหน แต่เขารู้ว่ามันคือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะรอดชีวิต "คุณว่ามันเกิดอะไรขึ้นคะ?" รศ. ดร. อลิสา ถาม ขณะที่พวกเขาหอบหายใจวิ่งไป "ผมไม่รู้" ก้องตอบ "แต่บางที... พลังงานโบราณที่ว่า อาจจะกำลังต่อต้านพวกมันอยู่" "พลังงานโบราณ?" รศ. ดร. อลิสา ทวนคำ "คุณหมายถึงสัญลักษณ์และวัตถุเหล่านี้?" "ใช่ครับ" ก้องตอบ "ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่ของเก่า แต่มันมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่" พวกเขาหยุดพักชั่วครู่เพื่อหอบหายใจ ก้องหันไปมอง รศ. ดร. อลิสา ใบหน้าของเธอเปื้อนฝุ่น แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "เราต้องหาทางหยุดยั้งแผนการนี้ให้ได้" เธอกล่าว "ไม่ว่าพลังงานนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม" "ผมเห็นด้วยครับ" ก้องตอบ "เราจะทำไปด้วยกัน" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของกลุ่มชายชุดดำก็ดังใกล้เข้ามา ก้องรีบดึง รศ. ดร. อลิสา ให้วิ่งต่อไป "ไปกันต่อ!" พวกเขาเร่งความเร็วขึ้น วิ่งเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม แสงสีเขียวเริ่มจางหายไป เหลือเพียงแสงไฟฉายของก้องที่สาดส่องไปข้างหน้า "ผมรู้สึกได้ว่าทางออกอยู่ไม่ไกล" ก้องพูด "ผมสัมผัสได้ถึงอากาศบริสุทธิ์" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" รศ. ดร. อลิสา ตอบ พวกเขาไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอะไร แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน