ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ยามค่ำคืนแปรเปลี่ยนจากสีส้มแดงของแสงอัสดงกลายเป็นสีน้ำหมึกเข้มประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ ทว่าท่ามกลางความสงบน่าพิศวงนั้น กลับมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ณ อพาร์ตเมนต์หรูใจกลางเมือง ย่านสุขุมวิท ซอย 31 เสียงไซเรนของรถตำรวจดังแหวกอากาศยามดึก พร้อมกับแสงไฟสีน้ำเงินแดงที่สาดส่องสะท้อนกระจกใสของอาคารสูงตระหง่าน ภายใต้แสงไฟที่สว่างวาบนั้น พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ผู้มากประสบการณ์แห่งกองปราบปราม ยืนกุมขมับอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 1502 กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงโศกนาฏกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นภายในห้อง สองเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบกำลังเก็บหลักฐานอย่างละเอียด โดยมีทีมแพทย์เวรยืนรออยู่ใกล้ๆ "เป็นไงบ้างสารวัตร" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ เอ่ยถาม พ.ต.ท. กิตติพงษ์ สารวัตรสืบสวนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึม "ยืนยันแล้วครับท่าน เป็น ดร. วิทยา สมบูรณ์ นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะด้านเทคโนโลยีชีวภาพของสถาบันวิจัยแห่งชาติ สภาพศพถูกแทงด้วยของมีคมหลายแผล เสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมง" พ.ต.ท. กิตติพงษ์รายงานเสียงเรียบ "ที่น่าสงสัยคือร่องรอยการต่อสู้ค่อนข้างน้อยเหมือนกับว่า ดร.วิทยา จะถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน หรืออาจจะรู้จักคนร้ายก็เป็นได้" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ถอนหายใจแผ่วเบา "แล้วทรัพย์สินล่ะ มีอะไรสูญหายไปบ้างไหม" "จากการตรวจสอบเบื้องต้น พบว่าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กส่วนตัวของ ดร.วิทยา หายไปครับ และที่สำคัญคือตู้เซฟขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในห้องทำงานก็ถูกงัดเปิดเช่นกัน แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่ามีอะไรหายไปบ้าง เพราะทางญาติยังไม่ได้แจ้งรายละเอียดทรัพย์สินทั้งหมด" "คอมพิวเตอร์หาย แล้วตู้เซฟถูกงัด... ชี้ชัดว่าเป็นการฆาตกรรมที่เกี่ยวกับการโจรกรรมข้อมูลสำคัญ" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ พูดอย่างรู้ทัน "สถาบันวิจัยฯ ว่าไง มีรายงานว่า ดร.วิทยากำลังทำโครงการอะไรอยู่เป็นพิเศษหรือเปล่า" "กำลังรอคำตอบจากทางสถาบันฯ ครับท่าน แต่มีข่าวลือหนาหูว่า ดร.วิทยากำลังพัฒนาโครงการลับสุดยอดที่เรียกว่า 'หมอผี' แต่ก็ไม่มีใครทราบรายละเอียดของโครงการนี้มากนัก" "หมอผี... ชื่อฟังดูน่าขนลุก" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ครุ่นคิด "เอาล่ะ ตรวจสอบกล้องวงจรปิดบริเวณนี้ให้ละเอียด ค้นหาบุคคลต้องสงสัยที่เข้าออกอาคารในช่วงเวลาที่คาดว่าเกิดเหตุ ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับ ดร.วิทยา ต้องถูกสอบปากคำทั้งหมด และที่สำคัญที่สุด..." พล.ต.ต. ชาญวิทย์ เดินเข้าไปในห้องทำงานของ ดร.วิทยา ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่นิติเวช เขามองไปรอบๆ ห้องทำงานที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบสะท้อนถึงความเป็นคนเจ้าระเบียบของเจ้าของห้อง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมเช็ดเท้าหน้าประตูห้องทำงาน "นี่มันอะไรกัน" เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง มันเป็นกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองสดใส มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของ ดร.วิทยาเอง "17-1-2-5-18-20-5-18 3-15-4-5 20-8-5 19-5-1-11-5-4" "รหัสลับ?" พ.ต.ท. กิตติพงษ์ ที่เดินเข้ามาสมทบ เลิกคิ้วสงสัย "นี่มันอะไรกันครับท่าน" "ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือน ดร.วิทยา จะจงใจทิ้งไว้" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ พับกระดาษในมือเก็บอย่างดี "สารวัตร ตามหาตัว 'หมอผี' ให้เจอ และสืบหาว่า ดร.วิทยามีศัตรูที่ไหนบ้าง หรือมีใครที่เขาหวาดระแวงเป็นพิเศษไหม ผมจะเอาข้อความนี้ไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านรหัสวิทยาดู" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ราวกับว่านี่เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของคดีนี้ การตายของนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ การหายไปของข้อมูลลับสุดยอด และรหัสลับที่ถูกทิ้งไว้ เป็นปริศนาที่ท้าทายสัญชาตญาณนักสืบของเขาอย่างยิ่ง วันรุ่งขึ้น ณ ร้านกาแฟริมแม่น้ำเจ้าพระยา 'หมอผี' หรือชื่อจริงคือ ‘ภารวัต’ นักสืบเอกชนอิสระผู้รักการผจญภัยและมีชื่อเสียงในวงการใต้ดิน กำลังนั่งจิบกาแฟเอสเปรสโซ่ร้อนๆ พร้อมกับมองดูความเคลื่อนไหวของเรือสินค้าที่แล่นผ่านไปมาบนแม่น้ำ ภารวัตเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเป็นประกายราวกับมีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมาย เขามีความสามารถพิเศษในการอ่านสถานการณ์และเข้าถึงข้อมูลที่ยากจะเข้าถึงได้ โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เป็นเบอร์ของ พล.ต.ต. ชาญวิทย์ เพื่อนเก่าที่เคยร่วมงานกันมาหลายครั้ง "ว่าไงครับท่าน" ภารวัตทักทายด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ภารวัต ฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องการให้นายช่วย" เสียงของ พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ดังมาอย่างรีบร้อน "เมื่อคืน ดร.วิทยา สมบูรณ์ ถูกฆ่าตายที่อพาร์ตเมนต์ของเขา" ภารวัตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ดร.วิทยา? คนที่ทำโครงการลับนั่นน่ะเหรอ" "ใช่ เขาถูกฆาตกรรม และข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับโครงการ 'หมอผี' ก็หายไปพร้อมกับคอมพิวเตอร์ของเขา" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ หยุดไปครู่หนึ่ง "และฉันก็พบข้อความบางอย่างที่ ดร.วิทยา ทิ้งไว้ก่อนตาย" "ข้อความอะไรครับ" "เป็นเหมือนรหัสลับน่ะ ภารวัต นายพอจะช่วยฉันถอดรหัสได้ไหม" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ส่งข้อความรหัสลับไปให้ภารวัตทางไลน์ เมื่อภารวัตเห็นข้อความนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "17-1-2-5-18-20-5-18 3-15-4-5 20-8-5 19-5-1-11-5-4... นี่มันรหัสซีซาร์ (Caesar cipher) นี่ครับท่าน" "ซีซาร์? ถอดได้ว่าอะไร" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ถามอย่างคาดหวัง ภารวัตยิ้มมุมปาก "รอสักครู่นะครับท่าน" เขารีบพิมพ์รหัสลงในแอปพลิเคชันถอดรหัสบนมือถือ ขณะเดียวกัน ก็มีเสียงเพลงจากวงดนตรีโปรดของเขาดังคลอเบาๆ จากลำโพงบลูทูธบนโต๊ะ "ได้แล้วครับท่าน! ข้อความที่ถอดได้คือ 'QUANTUM GATE IS OPEN'" "QUANTUM GATE IS OPEN?" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ ทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "ประตูควอนตัม? มันหมายความว่ายังไง" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับท่าน แต่ชื่อโครงการ 'หมอผี' ของ ดร.วิทยา เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีควอนตัมอยู่แล้ว ผมว่ามันน่าจะมีความเชื่อมโยงกัน" ภารวัตหรี่ตาลง "ผมจะลองสืบหาความหมายของ 'QUANTUM GATE' ดูครับท่าน ท่านช่วยตรวจสอบประวัติการเข้าออกสถาบันวิจัยฯ ของ ดร.วิทยา ด้วยนะครับว่ามีใครเข้ามาหาเขาในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาบ้าง" "ได้เลยภารวัต ฉันจะให้ทีมงานลงพื้นที่ทันที" พล.ต.ต. ชาญวิทย์ กล่าว "ระวังตัวด้วยนะ ภารวัต เรื่องนี้อาจจะอันตรายกว่าที่คิด" "ผมทราบดีครับท่าน" ภารวัตตอบรับพลางหันกลับไปมองแม่น้ำเจ้าพระยาอีกครั้ง สายลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าของเขา ราวกับจะบอกใบ้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา