"ดร.วิชิต!" ภารวัตอุทานด้วยความตกตะลึง เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เห็นได้ง่ายๆ "คุณ... คุณยังมีชีวิตอยู่?" ดร.วิชิตหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแห้งผากและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "แน่นอน ภารวัต ฉันยังมีชีวิตอยู่... และรอคอยพวกเธออยู่ที่นี่" "แต่... พวกเราเห็นตอนที่คุณถูกยิง..." ดร.อานนท์พูด น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ "นั่นเป็นเพียงภาพลวงตา" ดร.วิชิตกล่าว "แผนการที่ซับซ้อนที่สุด คือการทำให้ทุกคนเชื่อว่าฉันตายไปแล้ว เพื่อให้ฉันสามารถทำงานของฉันต่อไปได้อย่างอิสระ" "ทำงานอะไรครับ?" ภารวัตถาม พลางมองไปรอบๆ ห้องโถงอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย "งานที่จะปกป้องโลกนี้จากหายนะ" ดร.วิชิตตอบ ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของภารวัต "และเพื่อไขความลับของ 'หมอผี' ให้ได้ ก่อนที่มันจะตกไปอยู่ในมือของ 'เงา' " "คุณ... คุณรู้เรื่อง 'เงา' ด้วยเหรอครับ?" ดร.อานนท์ถาม "แน่นอน" ดร.วิชิตพยักหน้า "กลุ่ม 'เงา' คือศัตรูตัวฉกาจของฉัน พวกเขาต้องการ 'หมอผี' เพื่อสร้างระเบียบโลกใหม่ตามอุดมคติอันบิดเบี้ยวของพวกเขา" "แล้วคุณ... คุณเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ไหมครับ?" ภารวัตถาม "รวมถึงการทิ้งรหัสลับไว้ให้พวกเรา?" "ใช่" ดร.วิชิตตอบ "ฉันรู้ว่าวันหนึ่ง พวกเขาจะต้องมาเอาข้อมูลนั้นไป และฉันก็รู้ว่าพวกเธอ คือคนที่สามารถไขปริศนาทั้งหมดได้" "แต่ลลิตากับคุณตาของเธอ..." ภารวัตเริ่มพูดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น "ไม่ต้องห่วง" ดร.วิชิตขัดขึ้น "ลลิตากับคุณตาของเธอปลอดภัย พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของ 'อาร์คาน่า' ที่ฉันสร้างขึ้น พวกเขาจะคอยถ่วงเวลาพวก 'เงา' ได้สักพัก" "อาร์คาน่า... กลุ่มที่ผมเคยได้ยินชื่อสมัยหนุ่มๆ" ดร.อานนท์พึมพำ "ใช่" ดร.วิชิตกล่าว "กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ผู้รักอิสระ ที่ไม่ต้องการให้ความรู้ของพวกเขาถูกใช้ในทางที่ผิด" "แล้ว... 'หมอผี' คืออะไรกันแน่ครับ?" ภารวัตถามอย่างตรงไปตรงมา ดร.วิชิตเดินไปยังแผงควบคุมกลางห้อง เขาแตะหน้าจอ โฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น เป็นภาพโครงสร้างที่ซับซ้อนราวกับโมเลกุลของสิ่งมีชีวิต แต่ก็ดูคล้ายกับคลื่นพลังงาน " 'หมอผี' ไม่ใช่แค่โปรแกรมหรืออาวุธ" ดร.วิชิตอธิบาย "มันคือเทคโนโลยีที่สามารถควบคุมคลื่นความถี่ของจักรวาลได้ มันสามารถส่งผลกระทบต่อทุกสิ่ง ตั้งแต่สสาร ไปจนถึงจิตสำนึกของมนุษย์" "ควบคุมคลื่นความถี่ของจักรวาล?" ดร.อานนท์ทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "มันเป็นไปได้อย่างไร?" "ด้วยการเข้าใจ 'บทเพลงแห่งจักรวาล' ที่ฉันค้นพบ" ดร.วิชิตตอบ "บทเพลงนี้คือโครงสร้างพื้นฐานของทุกสิ่งที่มีอยู่ในเอกภพ ถ้าใครสามารถควบคุมบทเพลงนี้ได้ เขาก็จะสามารถควบคุมทุกสิ่งได้" "กลุ่ม 'เงา' ต้องการใช้ 'หมอผี' เพื่อบังคับให้มนุษยชาติเดินตามเส้นทางที่พวกเขาเชื่อว่าถูกต้อง" ดร.วิชิตกล่าวต่อ "พวกเขาจะลบความคิดอิสระ และสร้างสังคมที่ไร้ซึ่งความขัดแย้ง... แต่แลกมาด้วยการสูญเสียความเป็นมนุษย์" "เราต้องหยุดพวกมัน" ภารวัตกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่เราจะหยุดพวกมันได้อย่างไร? เรายังไขรหัส 'หมอผี' ได้ไม่สมบูรณ์" "นั่นคือเหตุผลที่ฉันรอพวกเธออยู่ที่นี่" ดร.วิชิตกล่าว "รหัสที่ฉันทิ้งไว้ให้พวกเธอ คือส่วนหนึ่งของ 'ซิมโฟนีแห่งความลับ' ที่จะนำไปสู่รหัสสุดท้ายของ 'หมอผี' " "แต่... มีบางอย่างที่ฉันไม่ได้บอกพวกเธอ" ดร.วิชิตกล่าว พลางมองไปที่ ดร.อานนท์อย่างมีความหมาย "รหัสสุดท้าย... มันไม่ได้มีเพียงหนึ่งเดียว" "หมายความว่ายังไงครับ?" ดร.อานนท์ถาม "มี 'หมอผี' อยู่สองเวอร์ชัน" ดร.วิชิตอธิบาย "เวอร์ชันแรก คือเวอร์ชันที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อควบคุมคลื่นความถี่ และเวอร์ชันที่สอง... คือเวอร์ชันที่พวก 'เงา' กำลังพัฒนา มันถูกสร้างขึ้นโดยมีเป้าหมายที่แตกต่างออกไป" "เวอร์ชันของพวก 'เงา' ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้าง" ดร.วิชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "มันจะปลดปล่อยพลังงานมหาศาล ที่จะสั่นสะเทือนทุกอะตอมในจักรวาล และทำลายทุกสิ่งให้สิ้นสูญ" "สองเวอร์ชัน? แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าอันไหนคืออันไหน?" ภารวัตถาม "นั่นคือปริศนาที่พวกเธอต้องไข" ดร.วิชิตตอบ "รหัสที่ฉันทิ้งไว้จะนำทางพวกเธอไปสู่ทั้งสองเวอร์ชัน แต่พวกเธอจะต้องเลือกว่าจะใช้เวอร์ชันไหน" "แต่ถ้าเราเลือกผิดล่ะครับ?" ดร.อานนท์ถาม "ถ้าเลือกผิด... โลกทั้งใบก็จะหายไป" ดร.วิชิตกล่าว "นี่คือเดิมพันครั้งสุดท้าย ภารวัต... ดร.อานนท์" ภารวัตและ ดร.อานนท์มองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าภารกิจนี้อันตรายกว่าที่เคยคาดคิดไว้มาก การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อปกป้องโลก กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง