ภายในห้องสมุดเก่าแก่ใจกลางเมือง บรรยากาศเงียบสงบ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของหนังสือโบราณและประวัติศาสตร์ ภารวัต ดร.อานนท์ และลลิตา แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย กลมกลืนไปกับผู้คนที่มาใช้บริการ พวกเขาเดินไปยังโซนดนตรีคลาสสิก ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากบริเวณส่วนกลางพอสมควร "คุณแน่ใจนะครับว่า ดร.ปรีชา จะมาที่นี่" ภารวัตถามขณะเดินสอดส่ายสายตาไปรอบๆ "ฉันเชื่อมั่นในตัวเขา" ดร.วิชิตตอบผ่านการสื่อสารทางไกลที่ซ่อนไว้ "เขารู้ว่า 'Goldberg Variations' เป็นจุดเริ่มต้น และเขาก็รู้ว่าฉันได้ทิ้งร่องรอยไว้" "แล้วร่องรอยนั้นคืออะไรครับ" ลลิตาถาม "เจ้าหน้าที่ของเราได้ทำการปรับเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ ในการจัดวางโน้ตเพลงชุดนี้" ดร.วิชิตอธิบาย "โดยการสลับลำดับของ Variation ที่ 14 และ 15 และเพิ่มเครื่องหมายพิเศษที่ใช้กันเฉพาะในวงการศึกษาของเราเข้าไปที่มุมขวาบนของหน้าแรกของ Variation ที่ 14" "ถ้า ดร.ปรีชา มาเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ เขาก็จะรู้ว่าคุณต้องการพบเขา" ดร.อานนท์สรุป "ใช่" ดร.วิชิตยืนยัน "และเขาจะส่งสัญญาณตอบกลับมาให้เราทราบ" ทั้งสามคนเดินไปยังชั้นวางโน้ตเพลง 'Goldberg Variations' ที่มีรูปเล่มหนาและปกแข็งสีเข้ม ภารวัตหยิบออกมาอย่างระมัดระวัง และเปิดไปที่หน้าแรกของ Variation ที่ 14 "นี่ไงครับ" ภารวัตชี้ให้ดู "มีเครื่องหมายแปลกๆ อยู่ตรงนี้จริงๆ" "แสดงว่า ดร.ปรีชา อาจจะรับทราบข้อความแล้ว" ลลิตากล่าวด้วยความหวัง "แต่เราก็ยังต้องรอสัญญาณยืนยัน" ดร.อานนท์เตือน "อย่าเพิ่งดีใจไป" พวกเขายืนรออย่างใจจดใจจ่อ ท่ามกลางเสียงกระดาษพลิก และเสียงกระซิบเบาๆ ของผู้คนที่อยู่รอบข้าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด ภารวัตเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย "นี่เราต้องรออีกนานแค่ไหนครับ" เขาพึมพำ "อดทนหน่อย ภารวัต" ลลิตาปลอบ "บางที ดร.ปรีชา อาจจะต้องใช้เวลาในการเดินทาง หรืออาจจะกำลังตรวจสอบให้แน่ใจก่อน" ทันใดนั้น โทรศัพท์ของ ดร.อานนท์ก็สั่นขึ้น เขาหยิบออกมาดู หน้าจอแสดงว่าเป็นสายที่ไม่รู้จัก แต่มีรหัสเฉพาะที่ ดร.วิชิต กำหนดไว้ "เป็นสัญญาณ!" ดร.อานนท์อุทาน "ดร.ปรีชา ติดต่อมาแล้ว!" "อยู่ที่ไหนครับ" ภารวัตถามอย่างรวดเร็ว "เขากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่" ดร.อานนท์กล่าว "แต่เขาบอกว่า... เขาไม่ได้มาคนเดียว" "หมายความว่ายังไงครับ" ลลิตาถามด้วยความเป็นห่วง "เขาบอกว่ามีคนกำลังตามเขามา" ดร.อานนท์ตอบ "คนที่มีอิทธิพลมากพอที่จะเข้าถึงข้อมูลลับขององค์กรเงาได้" "องค์กรเงา!" ภารวัตสบถ "พวกมันตามมาถึงนี่แล้ว!" "ดร.ปรีชา บอกให้เราหาที่ปลอดภัย" ดร.อานนท์กล่าว "และเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้า" ขณะที่พวกเขากำลังวางแผน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางเข้าห้องสมุด ร่างของชายร่างสูง สวมชุดสีดำสนิท และใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีเงิน เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด "ใครน่ะ!" ภารวัตถามเสียงดัง พร้อมชักปืนพกออกมา ชายปริศนาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน "ข้ามาเพื่อทวงสิ่งที่ข้าเป็นเจ้าของ" เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบ ราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง "คุณคือใคร?" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าคือผู้ที่ถูกลืม" ชายปริศนาตอบ "และข้าคือผู้ที่จะนำ 'หมอผี' กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง" "คุณหมายถึง ดร.ปรีชา งั้นหรือ?" ภารวัตถามอย่างไม่เชื่อสายตา "แต่คุณไม่ใช่ ดร.ปรีชา!" "ถูกต้อง" ชายปริศนาหัวเราะเบาๆ "ข้าไม่ใช่ ดร.ปรีชา แต่ข้าคือคนที่ ดร.ปรีชา กลัวที่สุด" ทันใดนั้น ชายอีกคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังชายปริศนา ชายคนนั้นสวมสูทอย่างดี ใบหน้าเกลี้ยงเกลา แต่แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด "แกคงจำข้าไม่ได้สินะ ภารวัต" ชายคนนั้นกล่าว "แต่ข้าจำแกได้ดี" "คุณ... คุณคือ ผู้นำองค์กรเงา!" ภารวัตตะลึงงัน "ถูกต้อง" ผู้นำองค์กรเงาตอบ "และเรามาเพื่อรับ 'หมอผี' ของเราคืน" "คุณไม่มีทางได้มันไป!" ภารวัตประกาศกร้าว "ผมจะปกป้องมันด้วยชีวิต!" "หึ หึ" ผู้นำองค์กรเงาหัวเราะ "อย่าเพิ่งพูดอะไรที่โง่เขลาเกินไปนักเลย ภารวัต เพราะเรามี 'กุญแจ' ที่จะไขมันได้แล้ว" เขาชูมือขึ้น ปรากฏแท่งโลหะบางๆ สีทองอร่ามที่ปลายสุดของนิ้ว "นี่คือ 'คทาแห่งเสียง' ที่ ดร.ปรีชา สร้างขึ้น มันคืออุปกรณ์เดียวที่สามารถถอดรหัสบทเพลงที่ห้าได้อย่างสมบูรณ์" "เป็นไปไม่ได้!" ดร.อานนท์อุทาน "ไม่มีใครสามารถสร้างมันขึ้นมาได้นอกจาก ดร.ปรีชา และ ดร.วิชิต!" "ความจริงแล้ว ดร.ปรีชา สร้างมันขึ้นมาเพื่อเรา" ผู้นำองค์กรเงาพูด "แต่เขาดันหลงผิด คิดจะเก็บงำความลับนี้ไว้กับตัว" "คุณ... คุณบังคับให้ ดร.ปรีชา ทำอย่างนั้นหรือ!" ลลิตาถามด้วยความโกรธ "เราแค่... ชักจูงเขาเล็กน้อย" ผู้นำองค์กรเงาตอบ "และตอนนี้ เรามีสิ่งที่ต้องการแล้ว" ชายปริศนาที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้นำองค์กรเงาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งถือ 'คทาแห่งเสียง' และอีกข้างหนึ่งชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ ดร.อานนท์ กำลังใช้ "ถึงเวลาแล้ว" ชายปริศนาพูด "ที่จะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของ 'หมอผี'!" ทันใดนั้น คลื่นเสียงประหลาดที่บิดเบี้ยวและดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจาก 'คทาแห่งเสียง' หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง และข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสมาตลอด ก็เริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไม่นะ!" ดร.อานนท์ตะโกน "พวกเขาถอดรหัสได้แล้ว!" ภารวัตตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาพุ่งเข้าใส่ชายปริศนาหมายจะแย่ง 'คทาแห่งเสียง' มาให้ได้ แต่ก็ถูกผู้นำองค์กรเงาเข้ามาขวางไว้ "แกจะไปไหน ภารวัต!" ผู้นำองค์กรเงาพูด "การต่อสู้ที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!" การเผชิญหน้าอันตึงเครียดดำเนินไปท่ามกลางเสียงอึกทึกของการต่อสู้ที่เริ่มต้นขึ้นภายในห้องสมุดเก่าแก่แห่งนี้ ความลับของ 'หมอผี' กำลังจะถูกเปิดเผย แต่ด้วยเจตนาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง