ภารวัตเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจ้องมองไปยังรูปถ่ายเก่าที่อยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รูปถ่ายใบนี้ถูกค้นพบในห้องทำงานของ ดร.วิทยา ซึ่งเป็นภาพถ่ายขาวดำย้อนยุค ดูจากสภาพแล้วน่าจะมีอายุหลายสิบปี ในภาพมีกลุ่มคนยืนอยู่หน้าอาคารหลังหนึ่งที่ดูคุ้นตา ท่ามกลางกลุ่มคนนั้น มีใบหน้าหนึ่งที่ทำให้หัวใจของภารวัตเต้นระรัว เขาจำได้ทันทีว่าเป็น ดร.วิทยา ในวัยหนุ่ม ใบหน้าของนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะดูอ่อนเยาว์กว่าที่เคยเห็นมาก ในรูป ดร.วิทยายืนอยู่ข้างๆ ชายสูงวัยที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าของชายผู้นั้นคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก "นี่มัน..." ภารวัตพึมพำกับตัวเอง เขาเอื้อมนิ้วไปที่หน้าจอ พยายามซูมเข้าไปที่ใบหน้าของชายสูงวัยคนนั้นให้ชัดเจนที่สุด แม้ภาพจะมีความละเอียดต่ำ แต่ก็พอจะเห็นเค้าโครงใบหน้าที่ดูสง่างาม ดวงตาที่มองตรงมายังกล้องอย่างมั่นคง "ใครกันนะ?" เขาหันไปมองรอบๆ ออฟฟิศลับที่เขาใช้เป็นฐานปฏิบัติการชั่วคราว แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์สะท้อนกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ เอกสารกระดาษกองโต เอกสารดิจิทัลอีกนับไม่ถ้วน ทุกอย่างล้วนเกี่ยวกับ ดร.วิทยา และโครงการควอนตัมเกตของเขา แต่ไม่มีข้อมูลใดที่บ่งชี้ถึงชายในรูปถ่ายคนนี้เลย "ไม่น่าเชื่อ..." ภารวัตถุบออกมา "ข้อมูลสำคัญขนาดนี้ ดร.วิทยา กลับเก็บซ่อนไว้ในห้องทำงานตัวเอง แถมยังเป็นรูปถ่ายเก่าๆ แบบนี้อีก" เขาคิดทบทวนถึงคำพูดของ พล.ต.ต.ชาญวิทย์ ที่บอกว่ากำลังให้ทีมงานตรวจสอบประวัติ ดร.วิทยา อย่างละเอียด แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ตำรวจมีอาจจะไม่เพียงพอที่จะเชื่อมโยง ดร.วิทยากับบุคคลในรูปถ่ายนี้ได้ "ต้องหาตัวชายคนนี้ให้เจอ" ภารวัตตัดสินใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอาคารหลังนั้นและบุคคลที่อยู่ในภาพถ่าย "สวัสดีครับท่านผู้การ" ภารวัตเอ่ยเมื่อปลายสายรับ "ว่าไง ภารวัต คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" เสียงของ พล.ต.ต.ชาญวิทย์ ดังมาจากปลายสาย "ผมเจอรูปถ่ายเก่าของ ดร.วิทยา ครับท่านผู้การ ในรูปมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ เขา ผมจำหน้าเขาได้ลางๆ แต่ไม่แน่ใจว่าคือใคร" ภารวัตอธิบาย "รูปถ่าย? อยู่ในห้องทำงานของ ดร.วิทยาน่ะเหรอ? มีอะไรน่าสนใจในรูปนั้นบ้าง?" พล.ต.ต.ชาญวิทย์ ถาม "ผมกำลังตรวจสอบอยู่ครับท่านผู้การ ดูจากสภาพแล้วน่าจะเป็นรูปเก่ามาก น่าจะตั้งแต่สมัยที่ ดร.วิทยายังเป็นหนุ่มๆ ครับ แต่ที่น่าสงสัยคือ ชายคนที่ยืนข้างๆ ดร.วิทยา เขามีลักษณะคล้ายกับบุคคลสำคัญในวงการวิทยาศาสตร์ยุคก่อน ผมกำลังพยายามระบุตัวเขาอยู่ครับ" "ดีมาก ภารวัต ถ้าเจอข้อมูลอะไรเพิ่มเติม รีบแจ้งมาเลยนะ ฉันเองก็กำลังให้ทีมงานขุดคุ้ยประวัติ ดร.วิทยา อย่างหนักหน่วง มีข้อมูลใหม่ๆ บอกว่า ดร.วิทยา เคยทำงานกับโครงการลับบางอย่างมาก่อน แต่ยังไม่แน่ใจว่าเป็นโครงการอะไร และใครเป็นผู้รับผิดชอบ" "โครงการลับเหรอครับ?" ภารวัตเลิกคิ้ว "น่าสนใจครับท่านผู้การ" "ใช่ และที่สำคัญ ชายปริศนาที่พยายามจะฆ่านายเมื่อวานนี้ มีคนเห็นเขาขึ้นรถไปทางย่านเมืองเก่าเมื่อช่วงเช้า" พล.ต.ต.ชาญวิทย์ แจ้งข่าว "เมืองเก่า? ย่านไหนครับท่านผู้การ?" ภารวัตถามอย่างตื่นเต้น "เป็นย่านที่เต็มไปด้วยตึกเก่าๆ อายุนับร้อยปี มีทั้งบ้านเรือนโบราณ พิพิธภัณฑ์ แล้วก็มีอาคารบางแห่งที่ยังคงสภาพเดิมอยู่มาก" "ย่านเมืองเก่า..." ภารวัตทวนคำ ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด "มันอาจจะเชื่อมโยงกับรูปถ่ายเก่าใบนี้ก็ได้ครับ" "หมายความว่าไง?" "คือผมเจอรูปถ่ายของ ดร.วิทยา ในรูปนั้นมีอาคารหลังหนึ่งที่ผมรู้สึกคุ้นๆ ครับ มันอาจจะเป็นอาคารที่อยู่ในย่านเมืองเก่าก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ชายในรูปถ่ายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่ ดร.วิทยา เคยร่วมงานด้วยในอดีต" "เป็นไปได้" พล.ต.ต.ชาญวิทย์ เห็นด้วย "งั้นนายลองไปดูที่ย่านเมืองเก่าก่อนก็ได้นะ ฉันจะให้ทีมงานตรวจสอบรูปถ่ายใบนั้นอย่างละเอียดที่สุด ถ้ามีร่องรอยอะไร เราจะได้ทำงานควบคู่กันไป" "รับทราบครับท่านผู้การ" ภารวัตวางสายโทรศัพท์ลง เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ รหัสลับที่ ดร.วิทยา ทิ้งไว้ไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษรหรือสัญลักษณ์ แต่กลับกลายเป็นเงื่อนงำที่ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ liên quan đến quá khứอันลึกลับของนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ เขาหันกลับมาที่รูปถ่ายอีกครั้ง จ้องมองใบหน้าของชายสูงวัยคนนั้นอย่างพิจารณา "ใครกันแน่ที่ ดร.วิทยา พยายามจะสื่อสารกับเราผ่านรูปถ่ายใบนี้" ภารวัตตัดสินใจ เขาต้องรีบไปยังย่านเมืองเก่าโดยเร็วที่สุด เขาเก็บรูปถ่ายนั้นลงในแฟลชไดรฟ์ แล้วคว้าแจ็คเก็ตหนังของเขา เขาเดินออกจากออฟฟิศลับ มุ่งหน้าสู่ย่านประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยความลับ. เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ย่านเมืองเก่า ภารวัตสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากใจกลางเมืองที่วุ่นวาย ตึกเก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง อาคารส่วนใหญ่มีสถาปัตยกรรมแบบโคโลเนียล ผสมผสานกับสถาปัตยกรรมไทยโบราณ อากาศยามบ่ายแก่ๆ ค่อนข้างอบอ้าว แต่ก็ยังมีลมเย็นๆ โชยมาเป็นครั้งคราวจากช่องว่างระหว่างอาคาร ภารวัตเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของเขากวาดมองไปตามอาคารต่างๆ พยายามมองหาอาคารที่เหมือนกับในรูปถ่ายเก่า เขาสังเกตเห็นป้ายชื่อร้านค้าต่างๆ บางร้านดูเก่าแก่ เปิดให้บริการมานานแล้ว บางร้านเป็นร้านขายของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหาร และบางอาคารก็ถูกดัดแปลงเป็นโรงแรมขนาดเล็ก "อาคารหลังนั้น..." ภารวัตหยุดเดิน เขามองไปยังอาคารหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน อาคารหลังนี้มีลักษณะเด่นคือมีระเบียงกว้างขวางชั้นบน และมีลวดลายปูนปั้นที่ดูประณีตสวยงาม ลักษณะโดยรวมมีความคล้ายคลึงกับอาคารในรูปถ่ายอย่างมาก "ใช่แน่ๆ" เขามั่นใจ เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น มองดูประตูทางเข้าขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้สักเก่าแก่ สลักเสลาเป็นลวดลายไทยโบราณ "นี่มัน..." ภารวัตเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เขาเดินวนรอบอาคาร พยายามหาร่องรอยบางอย่างที่อาจจะเชื่อมโยงกับ ดร.วิทยา หรือโครงการควอนตัมเกต เขาเดินเข้าไปในอาคารที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนของล็อบบี้ที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โบราณ มีกลิ่นอายของประวัติศาสตร์อบอวลไปทั่วบริเวณ "สวัสดีครับ" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบพนักงานเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม "มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?" "สวัสดีครับ ผมกำลังตามหาข้อมูลเกี่ยวกับอาคารหลังนี้ครับ" ภารวัตตอบ "ไม่ทราบว่าอาคารหลังนี้เปิดให้บริการมานานแค่ไหนแล้วครับ?" "อาคารหลังนี้มีประวัติยาวนานมากเลยครับท่าน" พนักงานตอบ "เคยเป็นบ้านพักของขุนนางเก่าแก่สมัยก่อนครับ หลังจากนั้นก็ถูกปรับปรุงมาหลายครั้ง ตอนนี้เราเปิดให้บริการเป็นบูติคโฮเทลครับ" "คุณพอจะทราบไหมครับว่าในอดีต เคยมีใครที่สำคัญมากๆ เคยมาพักหรือเคยทำงานที่นี่บ้าง?" ภารวัตถาม พนักงานหนุ่มทำท่าครุ่นคิด "ท่านผู้การที่เคยมาพักก็มีหลายท่านครับ แต่คนที่สำคัญมากๆ... อืม..." เขาเงยหน้าขึ้นมองภารวัต "ท่านลองเข้าไปดูที่พิพิธภัณฑ์เล็กๆ ที่เราจัดไว้ตรงโถงทางเดินชั้นสองดูสิครับ มีรูปถ่ายเก่าๆ แล้วก็ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของที่นี่อยู่บ้างครับ" "ขอบคุณมากครับ" ภารวัตกล่าว เขาเดินไปยังโถงทางเดินชั้นสองตามที่พนักงานแนะนำ ที่นั่นมีตู้กระจกใสตั้งอยู่หลายใบ ภายในจัดแสดงรูปถ่ายเก่าๆ อุปกรณ์โบราณ และเอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับประวัติของอาคาร ภารวัตเดินเข้าไปดูใกล้ๆ สายตาของเขากวาดมองรูปถ่ายแต่ละใบอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นเอง สายตาของเขาก็พลันหยุดชะงักที่รูปถ่ายใบหนึ่ง มันเป็นรูปถ่ายขาวดำขนาดใหญ่ แขวนอยู่บนผนัง เป็นรูปกลุ่มคนยืนอยู่หน้าอาคารหลังนี้เหมือนกับในรูปที่เขาพบในห้องทำงานของ ดร.วิทยา และในรูปนั้นเอง ชายสูงวัยที่เขาตามหา ก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม ท่าทางดูผ่อนคลาย "เจอแล้ว!" ภารวัตอุทานออกมาเบาๆ เขาเพ่งมองไปที่คำบรรยายใต้รูปภาพ "ศาสตราจารย์ ดร. อนันต์ วัฒนพงษ์ และทีมวิจัย โครงการสำรวจพลังงานใหม่ พ.ศ. 2518" "ดร.อนันต์ วัฒนพงษ์..." ภารวัตทวนชื่อซ้ำ เขาจำชื่อนี้ได้ทันที ศาสตราจารย์ ดร.อนันต์ เป็นนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังในยุคก่อน เป็นผู้บุกเบิกงานวิจัยด้านพลังงานในประเทศไทย มีผลงานตีพิมพ์มากมาย แต่ก็หายหน้าหายตาไปจากวงการวิจัยในช่วงหลังๆ "โครงการสำรวจพลังงานใหม่... มันอาจจะเกี่ยวข้องกับควอนตัมเกตก็ได้" ภารวัตคิด เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน "ขอโทษนะครับ" ภารวัตหันไปหาพนักงานที่ยืนรออยู่ "รูปถ่ายใบนี้... ศาสตราจารย์ ดร.อนันต์ วัฒนพงษ์ ท่านยังทำงานวิจัยอยู่หรือเปล่าครับ?" พนักงานหนุ่มส่ายหน้า "ไม่ทราบเลยครับท่าน ข้อมูลที่นี่มีถึงแค่ช่วงที่ท่านทำงานวิจัยกับโครงการนี้ แล้วหลังจากนั้นท่านก็ดูเหมือนจะหายตัวไปครับ ไม่มีใครทราบข่าวคราวอีกเลย" "หายตัวไป..." ภารวัตพึมพำ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น "แล้ว ดร.วิทยา ล่ะครับ ในรูปนี้เขาอยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า?" ภารวัตถามต่อ พนักงานหนุ่มมองไปที่รูปถ่ายอีกครั้ง "อ๋อ ดร.วิทยา... ผมเคยได้ยินชื่อท่านครับ เป็นลูกศิษย์ของ ดร.อนันต์ ครับ เคยมาช่วยงานท่านวิจัยในช่วงนั้น แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาอยู่ในรูปนี้ด้วยหรือเปล่าครับ" ภารวัตกลับไปมองที่รูปถ่ายอีกครั้ง เขาเพ่งพิศใบหน้าของกลุ่มคนในรูป เขาพยายามมองหา ดร.วิทยา ในวัยหนุ่ม เขาใช้เวลาสักพักหนึ่งก่อนจะชี้ไปที่บุคคลหนึ่งในรูป "คนนี้ใช่ไหมครับ? ดร.วิทยา?" พนักงานหนุ่มมองตาม "อืม... ใช่ครับ! หน้าตาเหมือนที่เห็นในข่าวเลยครับ! แสดงว่า ดร.วิทยา เคยเป็นลูกศิษย์ของ ดร.อนันต์ จริงๆ" ภารวัตรู้สึกว่าเขาใกล้จะไขปริศนาได้เต็มที รหัสลับที่ ดร.วิทยา ทิ้งไว้กำลังเปิดเผยความเชื่อมโยงอันซับซ้อนระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ" ภารวัตกล่าว เขามีข้อมูลสำคัญที่จะต้องนำไปรายงาน พล.ต.ต.ชาญวิทย์ แต่ก่อนที่จะจากไป ภารวัตก็เหลือบไปเห็นแผ่นป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่ข้างตู้กระจก เป็นแผ่นป้ายที่ระบุถึงบุคคลสำคัญที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการนี้ "ดร. อนันต์ วัฒนพงษ์" ถูกกล่าวถึงอย่างยกย่อง แต่ก็มีอีกชื่อหนึ่งที่ถูกกล่าวถึงในลักษณะเดียวกัน "ดร. วิชัย สุริยวงศ์" "ดร. วิชัย สุริยวงศ์?" ภารวัตทวนชื่อนี้ เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย