เสียงเครื่องยนต์ของรถทั้งสองคันดังสนั่นหวั่นไหวในความเงียบสงัดยามค่ำคืน เมษาขับรถอย่างบ้าคลั่ง พยายามหลบหนีรถสีดำที่ตามมาติดๆ เธอเลี้ยวรถเข้าซอยแคบๆ หวังจะใช้เส้นทางที่รถคันใหญ่กว่าเข้าไม่ได้ "คิดว่าจะหนีพ้นรึไง!" เสียงตะโกนดังมาจากรถคันนั้น เมษาหันไปมอง เห็นใบหน้าเคร่งเครียดของชายคนหนึ่งในกระจกรถ "ฉันไม่ยอมให้พวกแกทำสำเร็จ!" เมษาตอบกลับไป เสียงของเธอแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอขับรถเข้าไปในย่านที่อยู่อาศัยเก่าแก่ ถนนเริ่มแคบลงและคดเคี้ยว รถสีดำยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ เมษาตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าตรอกแคบๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีทางออก "ซวยแล้วไง" เธอคิดในใจเมื่อเห็นว่าตรอกนั้นสิ้นสุดที่กำแพงทึบ เธอเบรกกะทันหัน รถหมุนเล็กน้อย เธอรีบหันรถกลับ แต่รถสีดำคันนั้นก็เข้ามาขวางทางไว้แล้ว "ลงจากรถซะ" ชายคนหนึ่งในรถสีดำพูด เขาลงจากรถพร้อมกับพวกอีกสองคน อาวุธปืนในมือส่องประกายในความมืด เมษาใจเย็นลง เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าตรงๆ ในสถานการณ์นี้ไม่เป็นผลดีต่อเธอแน่ เธอเหลือบมองไปรอบๆ เห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างกำแพงกับอาคารที่พอจะลอดผ่านไปได้ "พวกแกคิดว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอ" เธอพูดพลางยิ้มมุมปาก ก่อนที่พวกคนร้ายจะทันตั้งตัว เมษาเปิดประตูรถแล้วพุ่งเข้าไปในช่องว่างเล็กๆ นั้น เธอลอดผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด ทำให้พวกคนร้ายต้องถอยรถกลับเพื่อหาทางอ้อม "ตามมันไป!" เสียงตะโกนดังขึ้น เมษาไม่รอช้า เธอวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยถังขยะและกองวัสดุเก่าๆ เธอได้ยินเสียงพวกคนร้ายวิ่งตามมาติดๆ เธอหันกลับไปมอง เห็นเงาตะคุ่มๆ ของพวกมันไล่ตามมา "นี่มันยิ่งกว่าหนีเสือปะจระเข้อีก" เธอพึมพำ เธอวิ่งไปจนสุดทางเดินที่เชื่อมต่อกับถนนอีกสายหนึ่ง โชคดีที่ถนนสายนี้ยังมีรถวิ่งอยู่บ้าง เธอรีบวิ่งออกไปขวางหน้ารถคันหนึ่ง "ช่วยด้วยค่ะ!" เธอตะโกนเสียงดัง คนขับรถคันนั้นตกใจ รีบเบรก เขาเห็นสภาพของเมษาที่ดูตื่นตระหนกและเสื้อผ้าขาดวิ่น "มีอะไรเหรอครับคุณผู้หญิง" เขาถามด้วยความกังวล "มีคนกำลังตามล่าฉันค่ะ ช่วยพาฉันไปส่งที่สถานีตำรวจทีนะคะ" เมษาอ้อนวอน "ได้เลยครับ ขึ้นมาเร็ว!" ชายคนขับรีบเปิดประตู เมษาขึ้นรถอย่างรวดเร็ว เธอหันกลับไปมอง เห็นพวกคนร้ายกำลังวิ่งออกมาจากตรอก แต่ก็ช้าเกินไป รถคันนั้นได้พุ่งออกไปแล้ว "ขอบคุณมากค่ะ" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่ต้องห่วงครับ คุณปลอดภัยแล้ว" ชายคนขับปลอบ เมษานั่งนิ่ง หายใจหอบ เธอเหลือบมองเอกสารที่ยังคงกำแน่นอยู่ในมือ "เกือบไปแล้ว" หลังจากส่งเมษาที่สถานีตำรวจ ชายคนขับก็ขับรถออกไป ทิ้งเมษาไว้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ "ดิฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องแจ้งค่ะ" เมษาพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาสอบถาม เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่การพบเห็นเหตุการณ์ การเข้าไปในห้องทำงานของวิสุทธิ์ การค้นพบเอกสารในห้องนิรภัย และการถูกไล่ล่า เจ้าหน้าที่ตำรวจรับฟังอย่างตั้งใจ บางคนดูจะเชื่อ บางคนก็ยังคงสงสัย แต่เมื่อเมษาแสดงเอกสารที่เธอได้มา พวกเขาก็เริ่มตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องนี้ "คุณแน่ใจนะว่าเอกสารพวกนี้เป็นของจริง" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม "ฉันแน่ใจค่ะ นี่คือหลักฐานที่จะสาวไปถึงผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" เมษาตอบอย่างหนักแน่น "เราจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาโดยเร็วที่สุด" เจ้าหน้าที่คนนั้นกล่าว เมษารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับคีย์ เธอบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจว่ามีเพื่อนของเธอที่หมดสติอยู่ในแกลเลอรี่ และขอให้พวกเขาไปตรวจสอบ "ไม่ต้องห่วงครับ เราจะส่งทีมไปทันที" เจ้าหน้าที่ตำรวจรับปาก เมษานั่งรออยู่ที่สถานีตำรวจ รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอจะไม่ยอมหยุดจนกว่าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย ขณะที่รอ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด ภาพของวิสุทธิ์ที่ถูกฆ่า ภาพของคีย์ที่เสียสละตัวเอง ภาพของวิรัชที่ดูเหมือนจะอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง ภาพเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ "มันต้องมีจุดจบ" เธอพึมพำกับตัวเอง ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอ "คุณเมษาครับ ทีมของเราไปถึงที่แกลเลอรี่แล้ว พวกเขาพบเพื่อนของคุณครับ เขาปลอดภัยดี แต่อยู่ในอาการโคม่าเล็กน้อย" เมษารู้สึกเบาใจขึ้นมาอีกนิด "เขา... เขาจะปลอดภัยใช่ไหมคะ" "ครับ หมอบอกว่าเขาจะฟื้นตัวได้" เจ้าหน้าที่ตอบ เมษานั่งพิงพนักเก้าอี้ ปิดตาลง เธอรู้ว่าการต่อสู้ของเธอยังไม่จบ แต่ในตอนนี้ อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้ความจริงมาอยู่ในมือแล้ว