ธาวินเดินเข้าไปในเต็นท์ที่สารวัตรชาญบอก เขาพบกับชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เขาคือคุณก้อง ลูกศิษย์คนสนิทของอาจารย์ธนู "คุณก้อง" ธาวินทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ผ่อนคลายที่สุด "ผมสารวัตรธาวินครับ ผมมารับผิดชอบคดีนี้" ก้องเงยหน้าขึ้นมองธาวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ผม... ผมไม่รู้จะบอกอะไรจริงๆ ครับ" "ไม่เป็นไรครับ" ธาวินนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ "คุณเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ผมฟังอีกครั้งได้ไหมครับ" ก้องพยักหน้า เขากลั้นน้ำตาไว้ ก่อนจะเริ่มเล่า "ผมกับอาจารย์ธนูเข้ามาสำรวจที่นี่ตั้งแต่เช้าครับ วันนี้เป็นวันที่เราค้นพบแผ่นจารึกชิ้นสำคัญนี้" "คุณเห็นอาจารย์ธนูค้นพบแผ่นจารึกนั้นได้ยังไงครับ" ธาวินถาม "เรากำลังช่วยกันปัดฝุ่นอิฐที่ถล่มลงมาน่ะครับ จู่ๆ อาจารย์ก็เจอเข้า" ก้องเล่า "ท่านตื่นเต้นมาก ท่านบอกว่าไม่เคยเห็นอักษรแบบนี้มาก่อนเลย" "อาจารย์ธนูได้บอกอะไรเกี่ยวกับแผ่นจารึกนั้นอีกไหมครับ" "ท่านบอกว่ามันอาจจะเป็นอะไรที่เก่าแก่มากๆ อาจจะเก่าแก่กว่าอารยธรรมที่เรารู้จักเสียอีกครับ" ก้องเล่าต่อ "ขณะที่ท่านกำลังพิจารณาแผ่นจารึกอยู่ จู่ๆ ท่านก็กุมขมับ แล้วก็ทรุดลงไปเลยครับ" "คุณเห็นอะไรผิดปกติเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไหมครับ" ธาวินถามอย่างตั้งใจ "เสียงแปลกๆ หรือมีใครอื่นเข้ามาในบริเวณนั้น" ก้องส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีเลยครับอาจารย์ ตอนนั้นมีแค่ผมกับอาจารย์ธนูอยู่ด้วยกันสองคนจริงๆ ครับ" "แล้วเรื่องวิทยุสื่อสารล่ะครับ" ธาวินถามถึงประเด็นที่เขาสงสัย "คุณบอกว่ามันพังไปเอง" "ใช่ครับ" ก้องตอบเสียงสั่น "ผมพยายามติดต่อขอความช่วยเหลือ แต่พอผมจะพูด ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง... ดึงสติผมไป ผมตกใจมาก เลยพยายามกดปุ่มวิทยุอีกที แต่มันก็ไม่ทำงานแล้วครับ" "คุณรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงสติคุณไป?" ธาวินทวนคำ "หมายความว่ายังไงครับ" "ผมไม่แน่ใจครับ" ก้องอธิบาย "มันเหมือนกับ... จู่ๆ ทุกอย่างก็มืดไปหมด แล้วก็กลับมาเหมือนเดิม ผมตกใจมากจริงๆ ครับ" ธาวินพยักหน้า เขารับฟังคำบอกเล่าของก้องอย่างตั้งใจ แม้ว่าบางส่วนจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่เขาก็เชื่อว่าก้องกำลังพูดความจริงเท่าที่เขารับรู้ "มีอะไรอีกไหมที่คุณจำได้" ธาวินถาม "แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม" ก้องใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตอนที่ผมพยายามติดต่อขอความช่วยเหลือ ผมเห็น... ผมเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ตรงขอบป่า" "เงา?" ธาวินเลิกคิ้ว "คุณแน่ใจนะ" "แน่ใจครับ" ก้องยืนยัน "มันเคลื่อนไหวเร็วมาก แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว ผมคิดว่าคงเป็นสัตว์ป่า แต่... พอมาคิดดูอีกที มันดูไม่เหมือนสัตว์ป่าทั่วไปครับ" ธาวินจดบันทึกข้อมูลลงในสมุดเล่มเล็ก เขาเดินออกจากเต็นท์มาเผชิญหน้ากับความมืดที่เริ่มปกคลุมแหล่งโบราณคดีแห่งนี้ แผ่นจารึกโบราณยังคงวางอยู่ในกล่องใส แสงไฟฉายของเจ้าหน้าที่ส่องไปกระทบ ทำให้ลวดลายอักษรดูราวกับมีชีวิต "คุณก้องครับ" ธาวินเรียกก้องที่เดินตามออกมา "ผมขอคุณดูแผ่นจารึกอีกครั้งได้ไหมครับ" ก้องพยักหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้แผ่นจารึกนั้นอีกครั้ง "คุณจำได้ไหมว่าตอนที่อาจารย์ธนูเสียชีวิต แผ่นจารึกอยู่ในมือท่าน หรือว่ามันร่วงลงไปแล้ว" ธาวินถาม "มัน... มันร่วงลงไปครับ" ก้องตอบ "ตอนที่อาจารย์ล้มลง แผ่นจารึกก็หลุดออกจากมือท่าน" ธาวินมองไปที่รอยเท้าที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ รอยเท้าของก้องอยู่ห่างจากจุดที่ศพอาจารย์ธนูอยู่พอสมควร แต่รอยเท้าอีกชุดหนึ่ง... มันดูเหมือนจะอยู่ใกล้กับแผ่นจารึกมากกว่า "แล้วรอยเท้านั่นล่ะครับ" ธาวินถาม "คุณเห็นใครอยู่ตรงนั้นไหม" "ไม่ครับ" ก้องส่ายหน้า "ผมไม่เห็นใครเลยจริงๆ" ธาวินก้มลงมองแผ่นจารึกอีกครั้ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่อักษรโบราณเหล่านั้น มันดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน รอคอยให้เขาค้นพบ "อาจารย์ธนู" ธาวินพึมพำ "คุณทิ้งเบาะแสอะไรไว้ให้ผม" เขาเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด มีเพียงแสงดาวริบหรี่ที่ส่องลงมา ราวกับกำลังเป็นพยานให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้