ใต้เงาป่าคอนกรีต

ตอนที่ 17 / 47

ตอนที่ 17 — การไล่ล่าในเมืองใต้ดิน

คมวิ่งฝ่าความมืดมิดของทางเดินใต้ดิน เสียงฝีเท้าของพวกชายชุดดำไล่ตามมาติดๆ ราวกับจะสูดลมหายใจรดต้นคอ เขาหอบหายใจอย่างหนัก หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการหลบหนีเริ่มส่งผล แต่ภาพของเด็กสาวลลินดาและข้อมูลที่เขาเพิ่งค้นพบมันเป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวต่อไป "อรุณี... เธอปลอดภัยแล้วใช่ไหม?" คมคิดในใจ เขาหวังว่าอรุณีจะสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้สำเร็จ และนำข่าวนี้ไปแจ้งตำรวจได้ทันเวลา เขาหักเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินที่แคบลงเรื่อยๆ ผนังอิฐเก่าๆ ชื้นแฉะ และมีกลิ่นอับชื้น คมไม่แน่ใจว่าทางเดินนี้จะนำไปสู่ที่ใด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาต้องลองเสี่ยงดู "พวกมันตามมาไม่ทันแล้วสินะ" คมพึมพำขณะที่เสียงฝีเท้าของพวกไล่ล่าเริ่มห่างออกไป เขาชะลอความเร็วลงเล็กน้อย เพื่อประเมินสถานการณ์ ทันใดนั้นเอง เขาได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงเหมือนการเคลื่อนไหวของเครื่องจักรบางอย่าง คมหยุดชะงัก เขาค่อยๆ เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง และเมื่อเขาโผล่พ้นมุมทางเดิน เขาก็พบกับภาพที่น่าตกใจ เบื้องหน้าเขาคือพื้นที่กว้างขวาง เป็นเหมือนกับโรงงานใต้ดินขนาดย่อมๆ มีเครื่องจักรไอน้ำขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่ทั่วบริเวณ บางเครื่องกำลังทำงาน ส่งเสียงดังครืดคราด มีท่อส่งไอน้ำพาดผ่านไปมา แสงไฟสีส้มสลัวๆ จากตะเกียงน้ำมันที่ติดอยู่ตามผนัง ทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก "นี่มันที่ไหนกัน?" คมพึมพำ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าใต้เมืองแห่งนี้จะมีอะไรแบบนี้ซ่อนอยู่ ขณะที่เขากำลังสำรวจสภาพแวดล้อม เสียงฝีเท้าของพวกชายชุดดำก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง พวกมันคงหาทางทะลุมาถึงที่นี่จนได้ "อย่าให้มันเข้ามาได้!" คมตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับไปทางที่เขามา และเริ่มมองหาที่กำบัง ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับปุ่มสีแดงขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังใกล้ๆ กับเครื่องจักรไอน้ำเครื่องหนึ่ง คมจำได้ว่าเคยเห็นปุ่มแบบนี้ในภาพยนตร์แอคชั่นหลายเรื่อง มันน่าจะเป็นระบบฉุกเฉินบางอย่าง "ต้องลองดู!" คมตัดสินใจ เขาวิ่งตรงไปยังปุ่มนั้น และกดมันลงไปสุดแรง ทันทีที่คมกดปุ่ม เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงเครื่องจักรที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอน้ำถูกปล่อยออกมาจากท่อส่งอย่างมหาศาล ปิดบังทัศนวิสัยของพวกชายชุดดำที่กำลังจะบุกเข้ามา "เยี่ยมไปเลย!" คมยิ้มมุมปาก เขารีบวิ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังเครื่องจักรไอน้ำขนาดใหญ่ เสียงปืนดังอึกทึก แต่กระสุนส่วนใหญ่ไม่สามารถทะลุผ่านม่านไอน้ำหนาทึบได้ คมอาศัยจังหวะนี้ในการประเมินสถานการณ์ เขาเห็นว่าทางด้านขวาของโรงงาน มีทางออกฉุกเฉินที่ดูเหมือนจะเปิดออกสู่ภายนอก "ต้องหนีออกไปทางนั้น!" คมคิด เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยไอน้ำ สลับกับการหลบหลีกกระสุนที่อาจจะหลงเข้ามา เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากเครื่องจักรไอน้ำ แต่เขาก็ไม่สนใจ เมื่อใกล้ถึงทางออกฉุกเฉิน คมก็ต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคสุดท้าย เขาเห็นชายชุดดำอีกสองคนยืนขวางทางอยู่ แต่พวกมันดูจะสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "หยุดอยู่ตรงนั้น!" ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกน คมไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างดี เข้าต่อย เตะ และใช้ศอกเข้าสกัดกั้นการโจมตีของพวกมัน การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงเครื่องจักรและไอน้ำที่ยังคงคุกรุ่น คมสามารถจัดการกับชายชุดดำทั้งสองคนได้สำเร็จ และรีบเปิดประตูทางออกฉุกเฉินออกไป เมื่อก้าวเท้าออกสู่ภายนอก คมก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง เป็นถนนที่อยู่ชานเมือง ห่างจากใจกลางเมืองพอสมควร อากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกถึงความโดดเดี่ยว "อรุณี..." คมหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา "เธออยู่ไหน? ฉันออกมาได้แล้ว" เสียงของอรุณีตอบกลับมาอย่างอ่อนแรง "คม... ฉัน... ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล..." "โรงพยาบาล? เกิดอะไรขึ้น?" คมถามด้วยความตกใจ "ฉัน... ฉันถูกยิง... ตอนที่กำลังจะหนีออกมา..." เสียงของอรุณีขาดหายไปเป็นพักๆ คมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลายลงมา "ไม่จริง! อรุณี! เธออยู่ที่โรงพยาบาลไหน? ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!" "ไม่ต้อง... มา... หรอก... คม..." เสียงของอรุณีแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "เก็บ... หลักฐาน... ไว้... แล้ว... เปิดโปง... พวกมัน..." "อรุณี! อย่าพูดแบบนั้นสิ! อดทนไว้นะ! ฉันจะไปหา!" คมพยายามตะโกน แต่เสียงของอรุณีได้เงียบหายไปแล้ว คมยืนนิ่งอยู่กลางถนน ความรู้สึกเสียใจ โกรธ และสิ้นหวังถาโถมเข้ามา เขาจับมือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้การเสียสละของอรุณีสูญเปล่าไปได้ "ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกทำแบบนี้ได้อีก!" คมประกาศก้องไปในความมืดมิด "ฉันจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด! ฉันจะล้างแค้นให้เธอเอง อรุณี!" คมหันหลังกลับไปยังทิศทางที่เขาจากมา แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้วิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว เขากำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาจะต้องเป็นฝ่ายชนะให้ได้

3,989 ตัวอักษร