หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวเดชาได้แล้ว คมก็หันกลับไปที่อรุณี "เธอโอเคไหม?" อรุณีพยักหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเครือ "ดี" คมกล่าว "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการไปที่ห้องใต้ดินนั่น" คมหันไปมองทางที่อรุณีเคยบอก เขาเดินไปที่ตู้หนังสืออีกครั้ง และออกแรงดันมันไปทางซ้ายอย่างเต็มที่ ช่องเล็กๆ หลังตู้หนังสือเปิดออกสู่ความมืดสนิท "อรุณี เธอจะไปกับฉันไหม?" คมถาม อรุณีส่ายหน้า "ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้วค่ะคุณคม ฉันขออยู่ที่นี่กับเจ้าหน้าที่นะคะ" คมเข้าใจ เขาพยักหน้า "โอเค งั้นฉันจะไปคนเดียว" คมเตรียมตัวอย่างรอบคอบ เขาหยิบไฟฉายกระบอกใหญ่จากกระเป๋า และตรวจสอบว่ามันทำงานได้ดี เขาไม่รู้ว่าข้างล่างนั้นจะมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง เขาได้แต่หวังว่าจะมีทางออกและที่หลบซ่อนที่ปลอดภัยสำหรับน้ำหวาน "ระวังตัวด้วยนะคะคุณคม" อรุณีกล่าวด้วยความเป็นห่วง "ขอบคุณ" คมตอบ ก่อนจะก้าวเข้าสู่ช่องว่างหลังตู้หนังสือ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในความมืด คมสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกและอับชื้น กลิ่นดินและกลิ่นอับชื้นคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาเปิดไฟฉายส่องนำทาง เบื้องหน้าของเขาคือบันไดไม้ที่ทอดตัวลงสู่ความมืดมิด บันไดดูเก่าแก่และผุพัง ราวกับไม่เคยมีใครใช้งานมานาน "ไม่น่าเชื่อว่าจะมีที่แบบนี้ซ่อนอยู่ในใจกลางเมือง" คมพึมพำกับตัวเอง เขาค่อยๆ ก้าวลงบันไดทีละขั้น เสียงไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาวางเท้าลงไป เขาต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมาก เกรงว่าบันไดจะหักลงไปเสียก่อน เมื่อลงมาถึงด้านล่าง คมพบว่าตัวเองอยู่ในอุโมงค์แคบๆ ที่ขุดลงไปใต้ดิน ผนังอุโมงค์เป็นดินเปล่าๆ มีน้ำหยดลงมาเป็นระยะๆ "น้ำหวาน... เธออยู่ที่ไหน?" คมภาวนาในใจ เขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ แสงไฟฉายของเขาส่องไปทั่ว คมกวาดสายตาสำรวจทุกซอกทุกมุม เขาเห็นร่องรอยของการใช้งานอยู่บ้าง เช่น รอยเท้าที่จางๆ และเศษขยะบางอย่าง "เดชา... แกมันเลวทรามเกินไปจริงๆ" คมกล่าวอย่างรู้สึกขยะแขยง คมเดินต่อไปเรื่อยๆ อุโมงค์เริ่มคดเคี้ยวไปมา เขารู้สึกเหมือนกำลังหลงอยู่ในเขาวงกต "ต้องมีทางออกสิ" คมพยายามให้กำลังใจตัวเอง หลังจากเดินมาได้สักพัก เขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างหน้า เสียงนั้นเบามาก คล้ายเสียงครางเบาๆ "เสียงอะไรกัน?" คมหยุดเดิน และเงี่ยหูฟัง เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คมแน่ใจว่ามันคือเสียงของคน "น้ำหวาน!" คมตะโกนเรียกชื่อเธอ เสียงนั้นเงียบหายไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาอีกครั้ง เบาลงกว่าเดิม คมเร่งฝีเท้าเดินไปทางต้นเสียง เขาสังเกตเห็นแสงไฟริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์ เมื่อเดินไปถึง คมก็พบว่าอุโมงค์สิ้นสุดลงที่หน้าประตูเหล็กบานหนึ่ง ซึ่งมีแสงไฟลอดออกมาจากใต้ประตู "อยู่ที่นี่เองสินะ" คมกล่าว เขาเข้าไปใกล้ประตูเหล็กนั้น และพยายามจะผลักมันออก แต่ประตูก็แน่นหนามาก "น้ำหวาน! ถ้าเธอได้ยินฉัน เปิดประตูหน่อย!" คมตะโกน ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านรอยรั่วของประตู คมถอยออกมาเล็กน้อย เขาเริ่มมองหาช่องทางอื่น เขาเห็นช่องระบายอากาศเล็กๆ ที่อยู่สูงขึ้นไปบนผนัง "คงต้องลองวิธีนี้ดู" คมตัดสินใจ เขาปีนป่ายขึ้นไปบนผนังอย่างทุลักทุเล เขาใช้รอยแตกของผนังและโครงเหล็กที่ยื่นออกมาเป็นที่ยึดจับ เมื่อปีนขึ้นไปถึงช่องระบายอากาศ คมก็ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปข้างใน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คมแทบหยุดหายใจ ในห้องเล็กๆ ที่อับทึบนั้น น้ำหวานนอนหมดสติอยู่บนพื้น เธอมีสภาพที่ดูซูบผอมและอ่อนแอ ดวงตาของเธอปิดสนิท "น้ำหวาน!" คมตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ เขาพยายามจะเข้าไปในห้อง แต่ช่องระบายอากาศเล็กเกินไป เขาจะเข้าไปไม่ได้ "ไม่นะ! ฉันต้องช่วยเธอ!" คมเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง เขากลับลงมาที่พื้น และพยายามจะพังประตูเหล็กนั้น คมออกแรงเตะและต่อยประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง แต่ประตูนั้นแข็งแรงมาก เขาทำได้เพียงทำให้เกิดเสียงดังโครมคราม "ใครก็ได้! ช่วยด้วย! มีคนติดอยู่ข้างใน!" คมตะโกนสุดเสียง เขาตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าจะมีใครสักคนได้ยินเสียงของเขา ทันใดนั้นเอง คมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลังของอุโมงค์ "ใครน่ะ! อยู่ตรงนั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น คมหันไปมอง เขาเห็นเงาคนหลายคนกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับไฟฉาย "พวกแกเป็นใคร?" คมถามด้วยความระแวง "เราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ" เสียงหนึ่งตอบ "เราได้รับแจ้งเหตุ" คมรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "ช่วยด้วยครับ! มีเด็กผู้หญิงติดอยู่ข้างใน!" คมรีบแจ้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาถึงหน้าประตูเหล็ก พวกเขาเห็นสภาพของประตูที่ถูกทำลาย และได้ยินเสียงน้ำหวานที่เริ่มครางเบาๆ "เปิดประตูเร็วเข้า!" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกคำสั่ง เจ้าหน้าที่อีกสองสามคนใช้เครื่องมือพิเศษงัดประตูเหล็กจนเปิดออก เมื่อประตูเปิดออก คมก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง เขาเข้าไปประคองร่างของน้ำหวานขึ้นมา "น้ำหวาน... ฉันมาแล้ว" คมพูดปลอบโยน น้ำหวานค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอเห็นใบหน้าของคม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "คุณ... คุณมาช่วยฉันแล้ว" น้ำหวานพูดเสียงแผ่ว "ใช่ ฉันมาช่วยเธอแล้ว" คมตอบ "เธอปลอดภัยแล้ว" คมอุ้มน้ำหวานขึ้นมาอย่างเบามือ เขารู้ว่าเธออ่อนแอมาก "เราต้องรีบพาเธอออกไป" คมกล่าวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพยักหน้า "เราจะพาเธอไปโรงพยาบาลทันที" ขณะที่คมกำลังจะเดินออกจากห้องไป เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้อง มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ คมหยิบมันขึ้นมาเปิดดู หน้าแรกของสมุดบันทึกมีเขียนไว้ว่า "บันทึกของน้ำหวาน" คมเปิดอ่านไปเรื่อยๆ เขาพบว่าน้ำหวานได้บันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่เธอต้องเผชิญไว้ในนี้ มีทั้งเรื่องราวการถูกล่อลวง การถูกบังคับ และความหวังอันริบหรี่ของเธอ คมรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่งกับสิ่งที่ได้อ่าน "นี่คือหลักฐานสำคัญ" คมกล่าวพลางมองไปที่สมุดบันทึก เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามา "คุณคม เราจะจัดการเรื่องนี้นะครับ" คมพยักหน้า "ฉันจะให้สมุดบันทึกเล่มนี้กับคุณ" คมส่งสมุดบันทึกให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาแน่ใจว่านี่คือสิ่งที่เดชาจะต้องชดใช้ คมอุ้มน้ำหวานออกจากอุโมงค์ และพาเธอขึ้นไปยังเบื้องบน เมื่อก้าวออกมาจากช่องหลังตู้หนังสือ คมก็เห็นอรุณียืนรออยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล "คุณคม! คุณน้ำหวาน!" อรุณีร้องด้วยความดีใจ "เธอปลอดภัยแล้ว" คมกล่าว อรุณีรีบเข้าไปประคองน้ำหวาน "ขอบคุณมากนะคะคุณคม" คมมองไปที่อรุณี เขารู้ว่าเธอได้ผ่านอะไรมามากเช่นกัน "ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว" คมกล่าว เขาหันไปมองห้องที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังนำตัวเดชาออกไป "ใต้เงาป่าคอนกรีต... จะไม่มืดมนอีกต่อไป" คมพึมพำ