คุณคมคะ เสียงของอรุณีดังขึ้นจากด้านหลัง คมหันไปมอง เธอมีสีหน้าเหนื่อยอ่อน แต่แววตาฉายประกายความมุ่งมั่น สภาพของเธอหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืนนี้ดูเหมือนจะผ่านศึกหนักมาไม่น้อย รอยช้ำจางๆ บนใบหน้ายังคงบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด "อรุณี... เธอโอเคไหม" คมถามด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าเธอต้องเผชิญกับอะไรมาบ้างตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา "ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณคม" อรุณีตอบ พยายามยิ้มให้กำลังใจ "แต่ฉันเป็นห่วงเรื่อง... เรื่องนั้นค่ะ" คมพยักหน้าเข้าใจ "ฉันก็เหมือนกัน การกวาดล้างเมื่อคืนนี้ได้ผลเกินคาด เราสามารถยับยั้งการค้ามนุษย์ได้หลายกลุ่ม แต่ศพที่พบในอุโมงค์นั่น... มันยังเป็นปริศนา" "ใช่ค่ะ" อรุณีเสริม "จำนวนศพที่มากขนาดนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องการค้ามนุษย์ธรรมดาๆ แล้ว มันต้องมีอะไรที่ใหญ่กว่านั้นแน่ๆ" ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองไปยังซากปรักหักพังของอาคารที่เคยเป็นแหล่งกบดานของเหล่าอาชญากร แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ทำให้เห็นความโหดร้ายของสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ชัดเจนขึ้น เศษอิฐเศษปูนกระจัดกระจายไปทั่ว กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงลอยปะปนมากับอากาศ "ฉันได้คุยกับเจ้าหน้าที่แล้ว" คมพูดขึ้น "พวกเขากำลังเร่งตรวจสอบอัตลักษณ์ของผู้เสียชีวิตทั้งหมด แต่ก็ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่ เหยื่อส่วนใหญ่ไม่มีเอกสารติดตัวเลย" "แล้วเราจะตามหาใครได้บ้างคะ" อรุณีถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เรายังมีคนที่เราต้องตามหา" คมตอบ "อย่างน้อยก็เด็กสาวอีกสองคนที่ยังไม่เจอตัว" "แต่เมื่อคืนนี้..." อรุณีเริ่มพูด แต่แล้วก็ชะงัก "ฉันหมายถึง... ผู้การชาญ... เขาบอกว่าจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ แต่ทำไมถึงได้ล่าช้าขนาดนี้คะ" คมขมวดคิ้ว "นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่เหมือนกัน อรุณี" เขาหันหน้าไปมองอรุณี ดวงตาฉายแววสงสัย "การที่หน่วยงานของเขายังไม่เข้ามาช่วยเต็มที่ ทั้งๆ ที่เรารู้ว่ามีเครือข่ายที่ใหญ่กว่าที่เราคิดซ่อนอยู่ในเมืองนี้ มันแปลกเกินไป" "คุณคมหมายถึง..." อรุณีพยายามตีความ "ฉันไม่แน่ใจ" คมตอบ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล การที่ผู้การชาญพยายามปิดบังบางอย่าง หรืออาจจะกำลังรอโอกาสบางอย่างอยู่" "แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ... ใครจะอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้คะ" อรุณีถามอย่างหวาดหวั่น "นั่นแหละคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบ" คมว่า "ฉันจะไปพบผู้การชาญอีกครั้งวันนี้ ฉันจะกดดันเขาให้เปิดเผยข้อมูลทั้งหมด" "ฉันจะไปด้วยค่ะ" อรุณีรีบเสนอ "เธอเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มานะ" คมทักท้วง "พักผ่อนก่อนดีกว่า" "ไม่ค่ะ ฉันต้องไปด้วย" อรุณียืนกราน "ฉันรู้ว่าผู้การชาญมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคดีของน้องสาวฉัน ฉันจะไม่ยอมให้เขาปิดบังมันอีกต่อไป" คมมองเข้าไปในดวงตาของอรุณี เขาเห็นความเจ็บปวด ความโกรธ และความมุ่งมั่นที่ลุกโชนอยู่ภายใน เขาพยักหน้า "ก็ได้ เราไปด้วยกัน" ทั้งสองเดินออกจากพื้นที่เกิดเหตุ มุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจ ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงเต็มไปด้วยความตรึงเครียด คมรู้สึกได้ว่าการต่อสู้ของเขายังไม่จบสิ้น การกวาดล้างครั้งใหญ่เมื่อคืนนี้เป็นเพียงการเปิดฉาก ไม่ใช่บทสรุป เขาต้องค้นหาความจริงให้ได้ ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเงาป่าคอนกรีตแห่งนี้ และเด็กสาวอีกสองคนนั้นอยู่ที่ไหน เมื่อมาถึงสถานีตำรวจ บรรยากาศก็ดูจะคึกคักกว่าปกติ เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังขนย้ายเอกสารจำนวนมากออกจากห้องทำงานของผู้การชาญ "เกิดอะไรขึ้นครับ" คมถามเจ้าหน้าที่ที่เดินสวนออกมา "ผู้การชาญกำลังย้ายสำนักงานครับคุณคม" เจ้าหน้าที่ตอบอย่างรีบร้อน "มีคำสั่งด่วนจากเบื้องบน" "ย้ายสำนักงาน?" คมทวนคำด้วยความแปลกใจ "ทำไมล่ะครับ" "ไม่ทราบครับ ผมแค่ได้รับคำสั่งให้ช่วยขนของ" เจ้าหน้าที่ตอบก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว คมหันไปมองอรุณี สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "เขาหนีไปแล้วใช่ไหมคะ" "ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น" คมตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้เขาหนีไปง่ายๆ" คมเดินตรงไปยังห้องทำงานของผู้การชาญที่บัดนี้ว่างเปล่า เขาสำรวจรอบๆ ห้องอย่างละเอียด พยายามมองหาเบาะแสบางอย่างที่อาจถูกทิ้งไว้ "มีอะไรไหมคะ" อรุณีถามขณะเข้ามาสำรวจข้างๆ "ยังไม่เห็นอะไรที่น่าสงสัยเป็นพิเศษ" คมตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลจริงๆ การย้ายสำนักงานแบบกะทันหันแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติ" ทันใดนั้น สายตาของคมก็เหลือบไปเห็นมุมหนึ่งของโต๊ะทำงานที่ดูเหมือนจะมีรอยขีดข่วนบางอย่าง เขาเข้าไปใกล้ๆ และใช้ปลายนิ้วลูบเบาๆ พบว่ามีลิ้นชักลับที่ซ่อนอยู่ "เจอแล้ว" คมพึมพำ เขาดึงลิ้นชักออกมาอย่างระมัดระวัง ข้างในมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ เล่มหนึ่ง "นี่มันอะไรคะ" อรุณีถามด้วยความสงสัย คมเปิดแฟ้มออก ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่าย รายงาน และเอกสารต่างๆ ที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับการค้ามนุษย์และการลักลอบขนส่งสิ่งผิดกฎหมาย แต่สิ่งที่ทำให้คมและอรุณีต้องตกตะลึงคือรายชื่อของบุคคลที่มีอำนาจในสังคมหลายคนปรากฏอยู่ในเอกสารเหล่านั้น "นี่มัน..." อรุณีอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร" "ฉันว่าเราเจอต้นตอของเรื่องทั้งหมดแล้วล่ะอรุณี" คมกล่าวเสียงเข้ม "ผู้การชาญไม่ได้แค่เกี่ยวข้อง แต่เขาเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายนี้มาตลอด" "แล้วเด็กสาวที่หายไปล่ะคะ" อรุณีถามเสียงสั่นเครือ "พวกเขาก็ถูกส่งไปให้พวกคนเหล่านี้ใช่ไหมคะ" "อาจจะเป็นอย่างนั้น" คมตอบ "เอกสารพวกนี้ต้องถูกนำไปตรวจสอบอย่างละเอียด เราต้องรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้จริงๆ" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นที่หน้าประตูสถานีตำรวจ เสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากด้านนอก "เกิดอะไรขึ้น" คมถาม "คงมีคนพบความผิดปกติ" อรุณีพูด คมปิดแฟ้มเอกสารอย่างรวดเร็ว "เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเราเจออะไร" ทั้งสองรีบออกจากห้องทำงานผู้การชาญ และมุ่งหน้าไปยังทางออกฉุกเฉิน พวกเขาเห็นกลุ่มคนสวมชุดดำกำลังบุกเข้ามาในสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว "พวกมันมาแล้ว!" คมตะโกน "วิ่ง!" ทั้งคมและอรุณีวิ่งหนีเข้าไปในตรอกแคบๆ เสียงปืนดังสนั่นไล่หลังมาติดๆ การไล่ล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุดได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ ด้วยหลักฐานที่อยู่ในมือของคม พวกเขามีโอกาสที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมดได้