คมยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะบิดเบี้ยวและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ สมุดบันทึกในมือของเขากำลังจะเปิดเผยความจริงที่จะสั่นสะเทือนวงการทั้งหมด "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ ข้อมูลในสมุดบันทึกระบุว่า ผู้การชาญ ไม่ใช่แค่ผู้ร่วมขบวนการ แต่เป็นหนึ่งในผู้บงการหลักที่อยู่เบื้องหลังการค้ามนุษย์ การลักลอบขนของเถื่อน และการฉ้อฉลต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองนี้ เขาใช้ตำแหน่งหน้าที่ของตนเองในการปกป้องเครือข่าย และกำจัดผู้ที่คิดจะเปิดโปง แต่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือ ข้อความสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือที่สั่นเทาและดูเหมือนจะเขียนด้วยความสิ้นหวัง "ข้าไม่เหลือทางเลือกแล้ว... หากข้าต้องล่มสลาย ก็ขอให้ทุกอย่างจบลงไปด้วยกัน" คมรู้ทันทีว่าผู้การชาญกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และอันตราย เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ และนำข้อมูลนี้ไปให้อรุณีและช้าง คมรีบปิดสมุดบันทึก และเก็บมันไว้ในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เขาหันหลังกลับ เตรียมจะปีนออกทางหน้าต่าง แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกประตูห้องทำงาน "ใครน่ะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น คมใจหายวาบ เขาไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาในห้องนี้ได้ เขาพยายามตั้งสติ มองหาที่ซ่อน ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของชายในชุดเครื่องแบบตำรวจ... ผู้การชาญ! "แก... แกมาทำอะไรที่นี่!" ผู้การชาญตะคอก ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ คมยืนเผชิญหน้ากับผู้การชาญ เขาไม่คิดว่าผู้การชาญจะกลับมาที่บ้านพักของตนเองในเวลานี้ "ฉันมาเอาความจริงที่คุณพยายามซ่อนเอาไว้" คมตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย "แกมันโง่เง่า!" ผู้การชาญคำราม "แกคิดว่าแกจะเปิดโปงฉันได้งั้นรึ" "ผมรู้ทุกอย่างแล้ว" คมพูด "ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร และคุณทำอะไรมาบ้าง" ผู้การชาญหัวเราะในลำคอ "ความรู้ของแกมันจะนำพาไปสู่ความตาย" เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม "ผมไม่กลัวคุณ" คมยืนกราน "แกจะกลัว... เมื่อได้เห็นสิ่งที่ฉันเตรียมไว้" ผู้การชาญพูดจบ เขาก็ชักปืนพกออกมาจากเสื้อ คมถอยหลังไปเล็กน้อย เขาไม่มีอาวุธติดตัว มีเพียงสมุดบันทึกในกระเป๋า "คุณจะทำอะไร" คมถาม "ฉันจะทำให้ทุกอย่างจบลง" ผู้การชาญตอบ "แกจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" ผู้การชาญยกปืนขึ้นเล็งมาที่คม ท่ามกลางความตึงเครียด คมรู้ว่านี่คือช่วงเวลาความเป็นความตาย แต่ก่อนที่ผู้การชาญจะได้เหนี่ยวไก เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ผู้การชาญชะงักไปเล็กน้อย เขามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะกดรับสาย "ว่าไง..." เขาพูด แต่เสียงของเขาสั่นเครือ คมฉวยโอกาสนี้ สบตาผู้การชาญที่กำลังเสียสมาธิ เขาพุ่งเข้าใส่ผู้การชาญอย่างรวดเร็ว เกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้นในห้องทำงาน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว หลายครั้งที่คมต้องหลบกระสุนอย่างหวุดหวิด ในที่สุด คมก็สามารถแย่งปืนไปจากมือของผู้การชาญได้สำเร็จ แต่ในระหว่างการต่อสู้ ผู้การชาญกลับเสียหลัก พุ่งไปชนชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ชั้นหนังสือเอียงวูบ ก่อนจะล้มครืนลงมาทับร่างของผู้การชาญ "อ๊ากกก!" เสียงของผู้การชาญดังขึ้น ก่อนจะเงียบไป คมรีบเข้าไปดู พบว่าผู้การชาญติดอยู่ใต้กองหนังสือที่ทับถมกันอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดและฝุ่น "แก... แกทำกับฉันแบบนี้..." ผู้การชาญพูดเสียงแผ่วเบา "ผมแค่ปกป้องตัวเอง" คมตอบ "ทั้งหมด... ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกเขา..." ผู้การชาญพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "...ฉันแค่... แค่พยายามเอาตัวรอด..." คมมองไปยังซากปรักหักพังตรงหน้า เขาไม่รู้สึกสะใจ แต่กลับรู้สึกสงสารชายที่ครั้งหนึ่งเคยมีอำนาจสูงสุดในเมืองนี้ ทันใดนั้นเอง เสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน "ตำรวจ!" คมตะโกน "ผมอยู่ที่นี่! ผู้การชาญอยู่ที่นี่!" คมรีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง เขาเปิดหน้าสุดท้าย และอ่านข้อความที่ผู้การชาญเขียนไว้... "ข้าไม่เหลือทางเลือกแล้ว... หากข้าต้องล่มสลาย ก็ขอให้ทุกอย่างจบลงไปด้วยกัน" คมเข้าใจแล้ว ผู้การชาญกำลังจะจุดชนวนระเบิดเพื่อทำลายทุกอย่าง รวมทั้งตัวเอง! "คุณชาญ!" คมตะโกน "คุณทำอะไรลงไป! คุณจะระเบิดทุกอย่างงั้นเหรอ!" ผู้การชาญหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ใช่! ถ้าฉันต้องตาย ทุกคนก็ต้องตายไปด้วยกัน!" คมรู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เขาต้องรีบหาทางหยุดยั้งเหตุการณ์นี้ เขาหันไปมองรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องโลหะขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน "นี่มัน..." คมรีบเข้าไปดู พบว่าเป็นกล่องควบคุมระเบิด! คมพยายามปลดชนวน แต่เขาก็ไม่เคยมีประสบการณ์กับระเบิดมาก่อน เสียงสัญญาณของระเบิดดังขึ้นถี่ๆ บ่งบอกว่าเวลาเหลือกำลังจะหมดลง ในขณะที่คมกำลังพยายามอย่างเต็มที่ ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามา! อรุณีและช้าง! พวกเขามาถึงแล้ว! "คม!" อรุณีตะโกน "เกิดอะไรขึ้น!" "รีบไป!" คมตะโกนกลับ "พาตัวผมออกไป! ผมมีหลักฐาน!" ช้างรีบเข้ามาช่วยคม เขาเห็นกล่องควบคุมระเบิด และเข้าใจสถานการณ์ทันที "คม! ถอยไป!" ช้างตะโกน "ฉันจะจัดการเอง!" ช้างผู้มีประสบการณ์ในการจัดการกับสถานการณ์อันตราย เคยผ่านการฝึกฝนมาบ้าง เขาเริ่มลงมือปลดชนวนระเบิดอย่างรวดเร็ว อรุณีมองดูด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอก็พยายามตั้งสติ "คม! ไปกันเถอะ!" อรุณีพยายามดึงแขนคม "แต่..." "ไป!" ช้างตะโกน "เหลือเวลาอีกไม่มาก!" คมลังเล แต่เขารู้ว่าช้างกำลังทำในสิ่งที่เขาทำไม่ได้ เขาจึงยอมให้ อรุณี ดึงเขาออกไปจากห้อง ทั้งสามรีบวิ่งออกจากบ้านพักผู้การชาญ ขณะที่เสียงสัญญาณของระเบิดยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาออกมาถึงรถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อมา... เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! บ้านพักของผู้การชาญทั้งหลังระเบิดตูม! เปลวเพลิงลุกท่วมขึ้นสู่ท้องฟ้า! คม อรุณี และช้าง มองดูภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ผู้การชาญเลือกที่จะจบชีวิตของตนเอง พร้อมกับความลับทั้งหมดที่เขามี "เขา... เขาเลือกที่จะทำแบบนี้จริงๆ" อรุณีพูดเสียงสั่น คมมองไปยังซากปรักหักพังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาได้ความจริงบางส่วนมา แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด "อย่างน้อย... เราก็ได้หลักฐานสำคัญมา" คมกล่าว "และเราก็หยุดยั้งความเสียหายที่จะเกิดขึ้นได้" ช้างพยักหน้า "ใช่คม ตอนนี้เรามีสิ่งที่ต้องทำต่อไป" อรุณีหันไปมองคม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น "น้องสาวของฉัน... เรายังต้องตามหาเธอ" คมพยักหน้า เขามองไปยังกลุ่มควันสีดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า นึกถึงเด็กสาวที่ยังคงหายตัวไป แม้ว่าผู้บงการคนสำคัญจะตายไปแล้ว แต่การต่อสู้เพื่อความยุติธรรมของเขายังไม่จบสิ้น เขาต้องค้นหาความจริงให้ได้ จนกว่าเด็กสาวที่หายตัวไปจะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย เงาป่าคอนกรีตอาจจะมืดมิด แต่แสงแห่งความหวังและความยุติธรรมจะยังคงส่องสว่างนำทางพวกเขาไป