คมยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ แสงไฟนีออนสีขาวจากหลอดไฟเหนือโต๊ะทำงานส่องสะท้อนบนแว่นตา ทำให้ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ กาแฟแก้วสุดท้ายที่เหลืออยู่บนถาดรองมีเพียงก้นแก้วบางๆ บ่งบอกถึงการทำงานหนักตลอดทั้งคืน เขาไล่สายตาไปตามแผนภาพที่วาดไว้บนกระดาษแผ่นใหญ่ วาดต่อ เติมข้อมูล หาความเชื่อมโยง ระหว่างคดีของอรุณีกับคดีอื่นๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับคม มันคือชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่กำลังค่อยๆ เผยให้เห็นภาพใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัว “สิบสองคดี... ทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน” คมพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการขาดน้ำ “เหยื่อส่วนใหญ่เป็นเด็กสาววัยรุ่น บางคนก็เป็นเด็กเล็กๆ ที่หายตัวไปจากบ้านโดยไม่มีร่องรอย” เขาหยิบปากกาขึ้นมาขีดเส้นใต้ข้อมูลบางอย่างบนแผนภาพ คดีของอรุณีเป็นคดีล่าสุดที่เกิดขึ้น สัญญาณเตือนบางอย่างดังขึ้นในหัวเขา คล้ายกับเสียงกระดิ่งที่เตือนให้ระวังอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “แล้วที่น่าสงสัยที่สุดคือ... ทุกคดีไม่มีการแจ้งความคนหายที่ผิดสังเกต” คมขมวดคิ้ว “มันเหมือนกับว่า... ทุกคนยอมรับการหายตัวไปของเด็กๆ พวกนั้น” นี่คือจุดที่คมรู้สึกไม่ชอบมาพากล “มันไม่ปกติเลย” เขาพูดเสียงเบา “ไม่ว่าจะเมืองไหนก็ไม่มีใครยอมรับให้ลูกหลานตัวเองหายไปแบบนี้ง่ายๆ” เขาจ้องมองไปที่รายชื่อของสถานประกอบการที่เกี่ยวข้องกับคดีก่อนๆ บางแห่งเป็นบาร์หรู บางแห่งเป็นแหล่งบันเทิงยามค่ำคืน และบางแห่งก็เป็นเพียงโรงงานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง คมลากเส้นเชื่อมโยงระหว่างชื่อเหล่านั้นเข้าด้วยกัน พยายามหาความเกี่ยวโยงที่ซ่อนอยู่ “แล้วทำไมถึงต้องเป็นสถานที่พวกนี้?” เขาถามตัวเอง “มีอะไรที่สถานที่พวกนี้มีเหมือนกัน?” ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวคม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่อ กดโทรออกไปยังเบอร์ของเพื่อนเก่าสมัยเป็นตำรวจนครบาล “ว่าไงนะ... ชัย? ยังไม่นอนอีกเหรอ?” เสียงห้าวๆ ของชัยดังลอดออกมาจากปลายสาย “มีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย” คมตอบ น้ำเสียงจริงจัง “พอจะเช็คข้อมูลเกี่ยวกับสถานบันเทิงที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตในช่วงสองปีที่ผ่านมาได้ไหม? โดยเฉพาะพวกที่มีประวัติเกี่ยวข้องกับ... อะแฮ่ม... พวกธุรกิจสีเทา” ชัยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “นายกำลังขุดเรื่องอะไรของนายอยู่อีกแล้วคม? บอกมาสิ ฉันจะได้ช่วยดูให้” “เกี่ยวกับคดีเด็กหาย” คมตอบสั้นๆ “ฉันคิดว่ามันเกี่ยวโยงกัน” “เด็กหาย? ที่นี่น่ะเหรอ? ไม่เห็นมีข่าวอะไร” ชัยสงสัย “บางคดีก็เงียบๆ ไปน่ะสิ” คมเว้นจังหวะ “ช่วยหน่อยนะชัย ฉันติดแหง็กอยู่ตรงนี้จริงๆ” “ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันลองดูให้” ชัยตอบรับ “แต่ถ้ามีอะไรอันตราย บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องที่มันเกินตัว” “ขอบใจมาก” คมกล่าว เขาตัดสายแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา แต่สมองก็ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน "สถานที่เหล่านั้น... มันอาจจะเป็นแค่จุดแวะพัก" คมคิด "จุดแวะพักก่อนที่จะถูกส่งต่อไปยังที่อื่น" ภาพของโกดังร้างที่เขาเคยไปสำรวจเมื่อไม่นานมานี้แวบเข้ามาในหัว ความรู้สึกไม่ปลอดภัย กลิ่นอับชื้น และความมืดมิดที่ปกคลุมทุกสิ่ง มันมีความคล้ายคลึงกับบางอย่างที่คมกำลังตามหา "หรือว่า... เด็กๆ พวกนั้นไม่ได้หายไปเฉยๆ" คมรำพึง "แต่ถูกลักพาตัวไป... แล้วถูกส่งต่อไปยังขบวนการค้ามนุษย์?" ความคิดนี้ทำให้เขาขนลุกซู่ นี่คือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาตลอดอาชีพนักสืบ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายที่ไม่คุ้นเคย คมลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับ “สวัสดีครับ” “คุณคมใช่ไหมคะ?” เสียงหญิงสาวดังขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ใช่ครับ ผมคม มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ?” “ฉัน... ฉันชื่อนภาค่ะ ฉันเห็นคุณตามหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง” “คุณหมายถึงอรุณีเหรอครับ?” คมถามทันที หัวใจเต้นแรงขึ้น “ค่ะ... ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเด็กที่หายไป... แล้วเมื่อคืนนี้ ฉันเห็นคนกลุ่มหนึ่งพาเด็กผู้หญิงหน้าตาคล้ายอรุณีไปขึ้นรถตู้คันหนึ่งค่ะ” “คุณแน่ใจเหรอครับ? คุณเห็นที่ไหน?” คมถามอย่างรีบร้อน “ที่แถวท่าเรือเก่าค่ะ... ตอนกลางคืนพอดี ฉันกำลังจะกลับบ้าน” เสียงของนภาสั่นเครือ “ฉันกลัวมากตอนนั้น เลยรีบกลับบ้านเลยค่ะ” “คุณนภาครับ คุณจำอะไรเกี่ยวกับรถตู้คันนั้นได้บ้างไหมครับ? สี รุ่น หรือป้ายทะเบียน?” “รถตู้สีดำค่ะ... ทึบๆ หน่อย... ฉันจำรายละเอียดอื่นไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันมืดมาก แล้วฉันก็ตกใจด้วย” “ขอบคุณมากครับคุณนภา” คมกล่าว “คุณนภาอยู่ที่ไหนตอนนี้ครับ? ปลอดภัยดีไหม?” “ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ” “ผมขอให้คุณอยู่ที่นั่นก่อนนะครับ อย่าเพิ่งไปไหน ผมจะรีบไปหา” คมบอก เขาตัดสายทันที ความหวังพวยพุ่งขึ้นมาในใจอีกครั้ง เบาะแสจากอรุณีที่หายตัวไป กำลังจะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่ซับซ้อนกว่าที่คิด "ท่าเรือเก่า..." คมทวนคำ "มันเชื่อมโยงกับที่ที่เราเคยเจอเมื่อคืนนี้" เขาคว้ากุญแจรถและกระเป๋าปืนที่วางอยู่บนโต๊ะ ความเหนื่อยล้าหายไป ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "ครั้งนี้... ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครต้องหายไปอีก" คมเดินออกจากห้องทำงาน แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา ทำให้เขาต้องหรี่ตาลง เขาขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วพุ่งออกไปบนถนน เสียงเครื่องยนต์คำรามราวกับกำลังปลดปล่อยพลังที่ถูกอัดอั้นมาตลอดทั้งคืน "อรุณี... ฉันกำลังจะไปหาเธอ"