คมขับรถตามรถตู้คันที่หลบหนีไป เขาจำหมายเลขทะเบียนได้ และใช้ความเร็วที่คุ้นเคยกับสภาพการจราจรในเมืองกรุง พยายามรักษาช่องว่างระหว่างรถทั้งสองคันให้คงที่ เขาต้องแน่ใจว่ารถคันหน้าไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม “แผนผังนี้... มันต้องมีความหมาย” คมพูดกับตัวเองพลางกวาดสายตาไปตามแผนผังที่เขาได้มาจากแหล่งข่าวลับในตอนก่อนๆ แผนผังนั้นดูเหมือนจะเป็นผังของอาคารใต้ดินขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในย่านอุตสาหกรรมเก่า “ซอยที่พวกนั้นพาอรุณีไปเมื่อคืน... มันอยู่ใกล้กับย่านอุตสาหกรรมนี้นี่นา” คมจำได้ เขาค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้แน่ใจว่ารถตู้คันนั้นไม่ได้หายไปในฝูงรถคันอื่น “ถ้าหุ่นขี้ผึ้งพวกนั้นคือ ‘ศิลปะ’... แล้ว ‘วัตถุดิบ’ คืออะไร” ความคิดของคมเริ่มเชื่อมโยงกับข้อมูลที่เขาได้มาระหว่างการสืบสวนเกี่ยวกับเครือข่ายค้ามนุษย์ที่ซับซ้อนในเมือง “เด็กผู้หญิงหายตัวไป... แล้วกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้ง?” คมสลัดความคิดที่น่ากลัวออกจากหัว เขาสลัดมันออกไปได้ยากเหลือเกิน ในที่สุด รถตู้คันนั้นก็เลี้ยวเข้าไปในโรงงานร้างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมืองเล็กน้อย โรงงานแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตและดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานแล้ว แต่คมสังเกตเห็นแสงไฟกะพริบจากหน้าต่างบางบาน และมีรถบรรทุกหลายคันจอดอยู่รอบๆ บริเวณนั้น “นี่มันรังของพวกมันแน่ๆ” คมคิด เขาดับเครื่องยนต์รถ แล้วค่อยๆ ลดกระจกลงเพื่อฟังเสียง เสียงเครื่องจักรทำงานดังแว่วมาเป็นระยะๆ ผสมผสานกับเสียงพูดคุยอื้ออึง คมตัดสินใจทิ้งรถไว้ริมถนน แล้วค่อยๆ เดินย่องเข้าไปยังรั้วรอบโรงงาน เขาเห็นช่องโหว่เล็กๆ ที่กำแพงจึงมุดเข้าไปด้านใน ภายในโรงงานมีบรรยากาศมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ที่เปิดไว้เป็นบางจุด คมเดินไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรเก่าๆ และเศษวัสดุที่ถูกทิ้งเกลื่อนกลาด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินดังมาจากด้านใน “ต้องหาตัวอรุณีให้เจอ... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นมาจากห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง คมค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของห้องโถงนั้น แล้วแอบมองเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้คมแทบหยุดหายใจ ภายในห้องโถงมีแท่นวางหุ่นขี้ผึ้งจำนวนมาก แต่ละแท่นมีหุ่นขี้ผึ้งที่ดูเหมือนจริงมากๆ ตั้งอยู่ หุ่นเหล่านั้นอยู่ในท่าทางต่างๆ กันไป บางตัวกำลังกรีดร้อง บางตัวกำลังหวาดกลัว และบางตัวก็ดูไร้ชีวิตชีวา และที่สำคัญ... คมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกมัดติดกับแท่นวางกลางห้อง! เธอมีใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อรุณี!” คมอุทานด้วยความตกใจ เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ อรุณี แต่เป็นเด็กผู้หญิงอีกคนที่นภาเห็นในรถตู้ “พวกแกมันคนป่าเถื่อน!” คมตะโกน แล้วเปิดประตูห้องโถงพุ่งเข้าไป ทันทีที่คมปรากฏตัว คนร้ายหลายคนก็หันมามอง พวกเขามีท่าทางตกใจ แต่ก็พร้อมที่จะต่อสู้ “ใครเข้ามา!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน “นักสืบคม!” คมตอบด้วยเสียงกร้าว “ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้!” “แกคิดว่าแกจะทำอะไรได้!” หัวหน้ากลุ่มหัวเราะ “ที่นี่คือรังของพวกเรา!” “รังของพวกแก... กำลังจะถูกทำลาย!” คมพูด พร้อมกับชักปืนออกมา คมยิงปืนขึ้นฟ้าเป็นการข่มขู่ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงงาน ทำให้คนร้ายแตกตื่น “ถ้าใครขยับ... ฉันจะยิง!” คมเตือน คนร้ายบางส่วนพยายามที่จะต่อสู้ แต่คมก็สามารถป้องกันตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้ความได้เปรียบจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยในการเคลื่อนไหวหลบหลีก ในระหว่างที่คมกำลังต่อสู้กับคนร้าย หัวหน้ากลุ่มได้พยายามที่จะเข้าไปหาแท่นวางของเด็กผู้หญิงคนนั้น “แกจะทำอะไร!” คมตะโกน “จะเก็บงานให้เสร็จ!” หัวหน้ากลุ่มตอบ คมเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจวิ่งฝ่าวงล้อมของคนร้าย พุ่งเข้าไปหาหัวหน้ากลุ่ม การต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้นอีกครั้ง คมพยายามที่จะช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ “เจ้านาย! จะให้ทำอย่างไรดีครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งถามหัวหน้ากลุ่ม “จัดการมันให้เสร็จ! แล้วพวกเราจะหนีไป!” หัวหน้ากลุ่มสั่ง ทันใดนั้น ประตูโรงงานก็ถูกพังเข้ามา เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหว ชายชุดดำหลายนายบุกเข้ามาในโรงงาน “ตำรวจ! วางอาวุธลง!” เสียงตะโกนดังขึ้น คมมองไปยังอรุณีที่เขาส่งให้ไปแจ้งตำรวจก่อนหน้านี้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ในที่สุด... ก็มาถึงจนได้” การปะทะกันระหว่างตำรวจและคนร้ายดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่เมื่อตำรวจมีจำนวนมากกว่าและมีอาวุธครบมือ คนร้ายก็ไม่สามารถต้านทานได้ หลังจากจัดการคนร้ายทั้งหมดแล้ว ตำรวจก็รีบเข้าไปช่วยเหลือเด็กผู้หญิงที่ถูกมัดไว้ “ขอบคุณมากครับคุณนักสืบ” นายตำรวจคนหนึ่งกล่าวกับคม “ข้อมูลของคุณมีประโยชน์มาก” “ผมแค่ทำหน้าที่ของผม” คมตอบ “แล้วอรุณีล่ะครับ?” “เธอปลอดภัยดีครับ ตอนนี้อยู่กับเจ้าหน้าที่ของเรา” คมถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หุ่นขี้ผึ้งพวกนี้... มันคืออะไรกันแน่?” คมถามนายตำรวจ “เราจะทำการตรวจสอบทั้งหมดครับ” นายตำรวจตอบ “แต่จากหลักฐานเบื้องต้น... มันดูเหมือนจะเป็นการใช้เหยื่อเป็นแบบในการสร้างหุ่นขี้ผึ้งปลอม เพื่อส่งออกไปขายในตลาดมืด” คมรู้สึกสะอิดสะเอียนกับความคิดนั้น เขาไม่เคยคิดว่าโลกใต้ดินนี้จะบิดเบี้ยวและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ “ผมจะให้เจ้าหน้าที่พาคุณไปพบอรุณีนะครับ” นายตำรวจกล่าว คมพยักหน้า เขาเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจไปยังห้องโถงเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งอรุณีกำลังนั่งพักอยู่ “อรุณี!” คมเรียก อรุณีหันมามองเธอ วิ่งเข้ามากอดคมทันที “ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณมากนะคะ!” เธอพูดทั้งน้ำตา คมกอดเธอตอบ “ไม่เป็นไรนะ... ทุกอย่างจบแล้ว” เขาเงยหน้ามองไปยังแท่นวางหุ่นขี้ผึ้งที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แม้ว่าคดีจะจบลงแล้ว แต่ภาพของหุ่นขี้ผึ้งเหล่านั้นยังคงติดตาเขาอยู่ “รังของแมงป่องดำ... หวังว่าพวกมันจะได้รับผลกรรมที่สาสม” คมคิด เขาพามือลูบหัวอรุณีอย่างอ่อนโยน “ต่อไปนี้... จะไม่มีใครต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้อีกแล้ว” แต่ในใจลึกๆ ของคม เขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดโปงความจริงอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาป่าคอนกรีตแห่งนี้เท่านั้น