บรรยากาศในห้องทำงานของรองศาสตราจารย์นพพรเต็มไปด้วยความอึดอัด คำพูดของเขาเกี่ยวกับ “ผู้ที่เฝ้ามอง” และ “การกำจัดผู้ที่ขวางทาง” ยังคงก้องอยู่ในหูของดนัยและจ่าสิบตำรวจมานพ “ท่านรองศาสตราจารย์ครับ” ดนัยเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง “ท่านบอกว่า ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ จะทำงานอย่างเงียบเชียบ… แล้วเราจะสามารถตรวจสอบพวกเขาได้อย่างไร?” รองศาสตราจารย์นพพรหลับตาลงนิ่ง “เป็นเรื่องยากมาก” เขากล่าว “พวกเขาจะปลอมตัวปะปนอยู่ในสังคม… บางคนอาจจะเป็นคนที่เราพบเห็นได้ทั่วไป… บางคนอาจจะเป็นนักวิชาการ… หรือแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้” “แสดงว่า… ใครก็ได้ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้… อาจจะเป็น ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’?” จ่ามานพถามด้วยน้ำเสียงกังวล “เป็นไปได้” รองศาสตราจารย์นพพรตอบ “พวกเขาจะระมัดระวังตัวอย่างยิ่งยวด… การกระทำทุกอย่างของพวกเขาจะถูกวางแผนมาอย่างดี… เพื่อไม่ให้เกิดร่องรอยที่สามารถสาวไปถึงตัวได้” “แล้วแผนที่แห่งความรู้… ผืนผ้านั้น… มีลักษณะอย่างไรบ้างครับ?” ดนัยถาม “มีรายละเอียดอะไรที่พอจะช่วยให้เราตามหาร่องรอยของมันได้บ้าง?” “ผมจำได้เพียงว่า… ลวดลายบนผืนผ้านั้น… ซับซ้อนมาก” รองศาสตราจารย์นพพรกล่าว “มันไม่ใช่แค่ลวดลายทั่วไป… แต่เป็นเหมือนแผนที่ที่แสดงถึง… ตำแหน่งที่ซ่อนของสิ่งต่างๆ… หรืออาจจะเป็นเส้นทางที่จะนำไปสู่… ความรู้ที่แท้จริง” “แล้วมันเกี่ยวข้องกับข้อความบนกระดาษคั่นหน้าของรองศาสตราจารย์สมเกียรติอย่างไรครับ?” ดนัยถาม “ในเมื่อรองศาสตราจารย์สมเกียรติเป็นคนสุดท้ายที่เห็นข้อความนั้น” “ผมไม่แน่ใจ” รองศาสตราจารย์นพพรตอบ “แต่ผมเดาว่า… ข้อความนั้นอาจจะเป็นคำใบ้… หรือคำเตือน… ที่สมเกียรติได้รับ… ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต” “แล้วใครล่ะครับที่จะส่งคำใบ้นั้นให้เขา?” จ่ามานพสงสัย “อาจจะเป็น… ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ คนหนึ่ง… ที่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของกลุ่ม” รองศาสตราจารย์นพพรเสนอ “หรืออาจจะเป็น… ใครบางคนที่พยายามจะเปิดเผยความจริง… ให้กับสมเกียรติ” “แล้วผืนผ้า ‘แผนที่แห่งความรู้’ นั่น… มีขนาดประมาณเท่าไหร่ครับ?” ดนัยถาม “และมีวัสดุพิเศษอะไรที่ใช้ในการทำไหมครับ?” “ขนาดประมาณ… ผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่” รองศาสตราจารย์นพพรตอบ “ส่วนวัสดุ… ผมไม่แน่ใจ… แต่ดูเหมือนจะเป็นผ้าไหมโบราณ… ที่มีการปักด้วยด้ายสีทอง… และอาจจะมีการผสมผสานกับเส้นใยชนิดพิเศษ… ที่ทำให้มันคงทนต่อกาลเวลา” “เส้นใยชนิดพิเศษ?” ดนัยขมวดคิ้ว “อย่างเช่น… เส้นใยของพืชบางชนิดที่พบได้ยาก?” “อาจจะเป็นไปได้” รองศาสตราจารย์นพพรกล่าว “อาจารย์ของผมเคยพูดถึง… การค้นพบเส้นใยบางชนิด… ที่มีความทนทานเป็นพิเศษ… และสามารถใช้ในการบันทึกข้อมูลได้” “บันทึกข้อมูล?” ดนัยอุทาน “หมายความว่า… ผืนผ้านั้น… ไม่ใช่แค่แผนที่… แต่อาจจะมีความลับอื่นๆ ซ่อนอยู่ด้วย?” “ผมไม่ทราบแน่ชัด” รองศาสตราจารย์นพพรตอบ “แต่มันเป็นไปได้… เพราะอาจารย์ของผม… เชื่อว่าตำรา ‘คัมภีรภาพ’ นั้น… ไม่ใช่แค่ตำรา… แต่เป็นเหมือน… แหล่งรวมของความรู้โบราณ… ที่ควรค่าแก่การศึกษา” “แล้วทำไม… ท่านถึงคิดว่าตำราเล่มนั้นอันตราย?” ดนัยถาม “เพราะ… ความรู้บางอย่าง… อาจจะนำมาซึ่งพลังที่ยิ่งใหญ่… และพลังนั้น… หากถูกใช้ในทางที่ผิด… อาจจะนำมาซึ่งความหายนะ” รองศาสตราจารย์นพพรกล่าว “อาจารย์ของผม… กลัวว่าตำราเล่มนี้… จะตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ต้องการแสวงหาอำนาจ… หรือผู้ที่ต้องการใช้มันเพื่อทำลายล้าง” “แล้วท่านคิดว่า… รองศาสตราจารย์สมเกียรติ… กำลังจะทำอะไรกับตำราเล่มนั้นครับ?” จ่ามานพถาม “ผมไม่แน่ใจ” รองศาสตราจารย์นพพรตอบ “สมเกียรติเป็นคนทะเยอทะยาน… เขาอาจจะต้องการ… ไขความลับของตำราเล่มนั้น… เพื่อชื่อเสียง… หรือเพื่อ… ปลดปล่อยพลังที่ซ่อนอยู่” “แล้วท่านเคยเห็นตำรา ‘คัมภีรภาพ’ ด้วยตัวเองไหมครับ?” ดนัยถาม รองศาสตราจารย์นพพรนิ่งไปครู่หนึ่ง “เคยเห็น… ครั้งหนึ่ง… เมื่อนานมาแล้ว” เขากล่าว “มันเป็นตำราที่ดูเก่าแก่มาก… ปกหนังสีดำ… มีตราประทับสีทอง… และตัวอักษรที่เขียนด้วยภาษาสันสกฤต… ที่ผมเองก็อ่านไม่ออกทั้งหมด” “แล้วท่านจำอะไรเกี่ยวกับเนื้อหาของมันได้บ้างครับ?” ดนัยถาม “ผมจำได้เพียง… ส่วนหนึ่ง… ที่เกี่ยวข้องกับการ… ควบคุมพลังธรรมชาติ” รองศาสตราจารย์นพพรกล่าว “และ… มีบางส่วนที่… เกี่ยวข้องกับ… การมองเห็นอนาคต… หรือการสื่อสารกับ… สิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ” คำพูดของรองศาสตราจารย์นพพรทำให้ดนัยรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักเข้าไปในโลกแฟนตาซี แต่เขาก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขาได้ยินมานั้น… คือความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในคดีนี้ “ถ้าอย่างนั้น… ใครก็ตามที่ต้องการตำราเล่มนี้… ก็คือคนที่ต้องการพลังนั้น…” ดนัยสรุป “ใช่” รองศาสตราจารย์นพพรพยักหน้า “และอาจจะเป็นคนที่… ต้องการหยุดยั้งไม่ให้พลังนั้นถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด” “แล้วท่านคิดว่า… การเสียชีวิตของรองศาสตราจารย์สมเกียรติ… เกี่ยวข้องกับ ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ หรือไม่ครับ?” จ่ามานพถาม รองศาสตราจารย์นพพรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผม… ผมไม่แน่ใจ” เขากล่าว “แต่ผมรู้สึกได้ว่า… มีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ… เกี่ยวกับการเสียชีวิตของเขา… มันไม่น่าจะเป็นเพียงอุบัติเหตุธรรมดา” “ท่านรองศาสตราจารย์ครับ” ดนัยกล่าว “ท่านบอกว่า ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ จะปลอมตัวปะปนอยู่ในสังคม… แล้วมีใครบ้างที่ท่านสงสัยเป็นพิเศษ… ในช่วงเวลาที่ผ่านมา?” รองศาสตราจารย์นพพรหลับตาลงอีกครั้ง นิ่งคิดอย่างหนัก “มันยากที่จะระบุ” เขากล่าว “แต่… ถ้าผมต้องเดา… ผมจะสงสัย… คนที่เคยมีความเกี่ยวข้องกับงานวิจัยเกี่ยวกับตำราโบราณ… หรือคนที่แสดงความสนใจในตำรา ‘คัมภีรภาพ’ เป็นพิเศษ” “เช่นใครบ้างครับ?” ดนัยถาม “อาจจะเป็น… นักวิชาการบางคน… ที่เคยทำงานใกล้ชิดกับอาจารย์ของผม… หรือ… อาจจะเป็น… ใครบางคนในคณะโบราณคดี… ที่มีความรู้เกี่ยวกับตำราโบราณเป็นพิเศษ” รองศาสตราจารย์นพพรกล่าว “แต่ผมก็ไม่แน่ใจ… ว่าใครคือ ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ ตัวจริง… หรือใครคือ ‘ผู้ที่เฝ้ามอง’ ที่เป็นศัตรู” ดนัยมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมายังพื้นดิน เขารู้สึกว่าความจริงนั้นยังคงถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนา แต่เขาก็จะพยายามเจาะลึกเข้าไป เพื่อให้ได้มาซึ่งความกระจ่าง