ความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุดถาโถมเข้ามา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เสียงหายใจที่ดังถี่กระชั้นของภาคิน เป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาพยายามใช้ประสาทสัมผัสทุกอย่างที่มีเพื่อจับความเคลื่อนไหวใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นรอบตัว “ให้ตายสิ!” เขาพึมพำ ความหงุดหงิดและหวาดกลัวปะปนกันไปหมด ไฟดับอย่างกะทันหันแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ มันคือการจัดฉาก เขาค่อยๆ ใช้มือคลำผนังหอสมุด พยายามหาทางไปยังจุดที่มีแสงสว่าง หรืออย่างน้อยก็หาที่กำบังจากสิ่งที่อาจกำลังซุ่มซ่อนอยู่ “มีใครอยู่ตรงนั้นรึเปล่า!” เขาตะโกนเสียงดัง แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา มีเพียงเสียงสะท้อนก้องของตัวเองที่กลับมา เขานึกถึงโพรงที่เพิ่งปรากฏขึ้นใต้ชั้นหนังสือ ความอยากรู้อยากเห็นปะทะกับความหวาดระแวง เขาอยากจะรู้ว่ามีอะไรอยู่เบื้องล่างนั้น แต่ในสถานการณ์แบบนี้ การลงไปสำรวจคงเป็นการตัดสินใจที่โง่เง่าที่สุด ทันใดนั้นเอง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ดังมาจากทางเดินด้านหลัง การเคลื่อนไหวที่แสนจะเชื่องช้าและระมัดระวัง ราวกับว่าผู้ที่กำลังเคลื่อนไหวนั้นไม่อยากให้ใครรู้ตัว ภาคินแอบเข้าไปหลบอยู่หลังชั้นหนังสือที่ใกล้ที่สุด เขาพยายามกลั้นหายใจ มองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เงาคนสองเงาค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความมืด แต่เงาทั้งสองเงากลับดูผิดปกติ พวกมันบิดเบี้ยว และดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้เองโดยไม่มีร่างจริงควบคุม “เธอได้ยินไหม?” เสียงหนึ่งกระซิบถาม “ได้ยินสิ… มันอยู่ที่นี่” เสียงอีกคนตอบ ภาคินรู้สึกถึงเกล็ดน้ำแข็งแล่นไปทั่วสันหลัง พวกเขาพูดถึงเขา! เขาไม่ได้อยู่คนเดียวจริงๆ “เราต้องจัดการกับมันก่อนที่มันจะพบ… ความลับ” เสียงแรกกล่าว “แน่นอน… มันไม่ควรจะเข้ามาในที่แบบนี้” เสียงที่สองตอบ ภาคินกัดฟันกรอด เขาพยายามรวบรวมสติ เขาต้องหาทางเอาตัวรอดและหาคำตอบให้ได้ ในขณะที่เงาทั้งสองเงากำลังจะเดินเข้ามาใกล้ชั้นหนังสือที่เขาซ่อนตัวอยู่ ไฟฉุกเฉินของหอสมุดก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นแสงสลัวๆ ที่พอจะมองเห็นรอบๆ ตัวได้ ภาคินรีบก้าวออกมาจากที่ซ่อน สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เขาเห็นร่างสองร่างยืนอยู่ตรงนั้น ร่างทั้งสองร่างนั้นเป็นของผู้ชายในชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก “แกเป็นใคร!” ภาคินตะโกนถาม พร้อมกับยกปืนพกขึ้นเล็ง “แกต่างหาก… ที่เป็นใคร” หนึ่งในคนสวมหน้ากากตอบ เสียงของเขาฟังดูแหบแห้ง “ฉันเป็นนักสืบ ฉันมาที่นี่เพื่อสืบสวนคดีการตายของศาสตราจารย์สมชาย” “ศาสตราจารย์… เขาไม่ควรจะยุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของเขา” อีกคนกล่าว “แล้วพวกแกเกี่ยวอะไรกับคดีนี้? พวกแกเป็นใคร? แล้วพวกแกทำอะไรกับศาสตราจารย์?” ภาคินถามอย่างรวดเร็ว “เราคือผู้ดูแล… และศาสตราจารย์… เขากำลังจะเปิดเผยบางสิ่งที่ไม่ควรถูกเปิดเผย” “บางสิ่ง? คืออะไร?” “ความจริง… ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในหอสมุดนี้มานานนับร้อยปี” ทันใดนั้นเอง คนสวมหน้ากากคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาโจมตีภาคินด้วยความเร็วสูง ภาคินหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด ปืนในมือของเขาลั่นขึ้น แต่กระสุนกลับเฉียดผ่านไหล่ของคู่ต่อสู้ไปเพียงนิดเดียว อีกคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ภาคินต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีในการต่อสู้ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางแสงสลัวๆ ของไฟฉุกเฉิน ภาคินพยายามจะจับกุมพวกมันให้ได้ แต่พวกมันก็เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและว่องไวอย่างไม่น่าเชื่อ ขณะที่กำลังต่อสู้อยู่ ภาคินก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แขนของคนสวมหน้ากากคนหนึ่ง มันเป็นรอยสักรูปอักษรโบราณที่ดูคุ้นตา “รอยสักนั่น!” ภาคินอุทาน “มันคืออักษรเดียวกันกับที่อยู่ในบันทึก!” เมื่อรู้ว่าถูกจับได้ คนสวมหน้ากากคนนั้นก็ยิ่งโจมตีภาคินด้วยความบ้าคลั่ง ภาคินรู้ดีว่าเขาไม่สามารถสู้กับคนสองคนพร้อมกันได้นาน เขาต้องหาทางหลบหนี ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นโพรงใต้ชั้นหนังสือที่ยังคงเปิดอยู่ เขาตัดสินใจว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา “ขอโทษทีนะ!” เขาตะโกน พร้อมกับพุ่งตัวไปทางโพรงนั้น คนสวมหน้ากากทั้งสองคนตกใจเล็กน้อยกับแผนการที่ไม่คาดคิดของภาคิน แต่ก็รีบพุ่งตามมา ภาคินกระโดดลงไปในโพรงนั้น โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องล่างนั้นมีอะไรอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก และกลิ่นอับชื้น เขารู้สึกเหมือนกำลังตกลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงตะโกนไล่หลังของพวกคนสวมหน้ากากดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขากำลังดิ่งลงสู่ความมืด เมื่อเขากระแทกพื้น เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คิด แต่กลับรู้สึกเหมือนตกลงบนพื้นนุ่มๆ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ตัว เขาอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดสนิท แต่ในมือของเขากลับมีไฟฉายที่ส่องสว่าง เขาพลิกดูไฟฉายอย่างรวดเร็ว พบว่าเป็นไฟฉายของศาสตราจารย์สมชาย “ศาสตราจารย์…” เขาพึมพำ เขาหันไปมองรอบๆ ห้องใต้ดินแห่งนี้ มันเต็มไปด้วยชั้นหนังสือเก่าแก่เช่นเดียวกับหอสมุดด้านบน แต่ดูเหมือนว่าจะถูกทิ้งร้างมานาน และในมุมหนึ่งของห้อง เขาเห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว มันคือแท่นบูชาขนาดเล็ก… และบนแท่นบูชานั้น… มีหนังสือกำลังเปิดอยู่… เป็นหนังสือเล่มเดียวกันกับที่เขาเห็นอยู่บนชั้นหนังสือด้านบน… แต่ที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นคือ… เขาเห็นเงาของบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในหนังสือนั้น…