กัญญาวีร์กลับมาที่ร้านของคุณสมศักดิ์อีกครั้ง หลังจากได้ข้อมูลจากลุงสมหมายและป้าสมศรีเกี่ยวกับแม่ของเธอและชายที่ชื่อคุณวิชิต เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของคุณสมศักดิ์อีกครั้ง มือของเธอค่อยๆ เลื่อนไปหยิบกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “คุณนักสืบครับ” เสียงของพ.ต.ต. อานนท์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “มีอะไรคืบหน้าเหรอครับ” “ค่ะ” กัญญาวีร์ตอบ “หนูได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาค่ะ เกี่ยวกับแม่ของหนู แล้วก็... ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ชื่อคุณวิชิต” พ.ต.ต. อานนท์เดินเข้ามาใกล้ “คุณวิชิต...?” “ค่ะ... เขาเป็นคนที่แม่หนูเคยสนิทสนมด้วยเมื่อครั้งที่ยังขายของอยู่ที่ตลาดเก่าแห่งนี้” กัญญาวีร์อธิบาย “ดูเหมือนว่าคุณสมศักดิ์จะชอบแม่ของหนู แต่แม่ของหนูกลับไปสนิทสนมกับคุณวิชิตมากกว่า” “แล้ว... คุณวิชิตเป็นใคร มาจากไหนครับ” พ.ต.ต. อานนท์ถาม “ข้อมูลยังไม่ชัดเจนนักค่ะ” กัญญาวีร์กล่าว “ทราบเพียงว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มมาจากต่างถิ่น พูดจาฉะฉาน ดูมีการศึกษา” “แล้ว... หลังจากนั้นล่ะครับ” “หลังจากนั้น... คุณวิชิตก็หายตัวไป และไม่นานแม่ของหนูก็ย้ายออกจากตลาดไปค่ะ” กัญญาวีร์หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “นี่คือรูปที่หนูเจอในกล่องของคุณสมศักดิ์ค่ะ” พ.ต.ต. อานนท์มองรูปถ่ายอย่างพิจารณา “คุณสมศักดิ์เก็บรูปนี้ไว้... อาจจะมีความหมายบางอย่าง” “ใช่ค่ะ... แล้วก็ยังมีจดหมายอีกฉบับหนึ่งด้วยค่ะ” กัญญาวีร์หยิบซองจดหมายเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ในกล่องออกมา “จดหมายนี้... เขียนถึงคุณสมศักดิ์ค่ะ” เธอค่อยๆ เปิดจดหมายออก อ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ “ถึงสมศักดิ์ ฉันรู้ว่าแกคงกำลังโกรธและเสียใจที่เห็นรูปของฉันกับวิชิต ฉันขอโทษ ฉันพยายามแล้วที่จะห้ามใจตัวเอง แต่ฉันก็ทำไม่ได้ วิชิตเขาทำให้ฉันรู้สึกมีความสุข เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีค่า ฉันรู้ว่าแกเป็นคนดี และรักฉันมาก แต่... ความรู้สึกที่มีให้กันมันต่างกัน ฉันขอโทษจริงๆ ที่ต้องทำร้ายความรู้สึกของแก ฉันจะไปจากที่นี่แล้ว ฉันจะไปกับวิชิต ขอให้แกโชคดี จาก... [ชื่อที่ถูกขีดฆ่า]” กัญญาวีร์อ่านจดหมายจบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ชื่อ... ถูกขีดฆ่าไปค่ะ” “แสดงว่าคุณแม่ของคุณกัญญาวีร์เป็นคนเขียน” พ.ต.ต. อานนท์กล่าว “และส่งให้คุณสมศักดิ์” “แต่... ทำไมถึงต้องขีดฆ่าชื่อด้วยคะ” กัญญาวีร์ถาม “แล้ว... ทำไมคุณสมศักดิ์ถึงเก็บจดหมายนี้ไว้” “อาจจะเป็นเพราะว่า... เขารู้ดีว่าคุณแม่ของคุณกัญญาวีร์จะไปจริงๆ” พ.ต.ต. อานนท์คาดเดา “และเขาอาจจะเก็บมันไว้เป็นเครื่องเตือนใจ หรืออาจจะ... รอวันที่จะได้รู้ความจริง” “แล้ว... คุณวิชิตล่ะคะ” กัญญาวีร์ถาม “เขาหายตัวไปไหน” “นั่นคือปริศนาที่ใหญ่ที่สุดครับ” พ.ต.ต. อานนท์กล่าว “และอาจจะเชื่อมโยงกับการหายไปของวัตถุโบราณชิ้นนั้นด้วย” “คุณหมายถึง... กริชโบราณแห่งอาณาจักรสิงขร?” “เป็นไปได้ครับ” พ.ต.ต. อานนท์พยักหน้า “ถ้าคุณวิชิตเป็นคนไม่น่าไว้ใจ และมีความเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของวัตถุโบราณชิ้นนั้น” “แต่... เราจะแน่ใจได้อย่างไรคะว่าคุณวิชิตคือคนร้าย” “เรายังไม่แน่ใจครับ” พ.ต.ต. อานนท์ตอบ “แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันชี้ไปในทิศทางเดียวกัน” “แล้ว... เราจะตามหาคุณวิชิตเจอได้อย่างไรคะ” “ผมจะให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบประวัติของนักธุรกิจที่ชื่อวิชิต ที่เดินทางเข้ามาในพื้นที่ในช่วงเวลานั้นครับ” พ.ต.ต. อานนท์กล่าว “ส่วนคุณกัญญาวีร์... ลองดูในกล่องนี้อีกครั้งนะครับ บางทีอาจจะมีอะไรที่ตกหล่นไป” กัญญาวีร์พยักหน้า เธอกลับไปสำรวจกล่องไม้เก่าๆ อีกครั้งอย่างละเอียด พลิกดูเอกสารทุกชิ้นอย่างตั้งใจ “นี่ค่ะ!” กัญญาวีร์ร้องขึ้น “มีอีกซองหนึ่งค่ะ” เธอหยิบซองจดหมายอีกฉบับหนึ่งออกมา เป็นซองที่ดูใหม่กว่าฉบับแรกเล็กน้อย ด้านนอกเขียนด้วยลายมือของใครบางคน แต่ชื่อผู้รับถูกขีดฆ่าไว้ “ซองนี้... เขียนถึงใครคะ” พ.ต.ต. อานนท์ถาม กัญญาวีร์เปิดซองออกอย่างระมัดระวัง ข้างในมีกระดาษแผ่นหนึ่ง บรรจุอยู่ “‘ถึง...’ ” กัญญาวีร์อ่าน “‘ฉันรู้ว่าแกคงกำลังมองหารูปถ่ายใบนั้นอยู่ และอาจจะสงสัยในตัวฉัน’ ” “ใครเขียนคะ” พ.ต.ต. อานนท์ถาม “นี่มัน... ลายมือของคุณสมศักดิ์ค่ะ” กัญญาวีร์บอก “แต่... ทำไมต้องเขียนถึงใครก็ไม่รู้” “ลองอ่านต่อสิครับ” “‘ฉันเก็บรูปนั้นไว้ เพราะฉันรู้ว่าแกชอบแม่ของเธอ’ ” กัญญาวีร์อ่านต่อไป “‘และฉันก็รู้ดีว่า แม่ของเธอไม่ได้รักแก’ ” “‘ฉันรู้ว่าแกต้องเสียใจมาก แต่... ฉันก็ต้องทำสิ่งที่ฉันต้องทำ’ ” “‘กริชโบราณแห่งอาณาจักรสิงขร... มันไม่ใช่ของที่ใครจะมาครอบครองได้ง่ายๆ’ ” “‘ฉันได้มันมาแล้ว... และฉันจะใช้มัน เพื่อปกป้อง...’ ” “‘...คนที่ฉันรัก’ ” “‘ถ้าแกอยากจะรู้ความจริง... มาพบฉันที่...’ ” “‘...ริมแม่น้ำโขง... ค่ำคืนวันเพ็ญ...’ ” “‘...ฉันจะรอแก’ ” “‘วิชิต’ ” “‘วิชิต...?’ ” กัญญาวีร์อุทาน “นี่... นี่คือจดหมายจากคุณวิชิต... ถึงคุณสมศักดิ์!” พ.ต.ต. อานนท์รับจดหมายมาอ่านซ้ำ “แสดงว่า... คุณวิชิตเป็นคนได้กริชโบราณไป” “แล้ว... คุณสมศักดิ์ก็รู้เรื่องนี้” กัญญาวีร์กล่าว “เขาคงจะไปพบคุณวิชิตที่ริมแม่น้ำโขงจริงๆ” “และนั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม” พ.ต.ต. อานนท์กล่าว “คดีนี้เริ่มจะปะติดปะต่อกันได้แล้วครับ” กัญญาวีร์มองไปที่รูปถ่ายในมืออีกครั้ง ภาพของมารดาที่ยิ้มอย่างสดใส เคียงข้างชายหนุ่มที่ชื่อวิชิต ความรักที่นำมาซึ่งความเจ็บปวด และความลับที่ถูกซ่อนเร้นมานานหลายสิบปี เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด