ใบหน้าที่ปรากฏขึ้นในเงาของกระจก… ทำให้ลลิลแทบสิ้นสติ… มันคือ… ใบหน้าของธนพล…! แต่ไม่ใช่ธนพลคนเดิม… ดวงตาของเขามีประกายเยือกเย็น… และรอยยิ้มที่มุมปาก… นั้น… ช่างประหลาด… ราวกับว่า… เขาไม่ใช่ธนพล… ที่เธอรู้จัก… “ยินดีต้อนรับสู่โลกของภาพวาดนะ ลลิล…” เสียงทุ้มลึกดังขึ้น… แต่ท่วงทำนองนั้น… กลับมาจากร่างของธนพลที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น… ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความรัก… บัดนี้กลับฉายแววอำมหิต… “ธนพล… นาย… เกิดอะไรขึ้น?” ลลิลถามเสียงสั่น… เธอไม่อยากเชื่อ… ว่านี่คือธนพล… หรือว่า… ศรัญญู… ได้ควบคุมร่างของเขาไปแล้ว? “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ร่างของธนพลหัวเราะเบาๆ… “ข้าเพียงแค่… ‘คืนชีพ’… ให้กับ ‘งานศิลปะ’… ชิ้นนี้…” คำพูดของเขาทำให้ลลิลรู้สึกขนลุก… เธอเห็น… สีดำ… ที่กำลังซึมลึกเข้าไปในผิวหนังของธนพล… ราวกับว่า… เลือดของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีของหมึก… “อาจารย์อมรพร… เป็นแค่… ‘ต้นแบบ’… ที่ไม่สมบูรณ์…” ร่างของธนพลพูดต่อไป… “แต่ข้า… ข้าสมบูรณ์แบบ… ข้าคือ… ‘ผู้สร้าง’… ที่แท้จริง…” แล้ว… จู่ๆ… ร่างของธนพลก็เริ่มลุกขึ้นยืน… การเคลื่อนไหวของเขา… ช่างแข็งทื่อ… และดูไม่เป็นธรรมชาติ… ราวกับหุ่นเชิด… “นาย… ไม่ใช่ธนพล…” ลลิลพูด… เสียงของเธอสั่นเครือ… “ถูกต้อง…” ร่างของธนพลตอบ… “ข้าคือ… ‘จิตวิญญาณ’… ที่ถูกสลักไว้… นานมาแล้ว… รอคอยเวลา… ที่จะปรากฏตัว… และ ‘สร้างสรรค์’… งานชิ้นเอก… อีกครั้ง…” ลลิลถอยหลังไปอย่างช้าๆ… ภาพวาดนั้น… ดูเหมือนจะมีชีวิตมากขึ้น… สีสันดูเข้มข้นขึ้น… และดูเหมือนจะ… ‘ขยับ’… ได้? “นาย… ต้องการอะไร?” ลลิลถาม… พยายามรวบรวมสติ… “ข้าต้องการ… ‘ความสมบูรณ์แบบ’…” ร่างของธนพลกล่าว… “และความสมบูรณ์แบบ… คือการ ‘คงอยู่’… ตลอดไป… ใน ‘ผลงาน’… ชิ้นนี้…” เขาค่อยๆ ยื่นมือมาทางลลิล… “และเธอ… ลลิล… เธอก็จะ… กลายเป็นส่วนหนึ่ง… ของ ‘ความงาม’… นี้…” ลลิลเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว… เธอรู้แล้ว… ศรัญญู… คือวิญญาณร้าย… ที่เคยถูกสลักไว้ในภาพวาด… และบัดนี้… เขาได้ใช้ร่างของธนพล… เป็นเครื่องมือ… ในการสร้างผลงานชิ้นใหม่… โดยใช้… ‘เธอ’… เป็นเหยื่อรายต่อไป…! “ไม่!” ลลิลตะโกน… เธอวิ่งหนีไปทางประตู… แต่ประตูนั้น… กลับปิดสนิท… ราวกับมีอะไรบางอย่าง… กำลังกักขังเธอไว้… “อย่าพยายาม… ที่จะหนี…” เสียงของร่างธนพลดังขึ้น… “ที่นี่… คือ ‘โลก’… ของข้า… และทุกคน… ที่เข้ามา… จะกลายเป็น… ‘ส่วนหนึ่ง’… ของมัน…” ภาพวาดนั้น… ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น… และเงาที่เคยเห็น… บัดนี้… กลับกลายเป็น… ลวดลาย… ที่กำลังล้อมกรอบ… ตัวเธอ… “ธนพล… สู้หน่อย…” ลลิลพึมพำ… เธอภาวนา… ภาวนาให้จิตวิญญาณของธนพล… ยังมีสติ… และต่อสู้กับ… ศรัญญู… ที่กำลังควบคุมร่างของเขาอยู่… ทันใดนั้น… เธอก็สังเกตเห็น… บางอย่าง… ที่มุมหนึ่งของภาพ… เป็น… รอยขีดเขียน… ด้วยดินสอ… เป็นสัญลักษณ์… ที่เธอเคยเห็น… ใน… สมุดบันทึกของอาจารย์อมรพร…! “นี่มัน…!” ลลิลร้องออกมา… เธอจำได้… ว่าอาจารย์เคยเขียนถึง… ‘จุดอ่อน’… ของพลังของศรัญญู… “จุดอ่อน…?” ร่างของธนพลหันมา… แววตาของเขา… ฉายแววฉงน… “ใช่!” ลลิลตะโกน… “จุดอ่อน… ของนาย… คือ… ‘ความทรงจำ’…!” เธอรีบวิ่งไปหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่ตกอยู่บนพื้น… คือรูปของธนพล… และตัวเธอเอง… ในอดีต… “ธนพล… จำได้ไหม? วันที่เราไปเที่ยวทะเล… วันที่เรา… ‘ตกหลุมรัก’… กัน…” ลลิลพูด… น้ำตาเริ่มไหล… เธอพยายามจะ… ‘ปลุก’… จิตวิญญาณของธนพล… ให้กลับมา… ภาพวาดนั้น… เริ่มสั่นไหว… ลวดลายสีดำ… เริ่มจางหายไป… ร่างของธนพล… ก็เริ่มอ่อนแรงลง… “ไม่…!” ร่างของธนพลคำราม… “อย่า… อย่าทำให้ข้า… เสียสมาธิ…!” เขาพยายามจะเข้าจับตัวลลิล… แต่… ร่างของเขาก็เริ่ม… ‘แตกสลาย’… เหมือนกับ… กระดาษ…! “ธนพล!” ลลิลตะโกน… เธอเห็น… รอยยิ้มบางๆ… ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของร่างนั้น… เป็นรอยยิ้ม… ที่เธอคุ้นเคย… เป็นรอยยิ้มของธนพล… “ลลิล…” เสียงของธนพลดังขึ้น… เสียงที่อ่อนแรง… แต่เต็มไปด้วยความรัก… “ฉัน… เกือบจะ… แพ้แล้ว…” “ไม่… นายไม่ได้แพ้…” ลลิลพูด… เธอรีบเข้าไปประคองร่างของธนพล… “แต่… ฉัน… กำลังจะ…” ธนพลพูด… ก่อนที่ร่างของเขาจะ… ‘จางหาย’… ไป… กลายเป็น… เพียง… ผงธุลี… ที่ปลิวไปตามลม…! “ธนพล!” ลลิลตะโกน… เธอจับไปที่อากาศ… ที่เคยมีร่างของเขาอยู่… และพบเพียง… ความว่างเปล่า… ความสิ้นหวัง… ถาโถมเข้ามา… เธอคิดว่าเธอ… ได้ช่วยเขาแล้ว… แต่… มันกลับไม่ใช่… เธอหันกลับไปมองภาพวาด… มันกลับมาเป็นภาพเดิม… ภาพวัดเก่าแก่ในยามค่ำคืน… ไม่มีเงา… ไม่มีลวดลาย… แต่… กลับมีบางอย่าง… ที่แตกต่างไป… ตรงกลางภาพ… มีรูปคน… ยืนอยู่… ร่างนั้น… ช่างดูคุ้นเคย… และ… ในมือของเขา… ถือ… พู่กัน…! “นี่มัน…?” ลลิลอุทาน… เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ภาพ… และเมื่อมองดูใกล้ๆ… เธอถึงกับเบิกตากว้าง… รูปคนนั้น… คือ… ธนพล…! แต่… ใบหน้าของเขา… ช่างดู… ‘ว่างเปล่า’… ราวกับว่า… จิตวิญญาณของเขา… ได้ถูก… ‘สลัก’… ไว้ในภาพ… แล้ว…! และ… บนพู่กันที่เขาถืออยู่… มีรอยเปื้อนสีแดง… บางๆ… มันคือ… เลือด…! ลลิลทรุดตัวลง… ด้วยความเสียใจ… เธอรู้แล้ว… ศรัญญู… ไม่ได้หายไปไหน… เขาเพียงแค่… ‘เปลี่ยน’… เหยื่อ… และ… ตอนนี้… ธนพล… ก็กลายเป็น… ‘ผลงาน’… ที่สมบูรณ์แบบ… ของเขา…! แต่… แล้ว… ใคร… คือ… ผู้ที่… ‘สร้าง’… ภาพนี้…? ทันใดนั้น… เธอก็รู้สึกได้ถึง… สายตา… ที่กำลังจ้องมองเธออยู่… จาก… ในภาพ…!