สารวัตรยืนแข็งทื่อ… เงาที่ทาบทับลงมานั้น… ใหญ่โตและบิดเบี้ยว… มันไม่ใช่เงาของเขา… และก็ไม่ใช่เงาของใครที่เขารู้จัก… มันคือเงาที่ดูเหมือนจะ ‘มีชีวิต’… และกำลังคืบคลานเข้ามา… ราวกับจะกลืนกินเขา…! “ใคร…!” เขาตะโกนซ้ำอีกครั้ง… พยายามสูดหายใจลึก… แต่กลับรู้สึกว่าอากาศรอบตัว… บางเบาลง… ราวกับถูกดูดออกไป… “ท่านกำลัง… ‘มอง’… สิ่งที่… ‘ไม่ควร’… มอง…” เสียงทุ้มต่ำ… แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ… ดังขึ้น… เหมือนจะมาจาก… ทุกทิศทาง… สารวัตรหันขวับไป… เขาพยายามเพ่งมอง… ในความมืดสลัว… แต่ก็ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ… มีเพียง… ภาพวาด… ที่ดูเหมือนจะ… ‘ขยายใหญ่’… ขึ้น… บนผนัง… ราวกับว่า… ผนังทั้งบาน… คือ… ผืนผ้าใบ…! “คุณ… เป็นใคร?” สารวัตรถาม… พยายามเก็บงำความกลัว… “ข้า… คือ… ‘ผู้ถูกลืม’…” เสียงนั้นตอบ… “ข้า… คือ… ‘ผลงาน’… ที่… ‘ไม่สมบูรณ์’… ของ… ‘ศิลปิน’… ที่… ‘หลงลืม’… ตัวตน… ที่แท้จริง… ของตนเอง…” สารวัตรเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว… “ศรัญญู…?” เขาถาม… “ชื่อนั้น… มัน… ‘จาง’… ไปแล้ว…” เสียงนั้นกล่าว… “แต่… พลัง… ของข้า… ยังคง… ‘อยู่’… และ… ‘เติบโต’… ขึ้น… ทุกครั้ง… ที่มี… ‘ใคร’… มา… ‘กระตุ้น’… มัน…” สารวัตรรู้สึกหนาวสะท้าน… เขานึกถึงคำพูดของลลิล… “เขาคือจิตวิญญาณร้าย… ที่สิงอยู่ในภาพวาด…!” “แล้ว… ธนพล… กับ… ลลิล… ล่ะ?” สารวัตรถาม… ด้วยความหวังริบหรี่… “พวกเขา… ได้พบ… ‘ความสุข’… ใน… ‘โลก’… ที่… ‘สวยงาม’… ของพวกเขา… แล้ว…” เสียงนั้นตอบ… “เป็น… ‘โลก’… ที่… ‘คงอยู่’… ตลอดไป… ใน… ‘ผลงาน’… ชิ้นนี้…” “คุณ… กำลัง… ‘ล่อลวง’… พวกเขา…!” สารวัตรตะโกน… “คุณ… กำลัง… ‘ทำลาย’… พวกเขา…!” “ทำลาย…?” เสียงนั้นหัวเราะ… “ไม่… ข้า… เพียงแค่… ‘เติมเต็ม’… ในสิ่งที่… ‘ขาดหาย’… ไป… ความรัก… ที่… ‘ไม่สมบูรณ์’… คือ… ‘จุดเริ่มต้น’… ของ… ‘ความสมบูรณ์แบบ’…!” ทันใดนั้น… สารวัตรก็สังเกตเห็น… “รอยประทับ”… บางอย่าง… ที่ปรากฏขึ้น… บนผนัง… ตรงกลางของภาพวาด… มันดูเหมือน… ลายมือ… แต่กลับมีรูปทรง… ที่ประหลาด… ราวกับ… “ตัวอักษร”… ที่… “ไม่เคยมีอยู่”… บนโลก…! “นี่มัน… อะไร…?” สารวัตรถาม… “นี่คือ… ‘ภาษา’… ของ… ‘จิตวิญญาณ’…” เสียงนั้นตอบ… “เป็น… ‘ภาษา’… ที่… ‘เชื่อมโยง’… ระหว่าง… ‘โลก’… และ… ‘ความว่างเปล่า’… และ… ‘รอยประทับ’… นี้… คือ… ‘สัญญา’… ของ… ‘การดำรงอยู่’… ของข้า…” สารวัตรรู้สึกถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่แผ่ออกมาจาก… “รอยประทับ”… นั้น… มันไม่ใช่พลังงาน… ที่เขาเคยสัมผัส… มาก่อน… มันดูเหมือนจะ… “กิน”… พลังงาน… รอบตัว…! “คุณ… กำลัง… ‘ดูดกลืน’… ‘โลก’… ใบนี้…!” สารวัตรอุทาน… “ใช่…” เสียงนั้นยอมรับ… “และ… เมื่อ… ‘โลก’… นี้… ‘สมบูรณ์’… ข้า… ก็จะ… ‘ปรากฏ’… ออกมา… อย่าง… ‘เต็มตัว’…!” สารวัตรถอยหลังไปอย่างช้าๆ… เขาเริ่มตระหนัก… ว่าตัวเอง… กำลัง… ‘ตกอยู่ใน’… อันตราย… ยิ่งกว่า… ที่เคย…! “คุณ… คือ… ‘ต้นเหตุ’… ของ… ‘โศกนาฏกรรม’… ทั้งหมด…!” สารวัตรกล่าว… “คุณ… คือ… ‘ปีศาจ’…!” “ปีศาจ…?” เสียงนั้นหัวเราะ… “บางที… ‘คำ’… นั้น… อาจจะ… ‘เหมาะสม’… ก็ได้…” ทันใดนั้น… ผนัง… ที่เป็น… ภาพวาด… ก็เริ่ม… ‘ขยายใหญ่’… ขึ้น… อย่างรวดเร็ว… ราวกับว่า… มันกำลัง… ‘กลืนกิน’… ห้อง… ทั้งห้อง…! “บ้าจริง!” สารวัตรตะโกน… เขาพยายามวิ่งหนี… แต่… กลับพบว่า… ทางออก… ถูก… ‘ปิดกั้น’… โดย… “ลวดลาย”… ที่… “เคลื่อนไหว”… ได้…! “คุณ… กำลัง… ‘ถูก’… ‘ขัง’… ไว้… ที่นี่… เช่นกัน…” เสียงนั้นกล่าว… “ยินดีต้อนรับ… สู่… ‘โลก’… ของ… ‘จิตวิญญาณ’…!” สารวัตรรู้สึก… ถึง… ‘ความเย็น’… ที่… “กัดกิน”… ร่างกาย… ของเขา… ราวกับว่า… เขา… กำลัง… “กลายเป็น”… ส่วนหนึ่ง… ของ… “ผนัง”…! “ไม่…!” สารวัตรตะโกน… เขาพยายาม… “ดิ้นรน”… แต่… “แรงดึง”… มัน… “แข็งแกร่ง”… เกินไป…! แล้ว… เขาก็เห็น… “เงา”… อีกอัน… กำลัง… “ปรากฏ”… ขึ้น… ที่… “มุม”… ของ… “ภาพวาด”…! เงา… นั้น… ช่างดู… “คุ้นเคย”…! มันคือ… เงา… ของ… “ธนพล”…! แต่… ครั้งนี้… เงา… ของธนพล… ดู… “มีความสุข”… ราวกับว่า… เขา… ได้… “พบ”… “สวรรค์”… ของเขา… แล้ว…! “ท่าน… กำลัง… ‘ยินดี’… กับ… ‘การมาถึง’… ของ… ‘ข้า’… แล้ว… ใช่ไหม…?” สารวัตรถาม… ด้วยน้ำเสียง… ที่… “เต็มไปด้วย”… “ความสิ้นหวัง”… “แน่นอน…” เสียงนั้นตอบ… “ใน… ‘โลก’… นี้… มีเพียง… ‘ความรัก’… เท่านั้น… ที่… ‘ดำรงอยู่’…!” สารวัตร… หลับตาลง… เขา… รู้สึก… ว่า… ร่างกาย… ของเขา… กำลัง… “ถูก’… “เปลี่ยนรูป”…! เขา… กำลังจะ… “กลายเป็น”… “ผลงาน”… ชิ้นต่อไป…!