เวลาผ่านไปหลายเดือน… ห้องทำงานของอาจารย์อมรพรถูกปิดตาย… ไม่มีใครกล้าเข้าไปอีก… ตำรวจยังคงสืบสวนคดีการหายตัวไปของสารวัตรและธนพล… แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ… มีเพียงคำบอกเล่าอันน่าขนลุกของพยานปากสุดท้าย… ลลิล… หญิงสาวผู้รอดชีวิต… ที่ตอนนี้… มีอาการทางจิต… ลลิล… ถูกส่งตัวไปรักษาในโรงพยาบาลจิตเวช… เธอ… มักจะนั่งจ้องมองผนัง… ราวกับว่า… กำลังมองเห็น… บางสิ่ง… ที่คนทั่วไป… มองไม่เห็น… บางครั้ง… เธอก็จะ… “พูดคุย”…. กับ…. “ใครบางคน”…. ที่… “ไม่มีตัวตน”….! “ธนพล… เขา… อยู่ตรงนั้น… นะ… ฉันเห็นเขา…” เธอจะกระซิบ… “เขากำลัง… ‘วาด’…. ‘โลก’… ใบใหม่… ให้เรา…” วันหนึ่ง… นักข่าวสาว… ชื่อ “ณิชา”…. ผู้ที่… “สนใจ”…. ในคดี… “ลึกลับ”…. นี้…. ก็ได้… “แอบ”…. เข้าไป…. ใน…. ห้องทำงาน…. ที่ถูกปิดตาย….! ณิชา… คือ… นักข่าวสายอาชญากรรม…. ผู้ที่… “ไม่เชื่อ”…. ในเรื่อง…. “เหนือธรรมชาติ”….! เธอ… “คิดว่า”…. เรื่องราว… ของ…. “ลลิล”…. เป็นเพียง…. “เรื่องแต่ง”…. ที่เกิดจาก…. “อาการทางจิต”….! แต่…. เมื่อเธอ…. “ก้าว”…. เข้าไป…. ใน…. ห้องทำงาน…. นั้น….! เธอ…. “สัมผัส”…. ได้ถึง…. “ความเย็นยะเยือก”…. ที่…. “แผ่ซ่าน”…. เข้ามา….! ผนัง…. ตรงกลาง…. ของ…. ห้อง…. เต็มไปด้วย…. “ภาพวาด”…. ที่…. “สวยงาม”…. และ…. “ดูเหมือน”…. จะ…. “มีชีวิต”….! ณิชา…. “ตะลึง”…. กับ…. “ความงาม”…. นั้น….! เธอ…. “ไม่เคย”…. “เห็น”…. ภาพวาด…. ที่…. “น่าทึ่ง”…. ขนาดนี้…. มาก่อน….! ทันใดนั้น…. เธอ…. “สังเกตเห็น”…. “รอยเปื้อนสีแดง”…. จางๆ…. ที่…. “มุม”…. ของ…. “ภาพวาด”….! “นี่คือ…. “ลายเซ็น”…. ของ…. “ศิลปิน”…. งั้นเหรอ…?” ณิชา…. “พึมพำ”….! เธอ…. “หยิบ”…. กล้องถ่ายรูป…. ขึ้นมา…. และ…. “ถ่ายรูป”…. ภาพวาด…. นั้น….! ขณะที่…. เธอ…. “กำลัง”…. “ถ่ายรูป”….! เธอ…. “ได้ยิน”…. “เสียงกระซิบ”…. เบาๆ….! “อย่า… “มอง”…. “ข้า”…. ด้วย…. “สายตา”…. ที่…. “ดูถูก”…. นะ…. ณิชา….!” ณิชา…. “สะดุ้ง”…. เธอ…. “หัน”…. ไป…. “รอบๆ”…. แต่…. “ไม่เห็น”…. ใคร….! “ใคร…?” เธอ…. “ถาม”….! “ข้า…. คือ…. “ผู้ถูกลืม”….!” เสียงนั้น…. “ตอบ”…. “มัน…. “แฝง”…. มา…. กับ…. “ภาพวาด”…. นี้….!” ณิชา…. “ไม่เชื่อ”…. แต่…. “ความกลัว”…. ก็เริ่ม…. “คืบคลาน”…. เข้ามา….! “คุณ…. “พูด”…. “อะไร”…. “ไร้สาระ”….!” ณิชา…. “พูด”…. “อย่าง”…. “มั่นใจ”….! “ไร้สาระ…. เหรอ…?” เสียงนั้น…. “หัวเราะ”…. “เบาๆ”…. “งั้น…. ลอง…. “มอง”…. “ดู”…. “ให้”…. “ดี”…. สิ…. ณิชา….!” ทันใดนั้น…. ผนัง…. ที่เป็น…. “ภาพวาด”…. ก็เริ่ม…. “ขยับ”….! ลายเส้น…. ต่างๆ…. ก็เริ่ม…. “เคลื่อนไหว”…. ราวกับว่า…. “มีชีวิต”….! ณิชา…. “ตาเบิกกว้าง”…. ด้วย…. “ความตกใจ”….! เธอ…. “เห็น”…. “เงา”…. บางอย่าง…. กำลัง…. “ปรากฏ”…. ขึ้น…. ที่…. “มุม”…. ของ…. “ภาพวาด”….! เงา…. นั้น…. ช่างดู…. “คุ้นเคย”….! มันคือ…. เงา…. ของ…. “สารวัตร”….! แต่…. ครั้งนี้…. เงา…. ของสารวัตร…. ดู…. “ว่างเปล่า”…. ราวกับว่า…. เขา…. “ถูก’…. “ลบเลือน”…. ไป…. จาก…. “ความทรงจำ”….! “ไม่จริง…!” ณิชา…. “ตะโกน”….! “มัน…. “จริง”…. นะ…. ณิชา….!” เสียงของ…. “ศรัญญู”…. ดังขึ้น…. “ทุกคน…. ที่…. “พยายาม”…. “ต่อต้าน”…. “ความจริง”…. ก็…. “จะ”…. “จบลง”…. แบบนี้….!” แล้ว…. เงา…. ของสารวัตร…. ก็…. “ค่อยๆ”…. “จางหาย”…. ไป….! เหลือเพียง…. “ภาพวาด”…. ที่…. “สมบูรณ์แบบ”….! ณิชา…. “ทรุดตัวลง”…. ด้วย…. “ความเสียใจ”….! เธอ…. “รู้”…. แล้ว…. “ว่า”…. “ความจริง”…. นั้น…. “น่ากลัว”…. เพียงใด….! แต่…. สิ่งที่…. “น่ากลัว”…. ยิ่งกว่า…. คือ….! เธอ…. “ได้ยิน”…. “เสียงกระซิบ”…. อีกครั้ง….! “ยินดีต้อนรับ…. สู่…. “โลก”…. ของ…. “ศิลปิน”…. นะ…. ณิชา….!” แล้ว…. ณิชา…. ก็…. “ถูก”…. “ดึง”…. เข้าไป…. ใน…. “ภาพวาด”….!