ความมืดมิดโอบล้อมตร.อินทร์ เขาได้ยินเสียงกระซิบอันเยือกเย็นข้างหู “คุณกำลังจะกลายเป็น ‘ภาพวาด’ ชิ้นต่อไป… ของฉัน!” เสียงนั้น… คือเสียงของนารา! ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ แต่สัญชาตญาณตำรวจก็ยังคงทำงาน ตร.อินทร์พยายามตั้งสติ เขาพลิกตัวหาทาง คว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวเพื่อป้องกันตัว… “อย่าดิ้นรนเลยค่ะ… คุณจะหนีไปไหนไม่พ้น…” เสียงของนารา ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด “เทคโนโลยีนี้… มันสมบูรณ์แบบเกินไป…” ศาสตราจารย์กมลพยายามจะเข้าช่วย แต่ก็ถูกนาราใช้ปืนช็อตไฟฟ้าทำให้หมดสติไป “อาจารย์… ท่านเองก็มีส่วน… ที่สร้าง ‘ปีศาจ’ ตัวนี้ขึ้นมา…” เสียงของนาราเต็มไปด้วยความสะใจ อรวีพยายามตะโกนเรียกตร.อินทร์ แต่ก็ถูกนาราข่มขู่ให้เงียบ “ถ้าคุณไม่เงียบ… ฉันจะทำให้คุณ… กลายเป็น ‘รูปปั้น’… ที่นี่… ตลอดไป!” ตร.อินทร์สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เคลื่อนไหวเข้ามาใกล้… มันคือ ‘บางสิ่ง’ ที่นาราได้สร้างขึ้นมา! มันไม่ใช่ภวัตตัวจริง… แต่มันคือ… “สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาแทนที่” โดยใช้เทคโนโลยีการสร้างภาพลวงตาขั้นสูง! มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับเคลื่อนไหวได้ราวกับหุ่นยนต์ และมีดวงตาที่แดงก่ำราวกับไฟ… “ตายซะเถอะ…!” เสียงของสิ่งมีชีวิตลึกลับดังขึ้น! มันพุ่งเข้าใส่ตร.อินทร์อย่างรวดเร็ว! ตร.อินทร์หลบหลีกอย่างสุดชีวิต เขาต้องหาทางเอาชนะสิ่งมีชีวิตนี้ให้ได้ ก่อนที่มันจะทำร้ายใครอีก! เขาพยายามนึกถึงข้อมูลที่ศาสตราจารย์กมลเคยให้ไว้เกี่ยวกับเทคโนโลยีนี้… ‘จุดอ่อน’ ของมันคือ… “แสง!” ทันใดนั้นเอง อรวีที่แอบซ่อนตัวอยู่ ก็ใช้มือถือเปิดไฟฉายส่องไปที่ใบหน้าของสิ่งมีชีวิตลึกลับนั้น! แสงสว่างจ้าทำให้มันผงะถอยหลัง และส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด! “แสง… เป็นจุดอ่อนของมัน!” ตร.อินทร์ตะโกน “รีบเปิดไฟทั้งหมด!” เขากล่าว “เราต้องทำให้มันสว่างที่สุด!” อรวีรีบเปิดสวิตช์ไฟทั้งหมดในห้องใต้ดิน! แสงสว่างจ้าทำให้สิ่งมีชีวิตลึกลับนั้นอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว มันพยายามจะถอยหนี แต่ก็ทำได้ช้าลง… “ไม่นะ! ไม่นะ!” นาราตะโกนด้วยความโกรธ “คุณทำลาย… ‘ผลงาน’… ของฉันไม่ได้!” เธอพยายามจะยิงใส่ตร.อินทร์ แต่ตร.อินทร์ก็สามารถปัดปืนออกไปได้! ท้ายที่สุด สิ่งมีชีวิตลึกลับนั้น ก็ทนต่อแสงสว่างไม่ไหว มันค่อยๆ สลายตัวไป กลายเป็นฝุ่นผง… นาราร้องไห้ฟูมฟายอย่างสิ้นหวัง “ไม่นะ! ปีศาจของฉัน… มันหายไปแล้ว!” ตร.อินทร์เข้าควบคุมตัวนารา และช่วยเหลือศาสตราจารย์กมล อรวีรีบเข้ามาสวมกอดพี่ชายของเธอด้วยความโล่งอก “ทุกอย่างจบแล้วใช่ไหมคะ?” เธอถาม “ยัง… ยังไม่จบ…” ตร.อินทร์ตอบพลางมองไปที่พื้นห้องใต้ดิน “เรายังต้องตามหา… ‘ภวัต’ ตัวจริง… และจัดการกับ ‘เทคโนโลยี’ นี้… ให้ถึงที่สุด…” ขณะที่เขาพูด สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็น… “ภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์… ภาพสุดท้าย… ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองเอกสาร…” มันคือภาพวาดของใคร? และความลับอะไรที่ยังรอการเปิดเผยอยู่? หรือนี่จะเป็น… …ภาพสุดท้าย… ที่จะถูกทิ้งไว้… ก่อนที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดโปง?