วิรัชกลับมาที่ห้องทำงานชั่วคราวของเขาในเรือนจำ เขาหยิบซองจดหมายที่มีลายมือเป็นรหัสลับขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เขาพยายามมองหาสิ่งผิดปกติ หรือรูปแบบที่ซ่อนเร้นอยู่ในนั้น ตาอินบอกชัยว่ารหัสลับนี้จะไขบางอย่าง วิรัชพึมพำกับตัวเอง แต่เป็นบางอย่างที่เกี่ยวกับอะไรกันแน่ เขามองตราประทับสีแดงเข้มอีกครั้ง มันเป็นตราประทับของเรือนจำที่ใช้ประทับบนเอกสารสำคัญ แต่ที่นี่มันกลับถูกประทับอย่างไม่ปราณีตนักบนจดหมายลับแผ่นนี้ ราวกับมีเจตนาบางอย่างซ่อนอยู่ "ตราประทับนี่มัน..." วิรัชพึมพำเบาๆ เขาหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดของหมึกสีแดงที่แห้งกรังอยู่บนกระดาษ มันดูเหมือนตราประทับปกติทั่วไป ไม่มีอะไรผิดปกติจนน่าสงสัย แต่เมื่อเขาลองพลิกซองจดหมายอีกด้านหนึ่ง สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับรอยบางๆ ที่ดูเหมือนจะถูกประทับซ้ำอย่างแผ่วเบา โดยใช้หมึกคนละชนิดกัน เป็นหมึกสีดำที่จางมากจนเกือบมองไม่เห็น "นี่มันอะไรกัน?" เขาเพ่งมองอย่างตั้งใจ รอยประทับนั้นเป็นรูปทรงคล้ายกับตัวอักษรบางตัว แต่ถูกประทับทับซ้อนกันจนยากที่จะแยกแยะ เขาหมุนซองจดหมายไปมา พยายามจับมุมแสงให้เห็นรอยประทับนั้นชัดเจนขึ้น "เหมือนจะเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง" เขาจำได้ว่าตาอินเคยพูดถึงรหัสลับที่ซ่อนอยู่ในพินัยกรรมของเขา และรหัสลับนั้นถูกส่งต่อไปยังจดหมายฉบับนี้ วิรัชเคยคิดว่ารหัสลับนั้นคือตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือ แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว จดหมายฉบับนี้กลับมีสัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่อีกชั้นหนึ่ง "ตาอิน...ตาอิน แกฉลาดแกมโกงจริงๆ" วิรัชกล่าว เขาหยิบสมุดบันทึกและปากกาขึ้นมา ก่อนจะเริ่มจดบันทึกรายละเอียดที่พบลงไป เขาพยายามวาดรูปสัญลักษณ์ที่มองเห็นจากรอยประทับสีดำนั้นออกมาให้ได้ใกล้เคียงที่สุด "อืม...เหมือนจะเป็นรูปคล้ายๆ กับตัว 'G' ผสมกับ 'L' หรืออาจจะเป็น 'E' ก็ได้" เขาครุ่นคิด "แล้วนี่อะไรอีก...เหมือนจะเป็นรูปกุญแจ หรือไม่ก็ดาบ" เขาพยายามจินตนาการถึงสัญลักษณ์ต่างๆ ที่อาจมีความหมายเกี่ยวข้องกับตาอิน หรือคดีของเขา เขาหยิบรูปถ่ายของตาอินที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามอง ดวงตาของตาอินที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว บัดนี้ดูเหมือนจะกำลังสื่อสารบางอย่างกับเขา "แกต้องการจะบอกอะไรฉันกันแน่ ตาอิน" วิรัชพูดกับรูปถ่ายนั้น "รหัสลับในพินัยกรรม กับรหัสลับที่ซ่อนอยู่บนซองจดหมายนี่ มันเชื่อมโยงกันยังไง?" เขานึกย้อนกลับไปถึงบทสนทนาครั้งสุดท้ายกับตาอิน ตาอินเคยบอกว่าเขาได้เตรียมทุกอย่างไว้แล้ว แม้กระทั่งในวันที่เขาต้องจากไป เขาได้ฝากความหวังไว้กับจดหมายฉบับนี้ และรหัสลับต่างๆ ที่เขาทิ้งไว้ "ตาอินบอกว่า 'สิ่งสำคัญที่สุด ไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่มองเห็น แต่อยู่ที่สิ่งที่ซ่อนอยู่' เขาหมายถึงอะไรกันแน่?" วิรัชพึมพำ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่เขาวงกตที่ตาอินสร้างขึ้น เขาตัดสินใจกลับไปที่ห้องขังเก่าของตาอินอีกครั้ง เขาเชื่อว่าที่นั่นอาจมีเบาะแสเพิ่มเติม เขามองไปยังผู้คุมที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณช่วยพาผมไปที่ห้องขังของตาอินอีกครั้งได้ไหมครับ" วิรัชกล่าว ผู้คุมพยักหน้า เดินนำหน้าเขาไปตามทางเดินที่คุ้นเคย เสียงกุญแจดังขึ้นเมื่อเขาไขประตูห้องขังนั้น วิรัชก้าวเข้าไปในห้องขังแคบๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของนักโทษประหารชีวิตที่กำลังจะได้รับอิสรภาพ เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง พยายามมองหาสิ่งที่อาจมองข้ามไป "ผมเคยสำรวจที่นี่แล้ว แต่ผมรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ผมพลาดไป" วิรัชกล่าวขณะที่สายตาของเขากวาดไปทั่วผนัง ท้องเตียง และพื้นห้อง "ท่านหาอะไรอยู่ครับ?" ผู้คุมถาม "ผมกำลังมองหารูปแบบครับ รูปแบบที่ตาอินอาจทิ้งไว้" วิรัชตอบ เขาเดินไปที่ผนังด้านหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีรอยขีดข่วนบางๆ อยู่ "ตรงนี้ครับ" เขาชี้ไปที่รอยขีดข่วนนั้น "มันดูไม่เหมือนรอยขีดข่วนทั่วไป มันมีลักษณะเป็นเส้นตรงและเป็นมุม" เขาใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยนั้น มันเป็นรอยที่ไม่ลึกมากนัก แต่ก็ชัดเจนพอที่จะสังเกตเห็นได้ "ผมว่านี่อาจจะเป็นตัวอักษร หรือสัญลักษณ์บางอย่าง" วิรัชหยิบไฟฉายขึ้นมาส่อง เขาเห็นว่ารอยขีดข่วนเหล่านั้นประกอบกันเป็นรูปทรงบางอย่างที่คล้ายกับตัวอักษร "A" และ "T" "A...T..." เขาพึมพำ "แล้วมันมีความหมายว่าอะไร?" เขานึกถึงชื่อของตาอิน "อิน" มันไม่ได้มีตัวอักษร A หรือ T อยู่เลย แล้วใครคือผู้ที่เกี่ยวข้องกับ A และ T? "คุณจำได้ไหมว่าตาอินเคยมีเพื่อน หรือคนรู้จักที่ชื่อขึ้นต้นด้วย A หรือ T?" วิรัชถามผู้คุม ผู้คุมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เท่าที่ผมทราบ ตาอินไม่ค่อยมีเพื่อนที่นี่ครับ ส่วนใหญ่เขาก็จะเก็บตัวเงียบๆ" "แล้วเคยมีนักโทษคนไหน หรือเจ้าหน้าที่คนไหนที่ชื่อขึ้นต้นด้วย A หรือ T เข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับเขาเป็นพิเศษไหม?" วิรัชถามต่อ "ไม่เห็นมีเลยครับ" ผู้คุมตอบอย่างหนักแน่น "เขาจะคุยกับผมบ้างเวลาผมไปตรวจเวร หรือบางทีก็คุยกับพวกเจ้าหน้าที่สาธารณสุข แต่ผมไม่เคยได้ยินชื่อใครที่ขึ้นต้นด้วย A หรือ T เลย" วิรัชรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาเดินกลับไปที่เตียงนอนของตาอิน เขามองใต้เตียง และตรวจสอบตามซอกมุมต่างๆ อย่างละเอียด เขาหยิบผ้าปูที่นอนเก่าๆ ที่ยังคงมีกลิ่นอับชื้นอยู่ขึ้นมาตรวจดู "บางที...บางทีมันอาจจะซ่อนอยู่ที่นี่" เขาลองดึงผ้าปูที่นอนออกมาจากที่นอน แล้วพลิกดูด้านหลังอย่างละเอียด ทันใดนั้น สายตาของเขาก็พบกับบางสิ่งบางอย่างที่ถูกเย็บติดไว้ที่มุมด้านในของผ้าปูที่นอน มันเป็นกระเปาะผ้าเล็กๆ ที่เย็บอย่างประณีต "เจอแล้ว!" วิรัชอุทาน เขาค่อยๆ ใช้มีดพับที่พกติดตัวกรีดกระเปาะผ้านั้นออก และสิ่งที่อยู่ข้างในก็ปรากฏแก่สายตาของเขา มันคือแผ่นโลหะบางๆ ที่ถูกพับไว้หลายทบ และบนแผ่นโลหะนั้นก็มีตัวอักษรและตัวเลขสลักอยู่อย่างละเอียด "นี่มัน..." วิรัชพึมพำ เขานำแผ่นโลหะนั้นออกมาจากห้องขังอย่างระมัดระวัง เขาต้องการตรวจสอบมันในที่ที่แสงสว่างเพียงพอ