การเดินทางมาถึงจังหวัดทางภาคเหนือใช้เวลาเกือบทั้งวัน วิรัชและชัยวัฒน์นั่งอยู่ในรถยนต์คันเก่าที่เช่ามา บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์และความคิดที่ฟุ้งซ่าน “เรามาถึงที่นี่แล้ว ชัยวัฒน์” วิรัชกล่าวพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ตามข้อมูลที่ได้มา ‘ศักดิ์ชัย’ น่าจะอาศัยอยู่ในย่านชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง” ชัยวัฒน์ขับรถเข้าไปในย่านที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนเก่าแก่และซอยเล็กซอยน้อยที่คดเคี้ยว “ดูจากสภาพแวดล้อมแล้ว ค่อนข้างยากที่จะตามหาคนคนเดียว” เขาพูด “เราอาจจะต้องลงพื้นที่ สอบถามชาวบ้านทีละคน” “แต่เราต้องทำ” วิรัชยืนยัน “เราต้องเจอ ‘ศักดิ์ชัย’ ให้ได้ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป” หลังจากจอดรถและลงพื้นที่สอบถาม ชาวบ้านหลายคนให้ข้อมูลที่คลุมเครือ บ้างก็ว่าไม่เคยได้ยินชื่อ ‘ศักดิ์ชัย’ บ้างก็ว่าอาจจะเคยเห็นหน้า แต่จำไม่ได้แล้ว ชัยวัฒน์เริ่มถอดใจ แต่แล้วก็มีหญิงชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าร้านค้าเล็กๆ เอ่ยขึ้นมา “ศักดิ์ชัยเหรอ? รู้จักสิ” หญิงชราตอบ “เขาเคยอยู่ที่นี่เมื่อสักปีก่อนนะ เช่าห้องอยู่ตรงตึกแถวเก่าๆ ตรงหัวมุมถนนนั่นน่ะ แต่หลังๆ มานี่ไม่เห็นแล้วเหมือนกัน เห็นว่าย้ายไปไหนก็ไม่รู้” “ตึกแถวเก่าๆ ตรงหัวมุมถนน?” วิรัชหันไปมองตามทิศทางที่หญิงชราชี้ “ตอนนี้ยังเป็นที่อยู่ของเขาอยู่หรือเปล่าครับ” “ไม่หรอก เขาออกไปแล้ว” หญิงชราตอบ “ตึกนั้นตอนนี้ร้างไปแล้ว มีแต่คนดูแลมาๆ ไปๆ ไม่ค่อยมีใครเข้าไปอยู่” “ร้างแล้ว?” วิรัชและชัยวัฒน์มองหน้ากันด้วยความหวัง “เราพอจะเข้าไปดูได้ไหมครับ” “ได้สิ แต่ระวังหน่อยนะ ตึกมันเก่ามากแล้ว อาจจะไม่ปลอดภัย” หญิงชราเตือน ทั้งสองคนเดินไปยังตึกแถวเก่าที่หญิงชราบอก ตึกนั้นดูทรุดโทรม ผนังปูนกะเทาะออกหลายแห่ง หน้าต่างกระจกแตกไปบ้าง ประตูไม้ถูกล็อคอย่างแน่นหนา แต่ก็มีร่องรอยการงัดแงะอยู่บ้าง “ดูเหมือนจะมีคนเคยเข้ามาที่นี่ก่อนเรา” ชัยวัฒน์สังเกต “เราต้องหาทางเข้าไป” วิรัชกล่าว “บางที ‘ศักดิ์ชัย’ อาจจะทิ้งเบาะแสอะไรไว้ที่นี่” หลังจากพยายามอยู่สักพัก พวกเขาก็พบว่าประตูหลังของตึกมีร่องรอยการงัดแงะที่ชัดเจนกว่าด้านหน้า พวกเขาสามารถเปิดประตูเข้าไปได้สำเร็จ บรรยากาศภายในตึกเต็มไปด้วยฝุ่นและความอับชื้น แสงสลัวๆ จากภายนอกส่องลอดเข้ามา ทำให้มองเห็นเงาของเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ที่ปกคลุมไปด้วยผ้า “ที่นี่เหมือนเป็นที่ที่ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว” ชัยวัฒน์กล่าวพลางสูดอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับ “แต่ก็อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่” พวกเขาเริ่มค้นหาไปทีละห้อง ห้องแรกที่เข้าไปเป็นห้องนั่งเล่น มีโซฟาเก่าๆ และโต๊ะกาแฟที่เต็มไปด้วยฝุ่น บนผนังมีกรอบรูปที่ว่างเปล่า “ไม่มีอะไรเลย” วิรัชกล่าวผิดหวัง แต่เมื่อเดินเข้าไปยังห้องถัดไป ซึ่งน่าจะเป็นห้องนอน พวกเขาก็พบกับสิ่งที่น่าสนใจ “ดูนี่สิ” ชัยวัฒน์ชี้ไปที่พื้นห้อง มีรอยขูดขีดบางอย่างอยู่บนพื้นไม้ “เหมือนมีใครพยายามจะลากอะไรบางอย่างเข้ามา” วิรัชก้มลงไปดูอย่างละเอียด “รอยพวกนี้มันดูแปลกๆ นะ เหมือนไม่ใช่รอยเฟอร์นิเจอร์” เขาเริ่มใช้มือปัดฝุ่นออก และพบว่าใต้รอยขูดขีดนั้น มีแผ่นไม้ที่ดูไม่เหมือนส่วนอื่นๆ ของพื้น “เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้นี้” ด้วยความพยายาม พวกเขาก็สามารถงัดแผ่นไม้ขึ้นมาได้ และสิ่งที่อยู่ใต้แผ่นไม้นั้นก็ทำให้พวกเขาตะลึง มันคือแผนผังที่ถูกวาดด้วยลายมืออย่างประณีต บนกระดาษเก่าๆ แผนผังนั้นดูเหมือนจะเป็นแผนผังของอาคารบางแห่ง “นี่มันอะไรกัน?” วิรัชหยิบแผนผังขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง “ดูเหมือนจะเป็นแผนผังของอาคารใต้ดิน หรือเขาวงกตบางอย่าง” “และดูเหมือนว่าจะมีสัญลักษณ์บางอย่างที่ผมคุ้นเคย” ชัยวัฒน์ชี้ไปที่มุมหนึ่งของแผนผัง “สัญลักษณ์นี้ มันเหมือนกับที่ปรากฏในเอกสารของโครงการ ATF ที่เราเจอ” “หมายความว่าอย่างไร?” วิรัชถาม “ผมคิดว่า ‘ศักดิ์ชัย’ อาจจะเคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับโครงการ ATF โดยตรง หรือได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับสถานที่ปฏิบัติการของพวกเขา” ชัยวัฒน์กล่าว “และแผนผังนี้ อาจจะเป็นเบาะแสสำคัญที่จะนำเราไปสู่สถานที่ที่พวกเขาใช้ในการทดลอง” “สถานที่ที่ ‘สมชาย’ ถูกทดลอง” วิรัชพึมพำ “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เราอาจจะได้เจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมด” “แต่มันก็มีความเสี่ยงสูง” ชัยวัฒน์กล่าว “เราไม่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างไร และใครคือคนที่คอยคุ้มกันอยู่” “เราต้องเสี่ยง” วิรัชตัดสินใจ “แผนผังนี้ คือสิ่งที่เราตามหามาตลอด มันอาจจะเป็นกุญแจที่จะไขทุกอย่างได้” พวกเขามองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม การค้นพบแผนผังในอาคารร้างแห่งนี้ ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของการสืบสวน พวกเขาได้เบาะแสที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเกี่ยวกับสถานที่อันเป็นความลับของโครงการ ATF และกำลังจะก้าวเข้าสู่การเผชิญหน้าที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่เพื่อความจริงและเพื่อเหยื่อผู้บริสุทธิ์ พวกเขาก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป เสียงกระซิบจากอดีตนักโทษกำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่ความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องลึก