วิรัชรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งแข่งกับเวลา การสืบสวนคดีของตาอินยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ และเขาเองก็กำลังตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นทุกที เขาตัดสินใจที่จะลองหาทางติดต่อกับชัยที่แดนกักกันพิเศษ แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องยากลำบาก เขาใช้เส้นสายที่พอมีอยู่ ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนหนึ่งที่เคยรู้จักกันสมัยทำงานในวงการกฎหมาย เพื่อขออนุญาตเข้าไปพบชัยเป็นการส่วนตัว "ผมต้องการจะสอบปากคำพยานปากสำคัญในคดีหนึ่งครับ" วิรัชอธิบาย "เป็นนักโทษที่อาจรู้เห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตาอิน" เจ้าหน้าที่คนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "คุณแน่ใจนะวิรัช ว่าเรื่องนี้มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง" "ผมเชื่อว่าตาอินไม่ได้เป็นคนฆ่าครับ" วิรัชตอบด้วยความมุ่งมั่น "และผมเชื่อว่าชัยอาจมีข้อมูลที่จะช่วยเปิดโปงความจริงได้" หลังจากเจรจาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดวิรัชก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบชัยภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวด แดนกักกันพิเศษมีบรรยากาศที่แตกต่างจากแดนอื่นๆ อย่างชัดเจน ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความเงียบที่อึดอัด เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น วิรัชเดินตามเจ้าหน้าที่ผู้คุมไปยังห้องขังของชัย ที่ซึ่งชายหนุ่มกำลังนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง "ชัย" วิรัชเรียกเสียงเบา "ผมวิรัช อดีตนักกฎหมาย ผมมาเพื่อคุยเรื่องตาอิน" ชัยเงยหน้าขึ้นมองวิรัช ดวงตาของเขามีแววหวาดระแวง แต่ก็มีความสงสัยปะปนอยู่ "ตาอิน... นายรู้เรื่องของเขาเหรอ" "ผมกำลังสืบสวนคดีของเขา" วิรัชตอบ "เขาเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ และทิ้งจดหมายลับไว้ให้ผม" ชัยมองวิรัชอย่างพิจารณา "ตาอิน... เขาเคยฝากของบางอย่างไว้กับฉัน" "ของอะไรครับ" วิรัชถามอย่างกระตือรือร้น "คุณจำได้ไหมว่ามันคืออะไร" "เป็นกล่องไม้เล็กๆ" ชัยตอบ "สลักลายดอกบัว และมีตัวย่อ 'อ.ส.' อยู่ด้านบน" วิรัชดีใจที่ข้อมูลของจำลองถูกต้อง "คุณยังเก็บมันไว้หรือครับ" ชัยส่ายหน้า "ไม่... ฉันถูกย้ายมาที่นี่อย่างกะทันหัน ฉันไม่มีโอกาสได้เอามันมาด้วย" "แล้วคุณรู้ไหมว่ากล่องนั้นอยู่ที่ไหน" วิรัชถามต่อ "ฉันฝากไว้กับเพื่อนนักโทษคนหนึ่ง" ชัยตอบ "ชื่อ 'สมศักดิ์' เขาเป็นคนคอยช่วยฉันดูของ" "สมศักดิ์... อยู่แดนไหนครับ" "แดนสี่" ชัยบอก "แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า" วิรัชจดจำชื่อ "สมศักดิ์" และ "แดนสี่" ไว้ในใจ เขาพยายามนึกย้อนถึงข้อมูลที่เขาได้มาทั้งหมด "ชัยครับ คุณพอจะทราบไหมว่าตาอินกำลังกังวลเรื่องอะไรเป็นพิเศษ" ชัยเงียบไปชั่วขณะ เขาถอนหายใจแผ่วเบา "ตาอิน... เขากำลังกลัว" "กลัวอะไรครับ" "กลัวว่าความจริงจะถูกปิดบัง" ชัยตอบ "เขารู้ว่ามีคนกำลังจะทำร้ายเขา" "ใครครับ" วิรัชถามเสียงเข้ม "คุณพอจะบอกได้ไหม" "ตาอินเคยพูดถึง 'นายใหญ่' คนหนึ่ง" ชัยกล่าว "เขาบอกว่านายใหญ่คนนี้อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" "นายใหญ่?" วิรัชขมวดคิ้ว "คุณพอจะบอกได้ไหมว่าเขาคือใคร" "ตาอินไม่เคยบอกชื่อตรงๆ" ชัยตอบ "แต่เขาบอกว่านายใหญ่คนนี้มีอำนาจมาก... และสามารถทำอะไรก็ได้" "แล้วตาอินเคยบอกคุณไหมว่าเขาพยายามจะเปิดโปงอะไร" "เขาพยายามจะเปิดโปงเรื่องการทุจริต... ที่เกิดขึ้นในเรือนจำ" ชัยตอบ "เรื่องการลักลอบค้ายาเสพติด และการยักยอกเงิน" วิรัชรู้สึกเหมือนกำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณชัยครับ หากผมสามารถหากล่องไม้นั่นเจอ คุณจะช่วยผมได้มากแค่ไหน" ชัยมองวิรัชด้วยสายตาที่เริ่มมีความหวัง "ถ้ากล่องนั่นยังอยู่... ฉันเชื่อว่ามันอาจมีหลักฐานสำคัญอยู่ข้างใน" วิรัชกล่าวขอบคุณชัย และรีบเดินทางไปยังแดนสี่ทันที เขาต้องรีบตามหากล่องไม้สลักลายดอกบัวให้เจอ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เมื่อมาถึงแดนสี่ วิรัชก็เริ่มสอบถามหา "สมศักดิ์" ผู้คุมคนหนึ่งจำได้ "สมศักดิ์... คนนั้นเหรอครับ" เขาหัวเราะ "ตอนนี้ถูกย้ายไปเรือนจำกลางแล้วครับ เพราะมีเรื่องทะเลาะวิวาท" วิรัชรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าอีกครั้ง เขาพลาดโอกาสอีกครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาเชื่อว่าต้องมีวิธีอื่นที่จะได้กล่องไม้กลับคืนมา วิรัชกลับมาที่ห้องทำงานของเขา เขานั่งลงบนเก้าอี้ เปิดแฟ้มคดีของตาอินอย่างละเอียดอีกครั้ง พร้อมกับจดหมายลับและข้อมูลที่เขาได้มาทั้งหมด เขาเพ่งมองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ นั้นพยายามแกะความหมายของมันทีละตัวอักษร "แสงดาวเจิดจ้า... ส่องนำทาง... สู่ปลายทาง... แห่งความจริง... สายลมพัดพา... ความลับ... ลอยไป... อย่าหลงทาง... จงก้าวไป..." วิรัชหลับตาลง เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เขามั่นใจว่าตาอินไม่ได้ตายไปอย่างสูญเปล่า และเขาจะต้องเปิดโปงความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม